GECE KODLARI kitap kapağı

2. bölüm / 15

1.Bölüm ~ İLK GÜN ~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~

Medya: Gece ve Masal

Alarmın sesiyle gözlerimi araladığımda ilk yaptığım şey, telefonuma uzanıp saati kontrol etmek oldu. Ekranda beliren 07.15 yazısına birkaç saniye baktıktan sonra alarmı susturdum. Henüz yataktan kalkmak için acele etmiyordum. Pencerenin arasından süzülen sabah ışığı, odanın duvarlarına soluk bir aydınlık bırakmıştı. Dışarıdan gelen kuş seslerine, sokakta bir yerlere yetişmeye çalışan insanların ayak sesleri karışıyordu. Mahalle her zamanki gibi erkenden uyanmıştı. Benim içinse bugün diğer sabahlardan biraz farklıydı. Üniversitedeki ilk günümdü. Sekiz yıl önce hayatımın bütün düzenini değiştiren o olaydan sonra kendime kurduğum küçük dünyanın dışına çıkmak, yeni insanlarla tanışmak ve belki de uzun zamandır ertelediğim bir başlangıcı yapmak üzereydim. Bütün bunların beni ne kadar heyecanlandırdığını söyleyemezdim ama içimde, adını tam olarak koyamadığım hafif bir kıpırtı vardı.

Yataktan kalkıp ayaklarımı yere bastığımda parkenin serinliğiyle hafifçe irkildim. Dolabın kapağını açarak kıyafetlerime göz gezdirdim. Birkaç saniye düşündükten sonra siyah kazağımı ve koyu renk pantolonumu seçtim. Siyahın insana verdiği o sade ve güvenli hissi seviyordum. Üstelik sabahın bu saatinde ne giyeceğime karar vermek için fazla zaman harcamak istemiyordum. Kazağımı üzerime geçirirken dolabın içinden gelen hafif lavanta kokusunu fark ettim. Annemin yıllar önce kıyafetlerin arasına yerleştirdiği küçük keselerden biri hâlâ oradaydı. Elimi uzatıp keseyi parmaklarımın arasında çevirdim. Kumaşı eskimiş, rengi solmuştu. Bir an yüzümde belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Bazı şeyler vardı ki üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insan onları değiştirmeye kıyamıyordu. Keseyi yeniden yerine bıraktım ve aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı tarayıp yüzüme düşen birkaç tutamı kulağımın arkasına sıkıştırdım. Aynadaki yansımamı incelerken gözlerimin altında oluşan hafif yorgunluğu fark ettim. Aslında uykumu almıştım ama insanın yüzündeki bazı ifadeler yalnızca uykuyla ilgili olmuyordu. Başımı hafifçe yana eğip kendime baktım. "Pekâlâ Gece, bugün biraz sosyal olmayı deneyebilirsin." dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı. Kendi kendime konuştuğumu fark edince başımı iki yana salladım. Daha ilk günden kendime görevler vermeye başlamıştım.

Mutfağa geçtiğimde önce kahve makinesini çalıştırdım, ardından pencerenin yanındaki sandalyeyi çekerek oturdum. Kahvenin kokusu mutfağa yayılırken telefonumdan üniversitenin ders programını açtım. İlk dersimin saat dokuzda olduğunu biliyordum ama hangi binada olduğumu bir kez daha kontrol etmek istedim. Mühendislik Fakültesi, B blok, üçüncü kat... Bilgileri zihnime yerleştirdikten sonra telefonu masaya bıraktım. Kahvemden bir yudum alıp pencereye yöneldim. Karşı kaldırımda küçük bir çocuk, annesinin elini bırakıp birkaç adım öne koşmuştu. Kadın arkasından seslenirken çocuk kahkahalar atarak yeniden yanına döndü. Bir an onları izledim. Bazı görüntüler insanın zihninde hiç beklemediği kapıları aralıyordu. Babamın mutfakta kahvaltı hazırlarken söylediği şarkılar, annemin masaya tabakları dizerken bana sürekli acele etmem gerektiğini hatırlatması... Bunları düşünmek artık eskisi kadar canımı yakmıyordu. Yine de zaman zaman, hayatın içinden çekilip alınmış bazı anıların insanın içinde nasıl bu kadar canlı kalabildiğine şaşırıyordum. Fincanın dibinde kalan son yudumu da içip ayağa kalktım. Çantamı sandalyenin üzerinden alarak içindekileri kontrol ettim. Tabletim, cüzdanım, telefonum ve annemden kalan eski kitap ayracım... Hepsi yerindeydi. Kitap ayracını parmaklarımın arasında kısa bir süre tuttuktan sonra çantamın küçük gözüne yerleştirdim. Siyah ceketimi giyip anahtarlarımı aldım. Kapıyı kapatmadan önce arkamı dönerek eve son bir kez baktım. Yıllardır aynı duvarlar, aynı eşyalar, aynı sessizlik... Fakat bugün o sessizliğin arasına yeni bir şey karışacakmış gibi hissediyordum. Kapıyı çekip kilitledim. Anahtarın dönerken çıkardığı sesle birlikte merdivenlerden inmeye başladım.

Otobüsten indiğimde üniversitenin girişinde karşılaştığım kalabalık, beklediğimden çok daha fazlaydı. Kampüsün devasa demir kapıları ardına kadar açıktı ve içeri girip çıkan öğrencilerin arasında küçük bir karmaşa yaşanıyordu. Kimi elindeki telefonla birilerini arıyor, kimi arkadaşlarıyla sarılıp hasret gideriyor, kimi de son dakikada yetişmeye çalıştığı dersin telaşıyla hızlı adımlarla ilerliyordu. Birkaç saniye kapının önünde durup etrafı izledim. Fotoğraflarda gördüğüm kampüs, karşımdaki manzaranın yanında oldukça küçük kalıyordu. Yüksek taş binalar, geniş yürüyüş yolları, iki yana sıralanmış ağaçlar ve farklı fakültelere dağılan öğrenciler... Her köşede başka bir hareketlilik vardı. İçeri adım attığımda hafif bir rüzgâr saçlarımı yüzüme savurdu. Elimle saçlarımı geriye doğru düzeltip çantamın askısını omzumda biraz daha yukarı çektim. Etrafımdaki insanların çoğu birbirini tanıyor gibiydi. Bir bankın çevresinde toplanmış öğrenciler kahkahalarla konuşuyor, biraz ilerideki kahve standının önünde sıra bekleyenler sabahın ilk dersinden çok hafta sonu planlarını tartışıyordu. Birkaç adım ötede elinde büyük bir maket taşıyan iki öğrenci, maketin bir köşesini düşürmemek için birbirlerine sürekli uyarılarda bulunuyordu. Onları izlerken istemsizce gülümsedim. Üniversite hayatı, dışarıdan bakıldığında tam da böyle bir yer olmalıydı. Birbirinden farklı insanların aynı yerde buluştuğu, herkesin kendi telaşını ve hikâyesini beraberinde getirdiği kocaman bir dünya... Ben de artık bu dünyanın bir parçasıydım. En azından kâğıt üzerinde.

Telefonumu çıkarıp haritadan fakültenin konumuna baktım. Mühendislik Fakültesi'ne giden yolu bulduktan sonra yürümeye başladım. Yolun iki yanında yükselen ağaçların dalları birbirine yaklaşmış, güneş ışığını yer yer keserek kaldırıma gölgeler düşürmüştü. Birkaç öğrenci önümden geçerken kendi aralarında derslerden konuşuyordu. İçlerinden biri, hocanın ilk derste yoklama alacağını söyleyince yanındaki kız telaşla çantasını karıştırmaya başladı. Konuşmalarına kulak misafiri olduğumu fark edip bakışlarımı başka yöne çevirdim. İnsanları gözlemlemeyi severdim. Bazen birkaç dakikalık bir konuşma, bazen de birinin yüzündeki küçücük bir ifade, hakkında hiçbir şey bilmediğim insanlar için zihnimde uzun hikâyeler oluşturmama yetiyordu. Belki de bu yüzden kalabalıklar içinde kendimi hiçbir zaman tamamen yabancı hissetmezdim. İnsanlarla konuşmak başka bir meseleydi elbette. Onları uzaktan anlamaya çalışmak, yakından tanımaktan çok daha kolaydı.

Mühendislik Fakültesi'nin binası yolun sonunda bütün heybetiyle yükseliyordu. Taş cephesi, yüksek pencereleri ve geniş giriş kapısıyla diğer binalardan biraz daha ciddi bir havası vardı. Binaya yaklaştıkça çevremdeki öğrenci kalabalığı da artmaya başladı. Bazıları merdivenlerde oturmuş kahvaltı yapıyor, bazıları ellerindeki kâğıtlara bakarak bir şeyler tartışıyordu. Girişin hemen yanında duran iki erkek öğrencinin konuşmasına istemeden kulak misafiri oldum. Birinin elindeki kahveyi diğerinin defterine dökmemek için verdiği mücadele, birkaç saniyeliğine dikkatimi dağıttı. Başımı hafifçe sallayarak önüme döndüm ve merdivenlere yöneldim. Tam binanın kapısına ulaşmak üzereydim ki sağ tarafımdan hızlı adımlarla gelen birinin varlığını fark ettim. Ancak kenara çekilmek için yeterli zamanım olmadı. Sert bir omuz darbesiyle geriye doğru sendeledim. Çantam omzumdan kayarken içindeki eşyalar bir anda yere saçıldı. Kalemim ve cüzdanım taş zeminde farklı yönlere yuvarlandı, küçük not defterim birkaç adım öteye sürüklendi. Rujum merdivenin kenarında dururken annemden kalan kitap ayracımın yere düşmesiyle içimden küçük bir of çektim.

"Ay! İnanmıyorum! Çok ama çok özür dilerim!" Başımı kaldırdığımda karşımda telaşla bana bakan bir kız vardı. Gözleri büyümüş, iki eli de havada kalmıştı. Yüzündeki ifade, az önce ne yaptığını ancak şimdi fark etmiş birinin şaşkınlığıyla doluydu. "Gerçekten çok özür dilerim. Seni görmedim, yani gördüm aslında ama telefonuma bakıyordum. Bir de yolun ortasında yürümeye çalışıyordum. Tamam, bu söylediklerim durumu daha da kötüleştirdi ama gerçekten isteyerek yapmadım!" Konuşurken bir yandan da hızla eğilip yerdeki eşyalarımı toplamaya başladı. Öyle telaşlıydı ki hangi eşyayı önce alacağına bile karar veremiyordu. Önce kalemimi aldı, ardından gözleri yerdeki diğer eşyalarıma kaydı. Ben de hafifçe eğilerek not defterimi yerden aldım. "Önemli değil, merak etme. Bir şeyim yok." dedim sakin bir sesle. Kız başını kaldırıp yüzüme baktı. Birkaç saniye boyunca gözlerimi inceler gibi durduktan sonra yeniden yere yöneldi. "Emin misin? Çünkü biraz sert çarptım. Omzun falan acımadı, değil mi?" diye sordu. Sesindeki endişe, söylediklerinin yalnızca nezaketen olmadığını gösteriyordu. "İyiyim gerçekten." dedim bu kez biraz daha belirgin bir tebessümle. "Sadece çantamın içindekiler senden biraz daha hızlı dağıldı." dediğimde kız bir an duraksadı, ardından dudaklarını birbirine bastırarak gülmemek için kendini tuttu. Ancak birkaç saniye sonra dayanamayarak kahkaha attı. "Tamam, bunu hak ettim. Ama en azından iyi durumdalar. Sanırım." dedi ve elindeki kalemi havaya kaldırıp kontrol eder gibi çevirdi. Sonra bana uzatarak yüzünde mahcup bir gülümsemeyle ekledi. "Ben Masal. Şu koca okulda yolumu bulmaya çalışırken galiba insanlara çarpmayı da görev edindim." dedi gülümseyip.

Kalemimi elinden alırken gözlerimi hafifçe kıstım. "Gece Hera." dedim. Masal ismimi duyduğu anda başını hafifçe yana eğdi. "Tanıştığıma memnun oldum." dedi ve yerde kalan son eşyamı da alıp bana uzattı. Ben de." dedim ve çantamı toparlayıp omzuma yerleştirirken onun hâlâ bir şey söylemek ister gibi bana baktığını fark ettim. Birkaç saniye sonra bakışları arkamdaki binaya kaydı. Önce giriş kapısına, ardından binanın üzerindeki yazıya baktı. Kaşları yavaşça çatıldı. "Şey... Bir şey sorabilir miyim?" dediğinde yüzündeki ifade yeniden değişmişti. "Tabii." "Burası hangi fakülte?" dediğinde sorusuna cevap vermeden önce kısa bir an binanın tabelasına, sonra yeniden ona baktım. "Mühendislik Fakültesi." dedim. Masal'ın yüzündeki ifade o kadar hızlı değişti ki bir an ne diyeceğimi bilemedim. Gözleri büyüdü, dudakları hafifçe aralandı. Ardından başını yavaşça iki yana salladı. "Hayır. Hayır, olamaz." deyip elindeki telefonun ekranına baktı, sonra başını kaldırıp binayı yeniden süzdü. "Ben Hukuk Fakültesi'ni arıyorum." Bunu söylerken sesinde öyle bir hayal kırıklığı vardı ki istemsizce gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "O zaman biraz yanlış tarafa gelmişsin." dedim. "Biraz mı?" diye karşılık verdi hemen. Bir elini alnına götürüp gözlerini kapattı. "Gece, ben yine aynı şeyi yaptım. Kayıt zamanı da fakülteyi bulacağım diye bütün kampüsü dolaşmıştım. O gün de yanlış binaya girmiştim. Sanırım bu okulun bana karşı kişisel bir problemi var." dedi başını iki yana sallarken saçlarının birkaç tutamı yüzüne düştü. Onları eliyle geriye atıp derin bir nefes aldı. "Peki, Hukuk nerede? Lütfen bu kez doğru yeri göster." dedi.

Gülümseyerek kampüsün diğer tarafını işaret ettim. "Şu çınarlı yoldan aşağı inmen gerekiyor. Yolun sonunda sağa döneceksin. Hukuk Fakültesi orada. Yürüyerek on beş dakika kadar sürer." dedim. Masal işaret ettiğim yöne baktı. Sonra yeniden bana döndü. Gözlerini hafifçe kısıp yüzümü incelerken dudaklarının kenarında muzip bir gülümseme belirdi. "On beş dakika mı?" diye tekrarladı. "Benim şu anki hızımla belki on dakikada varırım. Tabii yol boyunca başka insanlara çarpmazsam." "Bence önce telefonunun haritasını doğru tutmayı öğrenmelisin." dedim. Masal hemen telefonuna baktı. Ekranı birkaç saniye inceledikten sonra başını kaldırıp bana öyle bir ifadeyle baktı ki bu kez gülmemek için kendimi tutamadım. "Tamam, bu konuda yorum yapmayacağım. Çünkü şu an savunacak hiçbir şeyim yok." Elini göğsüne götürerek hafifçe eğildi. "Bütün suçumu kabul ediyorum." Ardından doğrulup bana doğru bir adım attı. "Ama bak, seninle tanıştığıma gerçekten sevindim. Normalde ilk günden böyle bir rezalet yaşamak istemezdim ama en azından güzel biriyle tanışmış oldum." dedi. Sözlerini söylerken yüzünde içten bir gülümseme vardı. Bir an ne cevap vereceğimi düşündüm. İnsanların bana bu kadar kolay yaklaşmasına alışık değildim. Hele ki daha birkaç dakika önce tanımadığım birinin karşısında bu kadar rahat davranmasına... Yine de Masal'ın tavrında rahatsız edici bir şey yoktu. Aksine, sanki uzun zamandır tanıdığı biriyle konuşuyormuş gibi doğal davranıyordu. "Ben de tanıştığıma memnun oldum." dedim. Sesimdeki mesafeyi tamamen ortadan kaldırmamış olsam da bu kez gülümsememi saklamadım. Masal bunu fark etmiş olacak ki gözleri sevinçle parladı. "Bak, gülümsediğine göre beni affettin." dedi, işaret parmağını hafifçe bana doğrultarak. "Bence bu güzel bir başlangıç." dedi gülümseyerek.

Tam o sırada telefonuna gelen bildirimin sesiyle başını çevirdi. Ekrana baktığında yüzündeki ifade bir anda değişti. "Eyvah! Ders!" diye söylendi. Telefonunu hızla çantasına koyarken az önceki rahatlığından eser kalmamıştı. "Gerçekten gitmem gerekiyor. Yoksa ilk günümde hocanın gözünde sorumsuz öğrenci olarak yer edeceğim." deyip çantasının askısını omzuna yerleştirip saçlarını eliyle düzeltti. Birkaç adım atmıştı ki aniden durdu ve yeniden bana döndü. "Bu arada..." dedi, sağ elinin işaret parmağını hafifçe kaldırarak. "Sana bir kahve borçluyum." Kaşlarımı hafifçe kaldırdım. "Bir kalem ve birkaç eşya için mi?" "Birkaç eşya mı?" diye tekrarladı, elini göğsüne götürerek şaşkınlığını abartılı bir şekilde gösterdi. "Gece Hera, ben az önce seninle fiziksel temas kurdum, bütün çantanı yere döktüm ve seni ilk gününde yerde eşya toplamak zorunda bıraktım. Bu öyle birkaç eşya meselesi değil." dedi. Gülümseyerek başımı iki yana salladım. "Peki, kahveyi kabul edelim." dediğimde Masal'ın yüzüne hemen geniş bir gülümseme yayıldı. "Harika! O zaman bir gün mutlaka buluşuyoruz. Ama bu kez birbirimize çarpmadan, söz veriyorum." dedi ve ardından arkasını dönüp koşmaya başladı. Birkaç adım sonra kalabalığın arasından bana doğru yeniden seslendi. "Tanıştığıma tekrardan çok sevindim Gece!" Elini havaya kaldırıp salladıktan sonra koşmaya devam etti. Onun gidişini izlerken yüzümdeki gülümsemenin hâlâ durduğunu fark ettim. Masal... Birkaç dakika içinde hem çantamı yere dökmüş hem de sabahımın en eğlenceli anını yaşamama neden olmuştu. Başımı hafifçe sallayarak kendi kendime güldüm.

Üniversitede karşılaşacağım insanların nasıl olacağını merak ediyordum ama ilk tanışıklığımın bu kadar hareketli olacağını doğrusu beklememiştim. Çantamın askısını omzumda düzelttim, saçlarımı geriye atıp fakültenin girişine yöneldim. Kapının önünde biriken öğrenci kalabalığının arasından geçerken içeriye yayılan konuşma sesleri kulağıma geldi. Birkaç saniye durup binaya baktım. Yeni bir yer, yeni insanlar ve henüz hakkında hiçbir şey bilmediğim bir hayat... Belki de her şeyin tam olarak böyle başlaması gerekiyordu. Derin bir nefes alıp fakültenin ağır kapısını itip içeri girdiğimde, koridordaki kalabalık benim için sadece çözülmesi gereken bir algoritmanın parçalarıydı. Binlerce sayfalık hukuk metinlerinin arasında, o her şeyi analiz eden sükunetle büyümüştüm. Babam, o büyük yolsuzluk davasını üstlendiğinde her zaman "Adalet, kelimelerin arasındaki boşluklarda saklıdır Gece." derdi. Ama yanılmıştı. O davanın bedelini canıyla ödediğinde anlamıştım; hukuk kitapları sadece kâğıttan ibaretti. Kelimeler eğilip bükülebilirdi ama rakamlar yalan söylemezdi.

En arka sıraya, o kuytu köşeye süzüldüm. Bilgisayar mühendisliğini seçmem bir tesadüf değildi. Babamın kalemle kazanamadığı o savaşı, ben klavyenin görünmez dünyasında, kimsenin göremediği o karmaşık kod satırlarında verecektim. Buraya sadece mezun olmaya değil, o kirli düzenin dijital ayak izlerini sürmeye gelmiştim. Çantamdan ince, siyah kapaklı not defterimi çıkardım. Kalemi tutan ellerim, çocukluğumdan beri sahip olduğum o tuhaf özgüvenle gram kıpırdamıyordu. Etrafımdaki gürültü patırtı, yeni tanışanların heyecanlı çığlıkları benim için sadece birer arka plan gürültüsüydü. Karmaşa beni korkutmazdı; ben karmaşayı parçalarına ayırıp çözen taraftım.

Kürsüye çıkan adam, gümüş rengi saçları ve keskin bakışlarıyla sınıfı anında susturdu. "Ben Profesör Aras Soykan." dedi, sesi amfide bir otorite gibi yankılanırken. "Mühendislik hata kabul etmez. Bir virgülü yanlış yere koyarsanız sadece bir kod hata vermez; bir sistem çöker, bir yapı yıkılır, bir hayat söner. Mühendislik, kaosa nizam getirme sanatıdır." dedi. Bakışlarındaki o buz gibi ciddiyet, babamın hukukçu dostlarını hatırlattı bana. Ama benim derdim artık vicdanla değil, sistemin zafiyetleriyleydi. Babamın sesini duyar gibi oldum: "Bir kanun maddesini ihmal edersen bir davayı, bir kirişi ihmal edersen binlerce hayatı kaybedersin."

Profesör Aras, hiç vakit kaybetmeden tahtaya o devasa denklemleri dizmeye başladı. Sınıftakilerin çoğunun yüzünde bir panik ifadesi belirirken, ben sadece izliyordum. Benim için o denklemler, birbirine aşık parçaların birleşmesi gibiydi. Zihnimde sayılar çoktan yerlerine oturmuş, sonuç kendini belli etmişti. Profesör tahtaya ilk denklemi yazdı. Denge. Benim hayatımda hiç olmayan o şey... Babamı bizden koparanların dijital dünyadaki dengesini bozduğum gün, benim zaferim başlayacaktı.

Profesör Aras Soykan tahtaya algoritmanın temel taşlarını döşerken amfideki hava iyice ağırlaşmıştı. Herkes nefesini tutmuş, hocanın o buz gibi otoritesi altında ezilmemeye çalışıyordu. Tam o esnada, sessizliği "küt" diye bir ses böldü. Amfinin devasa ahşap kapısı, sanki dışarıda bir savaş varmış da biri sığınacak yer arıyormuş gibi hızla açıldı. İçeriye; kucağında devasa bir laptop çantası, bir eliyle düşen hırkasını omzuna çekiştiren, kumral saçları rüzgardan iyice dağılmış bir kız daldı. "Eyvah, eyvah! Vallahi bilerek olmadı!" diye fısıldadı ama sesi boşlukta yankılandı. "Hocam, otobüsün şoförü beni kampüsün öbür ucundaki Hukuk Fakültesi'nde bıraktı, 'Burası Mühendislik' diye yemin etti adam ya! Meğer kampüsün diğer ucundaymışım." dedi mahçup şekilde. Profesör Aras, gözlüklerinin üzerinden ona öyle bir baktı ki, sınıfın geri kalanı kızın yerinde olmadığı için şükretti. Ama kız durmadı, bakışları panikle amfide dönmeye başladı. En ön sıralara bakıp yüzünü ekşitti, orta sıralardaki kalabalığa bakıp geri çekildi. Derken gözleri en arkada, benim oturduğum o ıssız köşeye takıldı. Sanki bir vaha bulmuş gibi gözleri parladı ve acele acele basamakları tırmanmaya başladı.

Nefes nefese yanıma çöktüğünde laptop çantasını yere atma sesi hocanın dersini bir anlığına kesti. Kız, hiçbir şey olmamış gibi elini masanın üzerine yaydı ve başını bana doğru eğdi. "Selam, ben Belinay." dedi fısıltıyla. "Az kalsın ilk günden şehit düşüyordum koridorlarda. Bilgisayar Mühendisliği burası değil mi? Yanlışsa kendimi şu camdan aşağı bırakacağım, artık mecalim kalmadı." dedi sıraya yerleşip. "Doğru yerdesin." dedim sakince. "Ben de Gece Hera." dediğimde Belinay bir an durup yüzüme baktı, sonra hafifçe geri çekildi. "Tanıştığıma memnun oldum. Rahatsızlık mı verdim?" diye sorunca garipsedim. Kafamı olumsuz anlamda sallayıp "Hayır." dedim. "Bakışların biraz sert o yüzden yanlış anlamış olabilirim. Yani yanlış anlama, hoca bile senden daha yumuşak bakıyor sanki. Bir an 'Eyvah, yanlışlıkla bir seri katilin yanına mı oturdum.' diye düşündüm." deyince hafifçe gülümseyip "Sadece izliyorum." dedim. "İzle izle... Ama böyle bakarsan insanlar senden korkar şekerim. Gerçi hacker olacaksan bu bakışlar işine yarar, ekrana böyle bir baksan sistemler kendiliğinden çöker zaten!" dedi ve kıkırdadı. "Neyse, en azından yanında yer varmış. Bu amfideki herkes sanki atomu parçalayacakmış gibi bakıyor, bir sen 'Ben buraya dünyayı bitirmeye geldim.' gibi bakıyorsun. Çok mistik." deyip güldü ve dersi dinlemeye başlayınca bende hocayı dinlemeye devam ettim.

Dersin sonuna doğru Profesör Aras tahtadaki tebeşir tozlarını eliyle silkeleyip, "Bugünlük bu kadar. Önümüzdeki derste görüşürüz." dediğinde kimseden ses çıkmadı. Amfide aynı anda eşyaların toplanma sesi bir uğultu gibi yükseldi. Belinay, laptopunu çantasına tıkıştırmaya çalışırken bana döndü. "İlk haftadan bu ne ders işleme aşkı. Gece, şu statik amfisi beni gerim gerim gerdi. Bakma böyle güldüğüme, hoca her baktığında 'Eyvah kesin okulun sistemini hacklediğimi anladı.' diye tribe giriyorum." dediğinde durdum ve ona baktım. "Bir şeyi mi hackledin gerçekten?" dedim şüpheli şekilde. Belinay kahkahayı bastı, sesi boşalan amfide yankılandı. "Ay yok be şekerim! Neyi hackleyeceğim? Instagram'da eski sevgilimin storylerine bakarken yanlışlıkla beğenip geri çekmekten başka suçum yok benim. Ama tipimde bir hacker havası var değil mi? Gizli işler, kodlar falan... Eğer bir gün gerçekten karanlık tarafa geçip dünyayı ele geçirmeye karar verirsen, beni sağ kolun yaparsın. Söz ver!" "Bakacağız," dedim sadece. Onun şaka yaptığı şey, benim bu kampüse gerçek geliş sebebimdi. "Hadi ama kesin senin evde siyah ekranlar, akan yeşil kodlar falan vardır." diye devam etti ayağa kalkarken. "Hadi gel, yemekhaneye gidelim. Beynimdeki devreler yandı, acilen glikoz lazım. Hayır deme, bu kampüste tek başıma yolumu bulursam muhtemelen kendimi rektörün odasında bulurum." diye direttiğinde "Gelebilirim." dedim ve birlikte amfiden çıktık.

Yemekhanenin o gürültülü, tabak seslerinin birbirine karıştığı kaotik ortamına girdiğimizde Belinay hala konuşuyordu. "Bak şimdi, şuradaki sıra bitmez. Ama senin o korkunç bakışlarını kullanırsak belki bize yol verirler." diye takıldı bana dirseğiyle dürterek. Tepsilerimizi alıp kalabalığın arasından geçerken, bir masanın ucunda elindeki kalın hukuk kitabına gömülmüş birini gördüm.

Masal.

Şans eseri tam da yolumuzun üzerindeki masadaydı. Bizi görmemişti; kafasını kitabına öyle bir gömmüştü ki dünyadan kopmuş gibiydi. Önündeki tepsiyi bir kenara itmiş, bir yandan ekmeğini koparıp ağzına atıyor, bir yandan da altını çizdiği maddeleri mırıldanıyordu. Tam yanından geçerken duraksadım. "Masal?" dedim sessizce. Masal kafasını bir anda kaldırdı, ağzındaki ekmeği yutmaya çalışırken gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Gece! İnanmıyorum, seni bu kalabalıkta bulmak ne büyük şans!" diye bağırdı, elindeki kalemi masaya fırlatarak. "Şu anayasa maddeleri beyin hücrelerimi yakmak üzereydi, tam 'Yok mu tanıdık bir yüz.' diyordum! Hatta az kalsın kitaptaki maddelerle tartışmaya başlayacaktım." dedi. Yanına çöktüğümüzde Belinay hemen Masal'ın yanındaki boşluğa kuruldu. "Selam! Ben Belinay, Gece'nin amfideki kader ortağıyım. Hukuk mu o? Ay ben ona baksam uykum gelir, sen nasıl okuyorsun onu?" dedi kalın kitaba bakıp yüzünü buruşturup. Masal güldü, tepsisini biraz yana kaydırıp bize yer açtı. Bir yandan da beni süzüyordu; sabahki o çekingen kızın yanındaki bu fırtına gibi kızı merak etmişti. "Okumuyorum, savaşıyorum diyelim. Ben Masal bu arada, bu sabah Gece ile çarpışarak tanıştık." dedi gülerek.

Yemekhanedeki gürültü içinde küçük bir ada kurmuştuk kendimize. Belinay çorbasını karıştırırken anlatmaya devam etti. "Ben derse geç geldim. Hocanın bakışını görmen lazımdı Masal. Korkunç bir adam. Ders boyunca sanırsın sınıftaki herkesi zihninde kodlara ayırıp siliyor. Korktum vallahi! Bir ara acaba ilk günden hepimizi derste mi bırakacak diye düşündüm." dediğinde Masal güldü. "Hocalar bizi uğraştıracak şimdiden belli." dedi Masal. Hafifçe gülümsedim. "Siz şimdiden korkuyorsanız işiniz iş değil." dediğimde kızlar güldü.

"Eee..." dedi Belinay, ağzına bir kaşık pilav atarak "Şimdilik kadromuz bu o zaman! Bir hukukçu, iki yazılımcı. Bence bu kampüsü birbirine katmak için hiç de fena bir başlangıç değil. Ne dersiniz?" dedi heyecanla. Masal bardağını kaldırdı, gözlerinde o sabahki neşeden daha fazlası, yeni bir dostluğun heyecanı vardı. "Bence kampüste dengeleri değiştirebiliriz. Gece, kodları çözer, ben de yasaları bükerim!" deyince Belinay kahkahayı bastı. "İşte bu! Gece, bak bu ekip tam senlik. Sessiz dahi ve kaotik asistanı iş başında!" dedi. Onların bu şakalaşmalarını izlerken, sabah evden çıkarken hissettiğim o ağır sessizliğin biraz olsun dağıldığını fark ettim. Masal ve Belinay sadece bugünün neşesindeydi. Ama bu masa, benim o tek kişilik savaşımda hiç beklemediğim bir mevzuye dönüşüyordu.

Masal, telefonunun ekranına gelen bildirimle sanki bir elektrik şokuna uğramış gibi irkildi. Elindeki hukuk kitabını öyle bir hızla göğsüne bastırdı ki kitabın kalın kapağı masadaki metal tepsiye çarparak çınladı. "Eyvah! Saat kaç olmuş?" dedi sesi titreyerek. "Dersin profesörü dakik birisiymiş. Yani onun için bir dakika geç kalmak, bir ömür boyu dersten kalmakla eşdeğer. Eğer o kapı üzerime kapanırsa, kendimi okulun ilk gününden kampüsün bahçesindeki o meşhur havuzun içinde ağlarken bulurum!" dediğinde Belinay gülerek elindeki patates kızartmasını salladı. "Sakin ol Masal, daha profesör kürsüye bile çıkmamıştır. Bu neyin telaşı?" dedi. "Sen mühendissin Belinay, sizin dünyanızda her şeyin bir reset tuşu var ama hukukta bir saniye bile her şeyi değiştirir!" dedi Masal, çantasını omzuna asarken bana dönüp sıcacık bir gülümsedi. "Gece, seni bulduğuma gerçekten çok sevindim. Lütfen öğleden sonraki dersine kadar kendini çok fazla kodların ve rakamların içine gömme, tamam mı? Belinay da sana emanet, ona iyi bak ve Belinay sakın başına bir iş açma! Senden yaramaz kız çocuk vibe alıyorum." dediğinde güldük.

Masal omuzlarındaki ağır kitaplarla yemekhanenin kalabalığı içinde bir sağa bir sola manevra yaparak hızla gözden kayboldu. Onun o heyecanlı gidişini izlerken üzerimde garip bir hafifleme hissettim. Ama bu hafifleme çok sürmedi, çünkü Belinay'ın bakışlarındaki o cin fikirli parıltı bana doğru döndü. "Ee..." dedi Belinay, tepsisini masanın diğer ucuna doğru itip kollarını masaya yaslayarak. "Hukuk maratonu başladığına göre, biz ne yapıyoruz? Kütüphaneye gidip kendimizi o tozlu, sessiz rafların arasına mı hapsedeceğiz? Yoksa şu kampüsün tadını mı çıkaracağız?" "Fark etmez." dedim sadece. "Benim için neresi olduğu önemli değil." diye devam ettim. "Ay hayır, fark eder! Bak şu havaya, güneş resmen çık dışarı ve sosyalleş diye bağırıyor." dedi ve Belinay koluma girdi ve beni sandalyemden neredeyse çekerek kaldırdı. "Hadi, şu kaybolduğum kampüsü biraz dolaşım." deyip beni süreklemeye devam etti.

Kampüse çıktığımızda bahar rüzgarı yüzümüze vurdu. Bahçe gerçekten çok canlıydı; her yerde bir grup öğrenci, bir kahkaha sesi, bir gitar tınısı vardı. Çimenlerin üzerindeki geniş yolda ağır adımlarla yürümeye başladık. Belinay ellerini hırkasının ceplerine sokmuş, sürekli etrafı süzüyordu.

Çimenlerin arasındaki yolda yürürken Belinay kollarını iki yana açtı "Sonunda! Lisedeki o sıkıcı üniformalardan sonra bu özgürlük hissi harika değil mi? Annemle babama kalsa hala o diz boyu eteklerle gezmem gerekiyordu ama artık geçti o günler." dedi. Bir banka oturduk. Belinay çantasından bir sakız çıkarıp ağzına attı. "Bak ben meslek lisesinde okudum ve ciddiyim, lisedeyken bir keresinde bilgisayar laboratuvarını yanlışlıkla kilitlemiştim. Hoca kapıda kaldı, ben içeride yanlışlıkla sistemi resetlemeye çalışıyorum. Adamın yüzünün aldığı o kırmızı hali unutamıyorum. Sen de mi böyle sakarlıklar yaparsın yoksa hep böyle ağırbaşlı mısın?" "Pek sakar değilimdir." dedim gülerek. "Valla şanslısın. Benim hayatım bir hata ekranından ibaret sanki. Ama seviyorum bu bölümü, o karmaşık kodların içinde bir şeyi düzeltince kendimi çok zeki hissediyorum. Senin ailen ne diyor bu mühendislik işine? Genelde babalar kızlarının mühendis olmasını pek istemezler." dediğinde bakışlarımı kampüsün girişindeki o eski, sarmaşıklarla kaplı taş binaya çevirdim. "Babam hukukçuydu." dedim boğazıma bir yumru otururken. O anı, o mahkeme salonlarını, onun o dik duruşunu hatırladım. "O, adaletin kelimelerle geleceğine inanan son romantikti. Ben ise adaletin bir sistem hatası olduğunu düşünüyorum." dediğimde Belinay bu cevabımla bir an sarsıldı. Gözlerindeki o muzip ışık yerini saf bir şaşkınlığa bıraktı. "Sistem hatası ha? Yani... Adaleti bir yazılım gibi mi görüyorsun? Gece, bak gerçekten söylüyorum, bu yüzden seni çok sevdim. Çok gerçeksin. Yani ben olsam muhtemelen 'Babam avukat, ben de mühendis olacağım işte.' deyip geçerdim ama sen meseleyi bambaşka bir yere bağladın. O zaman desene, biz o hatayı ayıklayacak, sistemi baştan yazacak kişileriz!" dedi gülerek. "Peki sen bu bölümü neden seçtin?" diye sorduğunda "Rakamlar yalan söylemez Belinay." dedim. "İnsanlar ise her an hata yapabilir. Ben sadece kontrolün bende olduğu bir dil öğrenmek istedim. Kodlar net, kurallar belli. Eğer bir hata varsa, o senin hatandır; sistem seni asla arkandan bıçaklamaz." dediğimde Belinay duraksadı, bir süre yüzüme bakıp sessiz kaldı. Sanki bu ciddiyetimin altındaki nedeni çözmeye çalışıyordu. "Vay be... Bu çok... nasıl desem, hem çok havalı hem de çok yalnız bir cümle ve Gece biliyor musun sessizlik beni her zaman ürkütmüştür. Sanki sustuğum an dünya duracakmış, her şey anlamını yitirecekmiş gibi hissediyorum. Annem hep 'Senin bu enerjin ya seni vezir eder ya rezil.' derdi. Ama ne yapayım, ben böyleyim işte. Sen nasıl bu kadar sakin kalabiliyorsun? Sanki etrafındaki her şeyi bir film izler gibi seyrediyorsun." dediğinde "İzleyiciyimdir. Ama susan biriside değilim ortama yavaş alışırım." diye açıklama yaptım. "Sende haklısın herkes benim gibi deli değil." diye güldüğünde bende güldüm.

Belinay anlatmaya devam etti; eski okulundaki arkadaşlarından, sarı saçının kampüste ne kadar dikkat çektiğinden, aslında evde ne kadar çok konuştuğu için kardeşinin onu odasından kovduğundan... Ben sadece dinledim. Anlattıkları bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyordu ama onun bu neşeli gevezeliği ortamdaki o yabancılık hissini azaltıyordu. Belinay tam hızını almış, "Yani Gece, hoca 'Bu kod neden çalışmıyor?' dediğinde ben ona 'Çünkü o kodun bugün canı çalışmak istemiyor.' demiştim, inanabiliyor musun..." derken aniden sustu. Cümlesi tam ortasında, sanki biri görünmez bir kumandayla duraklat tuşuna basmış gibi kesildi. "Belinay? Ne oldu?" dedim. Cevap vermedi. Bakışları kampüsün girişindeki geniş taş yola çakılmıştı. Ağzı bir karış açık kalmış, gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Az önce fırtına gibi konuşan kız gitmiş, yerine nefesini bile tutmuş bir heykel gelmişti.

"Kızım kime bakıyorsun böyle? İyi misin?" diyerek dirseğimle hafifçe dürttüm onu.
Belinay yavaşça elini kaldırıp ileriye doğru işaret etti ama hala tek kelime edemiyordu. Ben de baktığı yöne doğru kafamı çevirdim. Kampüsün girişinden beş kişilik bir erkek grubu ağır adımlarla bahçeye giriyordu. Hepsinin üzerinde o "Burası bizim, biz bu okulun kurallarını yazarız." havası vardı.

Belinay aniden koluma yapıştı ve banktan kalkıp beni de kaldırdı. Parmaklarını etime öyle bir geçirdi ki canımın yandığını hissettim. Beni sarsmaya başladı. "Gece... Gece o ne? O gerçek mi?" diye fısıldadı, sesi sanki uykudan yeni uyanmış gibi titriyordu. "Ben az önce bir meleğin yere inişine mi şahit oldum, yoksa güneş mi çarptı beni? Şunların yürüyüşüne bak, şunların havasına bak!" " Ne oluyor kızım, alt tarafı bir grup öğrenci işte." dedim kolumu ondan kurtarmaya çalışarak. "Sakin ol, rezil olacağız şimdi." dediğimde "Ne öğrencisi Gece? Bunlar bildiğin modern sanat eseri! Şuna bak, şu ortadaki... O siyah sweatshirtlü olan. Adı neyse, ben onu öğrenmeden, onunla o bankta oturmadan bu okuldan mezun olmam, anlıyor musun?" Belinay bir yandan üzerini düzeltiyor, bir yandan da beni arkasından sürüklemeye çalışıyordu. "Hadi, çabuk yürü. Onlar ağacının altındaki o geniş banka gidiyorlar. Hemen peşlerinden yetişmemiz lazım!" "Ya dur Belinay, nereye? Daha kim olduklarını bile bilmiyoruz!" "Sus ve yürü Gece! Şu yakışıklılığa bir bak, benim sistemim şu an tamamen çöktü, acil müdahale lazım!" Belinay beni takmadan hızlı adımlarla yürümeye devam etti.

Belinay, grubun tam önünde durduğunda hala nefes nefeseydi ama o flörtöz maskesini anında takınmayı başardı. Banktaki çocuklardan dördü aynı anda kafasını kaldırıp bize baktı ama birisi telefona gömülmüştü. "Selam beyler!" dedi Belinay en etkileyici gülümsemesiyle. "Bu masada yer var mı, yoksa burası sizin özel mülkünüz falan mı? Oturabilir miyiz?" dediğinde banktakilerden siyah saçlı, siyah gözlü çocuk, Belinay'ın bu cesur ve neşeli tavrına gülerek "Hoş geldiniz, size yer açalım isterseniz." dedi kibarca ve iki kişilik yer açtığında oturduk. "Merhaba ben Belinay bu da arkadaşım Gece. Bilgisayar mühendisliği bölümdeyiz. Birinci sınıfız." diye bizi tanıttığında Belinay hepsi bizi dinliyordu. "Bende Ender. Şansa bak biz de bilgisayar bölümündeyiz. Ben ve Ilgaz dördüncü sınıfız. Karan, Toprak ve Hakan üçüncü sınıflar." diye kendini ve arkadaşlarını tanıttı. Belinay hemen Hakan'a gözlerini diktiğinde beni de yanına dürttü ama herkes Belinay'ın Hakan'a baktığının farkındaydı.

Hakan, elindeki telefonda inanılmaz bir hızla oyun oynuyordu. Belinay ona "Selam? Telefonun içinde dünyayı kurtarıyorsun herhalde yoksa bizi fark etmemen imkansız?" dediğinde Hakan telefonunu yavaşça kilitledi, başını kaldırdı. Bakışları o kadar mesafeli ve umursamazdı ki Belinay'ın o bütün enerjisi sanki bir duvara çarptı. "Bitmesi gerekiyordu." dedi soğukça. "Hakan ben." Belinay biraz bozulsa da pes etmedi, Hakan'ın ilgisini çekmek için okulun yemeklerinden, derslerin zorluğundan bahsetmeye başladı ama Hakan sadece tek kelimelik, geçiştirici cevaplar veriyordu. Belinay en sonunda pes edip lafı bana getirdi. "Bak mesela arkadaşım Gece. Az önce bana adaletin bir sistem hatası olduğunu söylüyordu. Daha ilk günden böyle felsefi takılıyor, ne dersiniz?" dediğinde Karan, o ana kadar telefonuna bakıyor gibi görünse de sistem hatası cümlesini duyar duymaz zümrüt bakışlarını bir saniyede bana kilitledi. O meşhur keskin zekası, bakışlarındaki o hızlı değişimden okunuyordu. "Sistem hatası mı?" dedi Karan. Sesi düşük ama o gürültülü bahçedeki tüm frekansı değiştirecek kadar etkileyiciydi. "Sistem hatası yoktur Gece. Sadece henüz keşfedilmemiş açıklar vardır. Ve bazıları o açıkları kapatmak için değil, oradan içeri sızmak için yaşar." dedi. O an, Karan ile aramızda kelimelere dökülmeyen bir şey oldu. O, zihnimdeki o gizli klasörlerin farkında gibi konuşuyordu. Hemen yanındaki Ilgaz ise, o sessiz haliyle bizi izliyor, bal rengi gözleriyle her detayı her kelimeyi sanki bir sabit diske kaydeder gibi hafızasına yazıyordu. Masada Belinay ve Hakan'ın zoraki sohbeti devam ederken, Ilgaz'ın o keskin bakışlarını bir an bile üzerimden ayrılmadı. Karan zekiydi, Ilgaz ise izlemciydi. Ve ben, bu iki devin tam ortasına düşmüş gibiydim.

Belinay, Hakan'ın yanındaki boş yere oturup iyice yerini sağlama almış, telefonundaki oyunun seviyelerini sormaya devam ediyordu. Hakan ise başını telefondan sadece bir saniye kaldırıp "Zor seviye." dedi ve tekrar ekranına gömüldü. Gamer tarafı, sosyal bir hayata yer bırakmayacak kadar baskındı. "Oynadığın oyunu biliyorum." dedi Belinay, flörtöz bir merakla. "Geçen sene bir arkadaşım bu bölümde takılıp telefonunu fırlatmıştı. Sen bayağı rahat gidiyorsun." Hakan, bakışlarını ekrandan bir milim bile kaydırmadı. "Stratejisi yoktur." dedi pürüzlü ve soğuk bir sesle. "Doğru algoritmayı kurarsan şans faktörü sıfıra iner." Belinay aldığı bu mesafeli cevaba rağmen geri adım atmadı aksine Hakan'ın bu ulaşılmaz hali onun sosyal karakterini daha çok kamçılıyordu. "Belki de algoritması doğrudur ama hızı yetmiyordur?" diye ekledi Belinay gülümseyerek. Hakan cevap vermedi, sadece ekranındaki son canavarı da devirip bir sonraki aşamaya geçti. Onun için şu an dünya, ekrandan ibaretti.

Masanın diğer ucunda, Ender o sakin ve kibar duruşuyla söze girdi. Grubun mantıklı sesi olduğu her halinden belliydi. "Kusura bakmayın, bizim ekip biraz dağınıktır." dedi ve bana dönerek. "Siz bugün mü başladınız?" "Aslında geçen hafta başladı ama ilk hafta olduğu için gitmedim. Yani evet, ilk günüm." dedim. "Bende geçen hafta gitmedim benimde ilk günüm. Henüz kampüsü bile tam keşfedemedik." dedi Belinay. "Derslerin ilk haftasında kimse gitmez zaten. Yakında alışırsınız." dedi Ender, yüzündeki o güven veren gülümsemeyle. "İlk birkaç hafta dersler biraz yoğun gelir ama sonra sistemin nasıl işlediğini çözersiniz. Belinay az önce senin için sistem hatası falan diyordu gelirken, sanırım bölüme şimdiden ısınmışsın." "Sadece hayata dair bir yorumdu." dedim kendimi fazla açık etmeden ve devam ettim "Her şeyin mükemmel çalışmadığına dair küçük bir gözlem." dedim. O sırada, banka sırtını yaslanmış oturan ve o ana kadar tek kelime etmemiş olan Ilgaz, elindeki not defterinden kafasını kaldırdı. Gözleriyle beni öyle bir süzdü ki, sanki ses tonumdaki tonlamaları bile bir kenara kaydediyordu. Ilgaz, "Analitik bir bakış açısı." dedi sadece. Sesi o kadar az çıkmıştı ki, yaprakların hışırtısı neredeyse sesini bastıracaktı. "Genelde bu yaşlarda insanlar sistemin parçası olmaya çalışır, onu sorgulamaya değil. Daha önce programlama ile ilgilendin mi?" diye sorduğunda Toprak "Biraz kurcaladım." dedim kısa ve öz bir şekilde.

Tekrar Ilgaz'a baktığımda hala bana bakıyordu. Sessizdi, ama bu sessizlik burada değilim demek değil, her şeyi duyuyorum demekti. Ve bankın tam ortasında, sessiz ama dominant bir enerjiyle oturan Karan. Ciddi duruşuyla, etrafındaki o neşeli sohbetin içinde bile sanki bir cam bölmenin arkasındaydı. İşine odaklı ve zeki olduğu bakışlarındaki o keskinlikten belli oluyordu. Karan, Belinay'ın ortaya attığı sistem hatası lafını akıllıca bir metafor olarak görmüş gibiydi.

Karan, elindeki telefonu yavaşça cebine koydu ve bakışlarını bana yöneltti. "Sistem hatası ilginç bir bakış açısı Ilgaz'a katılıyorum." dedi Karan. Sesi, masadaki tüm o gürültüyü bir anda bastıracak kadar toktu. "Çoğu birinci sınıf sadece hangi dersin daha kolay olduğunu merak ederken, senin sistemin temeline takılman. Analitik bir kafan var herhalde?" "Rakamları seviyorum sadece." dedim, sesimi düz tutarak. "Düzenli olan her şeyi seviyorum ve bu bölümü okumak isteyen illa yazılıma açıp bakmıştır veya lisede bu mesleği okumuş olabilir. Yani illa burada öğrenmek zorunda değiliz." dediğimde Karan, bu cevabımla bir an için duraksadı. Olayları hızla kavrayan yapısıyla, karşısında sıradan, heyecanlı bir üniversite öğrencisinden ziyade, ne dediğini bilen ve mesafeli birinin olduğunu anlamıştı. "Gece haklı ben de lisede bilgisayar bölümündeydim." diye onayladı beni Belinay. "Düzen güzeldir." dedi Karan, dudak kenarıyla hafifçe gülümseyerek. "Ama mühendislikte düzenden çok, o düzenin neden bozulduğunu anlamak daha önemlidir. Gece, değil mi?" "Evet, Karan." dedim sadece.

Sohbet bir süre daha böyle; Toprak'ın Belinay'a yaptığı şakalar, Ender'in okulun zorluklarından bahsettiği sakin cümleleri ve Hakan'ın telefonundan yükselen düşük oyun sesleri arasında devam etti. Ilgaz ise o meşhur sessizliğiyle her birimizi, her bir tepkimizi hafızasına kazımaya devam ediyordu.

Kimse kimsenin aslında kim olduğunu bilmiyordu. Herkes birbirini tanımaya çalışıyordu. Şu an sadece bir grup gençtik; meşe ağacının gölgesinde, sonbaharın ilk günlerinde, birbirine yabancı ama yolları bir şekilde kesişmiş iki grup öğrenci...

—————-———GZ——————————

🌙 BİRİNCİ BÖLÜMÜN SONUNA GELDİK!

~Peki, ilk bölüm hakkında neler düşünüyorsunuz?

~Gece hakkında düşünceleriniz neler?

~İkinci bölümde sizce neler olacak?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…