GECE KODLARI kitap kapağı

15. bölüm / 15

Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~

Medya: Gece ve Karan

İnsan, bazı gerçekleri sakladığında onların ağırlığından kurtulabileceğini sanırdı. Oysa söylenmeyen her kelime, zamanla insanın içinde kendine bir yer edinir; önce düşüncelerine, sonra uykularına, en sonunda da sustuğu her ana sızardı. Bir süre sonra neyi neden sakladığını bile unutmaya başlardı. Geriye yalnızca o gerçeğin ortaya çıkacağı güne duyduğu, adını koyamadığı huzursuzluk kalırdı.

Belki de sırların en acımasız tarafı buydu. Onları ne kadar uzun süre taşırsan, senden o kadar çok şey alırlardı. Güvenini, huzurunu, bazen de kendine duyduğun saygıyı... Üstelik bir sırrı açıklamak, her zaman ondan kurtulmak anlamına gelmezdi. Bazen insan, yıllarca içinde tuttuğu bir gerçeği sonunda dile getirdiğinde, asıl yükün o andan sonra başladığını anlardı.

Çünkü gerçekler yalnızca onları yaşayan insanlara ait değildi. Bir gün başka hayatlara da dokunur, başka insanların düşüncelerini değiştirir, hiç beklenmeyen yerlerde çatlaklar oluştururdu. Ve insan, kendi bildiği bir gerçeğin başkasının gözünde nasıl bir anlam kazanacağını hiçbir zaman tam olarak kestiremezdi.

En kötüsü de buydu belki.

Bir gerçeği söyleyip söylememeye karar verebilirdin.

Ama o gerçek söylendikten sonra insanların sana nasıl bakacağını seçemezdin.

"Sungur'un evine girdik." diye tekrarladım. "Bildiğimiz Vedat Sungur'un evine mi?" diye sorduğunda "Başka Sungur mu var Toprak?" dedim. "Yok da insan bir emin olmak istiyor." diye karşılık verdiğinde Ilgaz başını iki yana salladı. "Ne zaman girdiniz?" diye sordu Karan. "Bir süre önce. Evin boş olacağı zamanı öğrendik. Önceden çevresini araştırdık, güvenlik sistemlerini inceledik. Sonra içeri girip bilgisayarına eriştik." dedim. Ender hafifçe doğruldu. "Bilgisayarına mı?" diye sorduğunda başımı salladım. "Evet. İçindeki dosyaları kopyaladık. Şirket kayıtları, yazışmalar, para transferleri ve başka belgeler vardı." dedim.

Karan'ın yüzündeki ifade tamamen ciddileşmişti. "Ve bize bundan hiç bahsetmediniz." dediğinde "Hayır." diye karşılık verdim. "Neden?" diye sordu. "Çünkü o zaman size güvenmiyorduk Karan. Sizi yeni tanıyorduk. Elimizde bu kadar önemli bilgiler varken kimseye anlatmak istemedik." dedim. Karan birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başını hafifçe salladı. "Anladım." dedi. "Peki şimdi neden anlatıyorsunuz?" diye sorduğunda "Çünkü artık size güveniyoruz." dedim. "Dün birlikte operasyona girdik. Bize araştırmalarınızı gönderdiniz. Biz de elimizdekileri paylaşmak istiyoruz." diye devam ettim.

Öykü söze girdi. "Üstelik gönderdiğiniz dosyaları bizimkilerle karşılaştırdık. Bazı şeyler birbirini doğruluyor ama sizin ulaşamadığınız belgeler de var." dedi. Ilgaz ona döndü. "Ne gibi?" diye sorduğunda "Özellikle Sungur'un kendi bilgisayarında tuttuğu kayıtlar." diye cevap verdi Öykü. Sehpanın üzerinde duran çantamı alıp fermuarını açtım. İçinden siyah bir flaş bellek çıkarıp masanın üzerine bıraktım. Çocukların bakışları belleğe kaydı. "Sungur'un evinden aldığımız bütün belgelerin kopyası bunun içinde." dedim. "Sabah sizin gönderdiğiniz dosyalarla karşılaştırdık. Black de analiz etti. Birkaç önemli farklılık bulduk." diye devam ettim. "Black?" diye sordu Karan belleği ararken. "Yapay zekâmız." diye Öykü cevapladığında "Artık ne diyeceğimi bilmiyorum." dedi Hakan. Kaşları çatmış bir şekilde bize bakıyordu.

Ender "Ne kadar veri var?" diye sorduğunda miktarını söyledim. Toprak hafifçe ıslık çaldı. "Az değilmiş." dedi. "Değil." diye karşılık verdim. "Ama hepsini incelemekten çok, aralarındaki bağlantıları bulmak önemliydi." dedim. "Peki ne buldunuz?" diye sordu Karan. "Öncelikle bazı para transferlerinin açıklamaları birbirini tutmuyor." dedim. "Sizin ulaştığınız kayıtlarda normal görünen bazı ödemeler, Sungur'un kendi belgelerinde farklı amaçlarla yapılmış." Ender kaşlarını çattı. "Mesela?" diye sordu. "Güneşli yetimhanesine yapılmış görünen iki yüz seksen bin liralık bir bağış." dediğimde çocukların yüzündeki ifadeler değişti. Karan hafifçe doğrulurken Hakan'ın bakışları Ender'e kaydı. Ilgaz da dikkatle bana bakıyordu.

"Ne olmuş o bağışa?" diye sordu Karan. "Sizin dosyalarınızda yetimhaneye yapılan bağış olarak görünüyor. Ama Sungur'un bilgisayarındaki belgede aynı para, arşiv temizliği ve kayıtların imhası için ayrılmış." dedim. Ender kaşlarını çattı. "Aynı ödeme olduğundan emin misiniz?" diye sorduğunda başımı salladım. "Tarih, miktar ve hesaplar aynı. Yalnızca açıklamalar farklı." dedim.

Öykü de bana destek olmak için söze girdi. "Bir de çalışan maaşları için ayrılmış görünen başka bir ödeme var. Sungur'un kayıtlarında çocukların odalarına yerleştirilen kameraların kurulumu için kullanıldığı yazıyor." dedi. Hakan'ın yüzündeki ifade sertleşti. "Ne kameraları?" diye sorduğunda Öykü birkaç saniye sustu. "Odaların içindeki kameralar." dedi. Karan'ın kaşları çatıldı. "Bunu nereden biliyorsunuz?" diye sordu.

"Sungur'un bilgisayarında o kameralara ait belgeler ve bazı video kayıtları vardı." dedim. "Odaların numaraları, kameraların yerleşimleri, kurulum bilgileri... Hepsi." diye devam ettim. Toprak'ın yüzündeki gülümseme tamamen kaybolmuştu. "Video kayıtları derken?" diye sorduğunda boğazımdaki düğümü yutkundum. "Yetimhanede yaşanan bazı şeyleri gösteren kayıtlar. Yaşadıklarınız... Yaşattıkları..." dedim.

Birkaç saniye kimse konuşmadı. Çocukların yüzlerine baktığımda hepsinin farklı bir şey düşündüğünü anlayabiliyordum. Karan'ın elleri dizlerinin üzerinde birleşmişti. Ender başını hafifçe eğmişti. Hakan'ın çenesi gerilmişti. Ilgaz gözlerini bir noktaya sabitlemişti. Toprak ise ilk kez söyleyecek bir şey bulamıyordu.

"Ilgaz o gün bana kütüphane de yardım ettikten sonra ve Karan'ın sistemime mesajı bıraktıktan sonra sizi araştırdık. İlk başlarda pek bir şey bulamadık ama daha derine inince Yetimhanede büyüdüğünüzü gördük. Sonra Sungur'un evine girdik bilgileri çaldıktan sonra yetimhane yaşadıklarınızın hepsinin onun suçu olduğu anladık. Kısaca benim gibi intikam peşinde olduğunuzu anladık. Sonra da sizle hareket edince güvendik." diye açıkladığımda hepsinin yüzünde hafif şaşkınlık ve sinir vardı. Hakan başını hafifçe iki yana sallarken Toprak doğrulup bana baktı. Karan arkasına yaslanıp bana bakıyordu ama bakışı sanki hayal kırıklığı gibiydi. "Cevap verecek misiniz?" dedi Öykü. Ortam gerilmişti ve çocuklar sadece bize bakıyordu.

"Benim sana güvenmek için hiçbir nedenim yokken sana yardım teklifi ettim. Ama sen o teklifi kabul ederken niyetimin kötü olmadığını biliyordun. Sence biraz adaletsiz olduğunu düşünmüyor musun?" dediğinde Karan, sertçe yutkundum. Haklıydı... "Oradan bakınca kötü anlaşılıyor olabilir ama biz de elimizde ki her şeyi bir anda dökmezdik." dedim. "Ilgaz seni kütüphanede korudu ve hiçbirimize bir şey söylemedi tabi hepimiz sonradan öğrendik. Senin amacının ne olduğunu bilmiyorduk. Bize zarar mı verirsin yoksa fayda mı sağlarsın bilmiyorduk. Bizim dururumuz bence daha kötü." dedi Karan başını olumsuz anlamda sallayıp.

"Ne kadarını biliyorsunuz?" diye sorduğunda Ender ona baktım. Ses tonu sertti. Bu davranışı beni şaşırtsa da onu anlıyordum. "Birkaç çocuğun videolarına baktık ama o siz değilsiniz. Zaten dosyalar isimler halinde ayrılmıştı. Sizin sadece nerelere zorladıkları ya da yapmadığınız zaman çektiğiniz cezaları inceledik ama hepsini değil. İnceleyemedik daha doğrusu. Kalbimiz bunu kaldıramadı." diye açıklama yapınca Öykü, çocuklar daha çok gerildi. "Güzel. Geçmişimizi zaten biliyorsunuz. Size anlatacak bir şeyimiz yok. Siz kısa yoldan öğrenmişsiniz hayatımızı." dedi Ilgaz sinirle. "Ya biraz anlayışla karşılayın. O kadar emek verdik. Bir anda karşımıza çıkıyorsunuz ve işimize karışıyorsunuz. Kim olsa araştırırdı sizi." dedim sinirle. Ben de sinirlenmiştim. "Gece biz seni araştırmadık ama araştırabilirdik." dedi Toprak sakin sesle. "Karan bana mesaj bırakıyor ve Öykü ile buluşacağımı biliyor. Bu araştırmamış haliniz mi?" diye sorduğumda "Kütüphanede Sungur'un sistemine sızmaya çalıştığında bizim oraya bıraktığımız yeme de düştün. Sistemine sızmamıza gerek kalmadı. Aslında baya korumuşsunuz sisteminizi. Bir şey öğrenmedik hatta öğrenmeye çalışmadık. Sadece uyarı bıraktım. Çünkü Sungur sistemine bir kez daha bodoslama girseydin bizim işimizi engelleyecektin. Öykü kısmına gelirsek. Okulda telefonla konuşurken duydum. Sonra bunu korkmam için kullandım. Yani seni araştırmadık." Karan'ı konuştukça şaşkınlıktan kaşlarım daha çok yukarıya kalkıyordu.

"Açıkçası Ilgaz bize söylememişti o gün. Sonradan söyledi. Karan fark etmişti çünkü sisteme girmeye çalıştığını. Ben seni araştıralım dedim ama onaylamadı ikisi de. Keşke araştırsaymışız. Hala da araştırmıyoruz. Araştıralım bence." dediğinde Hakan, tek kaşımı kaldırıp ona baktım. "Sorabilirsin karşında duruyorum. Araştırsan da bir şey çıkmaz. Vefat eden savcının kızı ve şu an okulda normal bir öğrenci olarak görürsün." dedim. "Peki başka bilmemiz gerekenler var mı? Yapay zekânız var, çok iyi bir hackersınız ve geçmişimizi biliyorsunuz. Başka bir şey var mı? Daha kalbim dayanacak gibi değildi." dedi Toprak nefesini dışarıya verip. "Bizimle ilgili bu kadar bilgi var. Başka yok." dediğinde Öykü sinirle arkama yaslanıp "Bizi azarlamanız bittiyse asıl konuya geçelim mi? Ve haklı olduğumuzu az çok biliyorsunuz. Bizi araştırmamanız sizin hatanız." dedim. Karan gözleriyle gözümü delercesine bakınca yutkundum.

"Devam edelim." dediğinde derin nefes alıp anlatmaya devam ettim. "Sizin zamanınızda 48 tane çocuk varmış yurtta ama bu şirketten aldığımız verilerde. Lakin Sungur'dan aldığımız verilerde 51 kişi gözüküyor." dediğimde Ender "Elli bir mi?" diye sordu. Başımı salladım. "Evet. Üç isim resmî kayıtlarda bulunmuyor. Ama Sungur'un listesinde oda numaralarıyla birlikte yazılmışlar." Karan hafifçe öne eğildi "Kim onlar?" diye sordu. Çantamdan sabah not aldığımız küçük kâğıdı çıkardım. Üç ismi dikkatle okumaya başladım. "Ali Korkmaz, Semih Taş, Emir Kulaç." diye okuduktan sonra başımı kaldırdım. Hepsine göz değdirdikten sonra "Tanıyor musunuz? Sizinle aynı dönemde kalmışlar yurtta. Sizden büyükler birkaç yaş ama hatırlıyor musunuz?" dedim. "Tanıyoruz." dedi Toprak. "Peki bu üç kişinin özelliğini biliyor musunuz? Çünkü Sungur'dan aldığımız bilgilerde bile bu üç kişinin sadece adı, soyadı ve doğum tarihleri yazıyordu." diye sordu Öykü. "Ne özellikleri var bilmiyoruz ama eğer geçmişlerini bulamıyorsan Sungur'un adamları olmuşlar demektir." Ender'in açıklamasıyla başımı olumlu anlamda salladım. "Bu kişileri tanıyorsanız ve Sungur'un adamı olmuşlarsa bize bilgi vermezler mi?" diye sordum. "Sungur'un adamları zaten böyle kişiler. Yetim ve kendisinin özel yetiştirdiği adamlar. Çevresindeki adamlar sağlam vermezler bilgi." dediğinde Ender "Tamam." dedim.

"Peki sizin bize anlatacağınız bir şey var mı?" diye sorduğumda "Siz bizden daha çok şey biliyorsunuz." diye Karan beni yanıtladı. Ne demek istediğini anladığım için cevap vermedim. "O zaman bugünlük bu kadar." dediğimde "Bugünü de tab seviyede bıraktık çok şükür." dedi Toprak şakaya vurup. Ama kendisi bile gülmedi.

"Seninle konuşalım mı?" diye sordum Karan'a dönerek. Neden bahsettiğimi anlamış olacak ki birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra "Konuşalım." dedi. "Ne oluyor?" diye araya girdi Toprak. "Bir şey yok. Siz sohbet etmeye devam edin, biz Karan'la biraz balkona çıkacağız." dedim. Ardından yeniden Karan'a baktım. Ne istediğimi anlamış olacak ki başka bir şey sormadan ayağa kalkıp salonun balkonuna doğru yürüdü. Ben de arkasından gittim.

Balkona çıktığımızda tekli koltuklardan birine oturdum. Karan da karşımdaki koltuğa yerleşti. Salonun içinden gelen konuşmalar balkon kapısının ardında boğuk seslere dönüşürken aramıza sessizlik yerleşmişti. Birkaç dakika önce yaşanan tartışmanın etkisi hâlâ üzerimizdeydi. Karan'ın bana kırgın olduğunu biliyordum. Bunu yüzüme söylemesine gerek yoktu. Normalde bakışlarında yakaladığım o hafif alaycılığın yerini şimdi çözmekte zorlandığım bir ciddiyet almıştı. Koyu yeşil gözleri bir süre yüzümde dolaştıktan sonra arkasına yaslandı. "Dinliyorum, Gece." dediğinde gözlerimi kısa bir süre ellerime indirdim. Dün ona her şeyi anlatacağıma söz vermiştim. Üstelik bunu yapmak isteyen de bendim. Fakat şimdi karşımda otururken nereden başlayacağımı bilemiyordum. Sekiz yıldır zihnimde taşıdığım o geceyi birkaç cümleye sığdırmak mümkün müydü? Derin bir nefes alıp başımı kaldırdığımda Karan'ın hâlâ beni beklediğini gördüm. Beni acele ettirmiyordu. Belki de konuşmamı kolaylaştıran tek şey buydu. "Dün gördüğümüz adam ailemi öldüren katil." dediğimde Karan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Koyu yeşil gözleri şaşkınlıkla büyürken kaşları çatıldı. Yaslandığı yerden doğrulup bana doğru eğildi. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sanki söylediklerimi anlamış ama duyduklarına inanmakta zorlanmıştı. "Ne demek bu, Gece?" diye sorduğunda sesindeki şaşkınlığın altında başka bir şey daha hissettim. "Dün sunucu odasına gelen adamı hatırlıyorsun değil mi? Operasyon biriminden olduğunu söyleyen adamı." dediğimde başını salladı. "Hatırlıyorum. Sen onu gördüğün anda kötüleşmiştin." dediğinde gözlerimi ondan kaçırıp balkonun karanlığına çevirdim. "Çünkü onu tanıdım Karan. Yüzünü değil ama dövmelerini tanıdım." deyip yeniden ona baktım. Kaşlarının arasındaki çizgi daha da belirginleşmişti. "Elinden başlayıp bileğine, oradan da koluna doğru uzanan siyah dövmeleri vardı. Aynı dövmeleri sekiz yıl önce de gördüm. Ailemin öldürüldüğü gece." dediğimde son kelimeler dudaklarımdan güçlükle döküldü. Boğazıma yerleşen düğümü yutkunarak geçirmeye çalıştım. "Yüzünü görmemiştin değil mi?" diye sorduğunda başımı iki yana salladım. "Hayır. Maskeliydi. Ama ellerini gördüm. Babamın karşısında dururken gördüm. Dövmelerinin nereden başlayıp nereye kadar uzandığını bile hatırlıyorum. Sekiz yıldır unutmadım." dedim. Karan'ın bakışları yüzümden ellerime kaydığında parmaklarımı birbirine ne kadar sıkı kenetlediğimi fark ettim. Ellerimi gevşetmeye çalışırken yeniden gözlerime baktı. "Gece, yanlış anlama ama bunu sormak zorundayım. Gerçekten aynı dövmeler olduğundan emin misin?" dediğinde gözlerimi bir an bile ondan ayırmadım. "Eminim Karan. O geceye dair unutmak istediğim çok şey var ama unutamadığım şeyler de var. O dövmeler onlardan biri ve Öykü'nün çizimleri hep iyiydi. Ona çizdirmiştim. Ben de hala duruyor çizimi." dedim. Sesim düşündüğümden daha sert çıkmıştı. Karan'ın bunu fark ettiğini gözlerinden anlayabiliyordum. "Sana inanmadığım için sormuyorum." dedi sesini biraz alçaltarak. "Sadece yanlış birinin peşine düşmeni istemiyorum." Bu kez cevap vermeden önce birkaç saniye bekledim. Bana inanmasını istiyordum. Herkesten çok onun inanmasını istediğimi fark etmekse beni ayrıca rahatsız etmişti. "Babamı öldürmeden önce Vedat Sungur'un adını söyledi. Ona bulaşmaması gerektiğini söyledi. Çok iyi hatırlıyorum." dedim. Gözlerimin dolduğunu hissedince başımı hafifçe geriye yasladım. "Ben o yüzden Sungur'u araştırıyorum. Sekiz yıldır ailemi öldürten adamın peşindeyim. Bu zamana kadar kiralık katil tuttuğunu düşünüyordum. Parasını vermiştir, adam da işini yapıp gitmiştir diyordum. Ama dün o dövmeleri tekrar görünce anladım ki öyle değilmiş. Adam hâlâ Sungur'un yanında. Hâlâ onun için çalışıyor." dediğimde sesim son cümlede kırıldı. Karan'ın yüzüne bakmak istemedim. Çünkü ağladığımı görmesini istemiyordum. Ne kadar saçma olduğunu bilsem de onun karşısında kendimi güçsüz göstermekten hoşlanmıyordum. Fakat yanağımdan süzülen ilk damlayı durduramadım. Hızla silmek için elimi kaldırdığım sırada Karan yerinden doğrulup bana yaklaştı. Önümde hafifçe eğilerek elini yanağıma uzattı. Başparmağıyla gözümün altından süzülen yaşı sildiğinde hareket edemedim. Tenime değen parmaklarının sıcaklığı, balkonun serinliğine rağmen bütün dikkatimi dağıtmıştı. Gözlerimi kapatıp yeniden açtığımda koyu yeşil gözleriyle karşılaştım. Bu kadar yakından bakınca gözlerinin içindeki koyu tonlar daha da belirginleşiyordu. Normalde beni sinir etmekten çekinmeyen o adamın bakışlarında şimdi yalnızca endişe vardı. "Sakin ol." dedi alçak bir sesle. Ancak o zaman hafifçe titrediğimi fark ettim. Nefesimi ne zamandır tuttuğumu bile bilmiyordum. "Ben sakinim." diye mırıldandığımda bakışları kısa bir an dudaklarıma kayıp yeniden gözlerime döndü. "Pek öyle görünmüyorsun." dediğinde istemsizce burnumdan kısa bir nefes verdim. "Şu an benimle tartışmasan olmaz mı?" diye sorduğumda dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. "Şu an tartışmıyorum, Gece." dedi. "Sen her söylediğime karşı çıkıyorsun." dediğinde bu kez ben de hafifçe gülümsedim. "Alışmış olman gerekirdi." dediğimde gözlerindeki endişenin arasından tanıdığım o alaycı bakış kısa bir anlığına kendini gösterdi. "İnan bana, alıştım." dedi. Elini yanağımdan yavaşça çektiğinde tenimde bıraktığı sıcaklık bir süre daha kaldı. Karan yeniden karşımdaki koltuğa otururken ben de nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Birkaç saniye önce ağladığımı unutmuş değildim ama onun yanında kendimi toparlamak düşündüğümden daha kolay olmuştu. Bu durumun nedenini sorgulamak istemediğim için konuşmaya devam ettim.

"Öykü'yle bu adamın Temizleyici olma ihtimalini de konuştuk." dediğimde Karan'ın yüzündeki hafif gülümseme kayboldu. "Neden öyle düşündünüz?" diye sorduğunda ellerimi dizlerimin üzerine bıraktım. "Çünkü adamı hiçbir yerde bulamıyoruz. Sungur'un böyle birini yanında tutması için önemli biri olması gerekiyor. Temizleyici'nin onun pis işlerini hallettiğini düşünüyoruz ya, dün gördüğümüz adamın da sekiz yıl önce Sungur'un pis işlerinden birini hallettiğini biliyoruz." dedim. "Üstelik operasyon biriminde olduğunu söyledi. Bence bu tesadüf değil." diye devam ettiğimde Karan düşünceli bir ifadeyle başını salladı. Bir eliyle çenesini sıvazlarken bakışlarını kısa bir süre balkonun dışına çevirdi. "Olabilir." dedi sonunda. "Ama elimizde bunu doğrulayacak bir şey yok. Adamın Sungur için çalıştığını biliyoruz, Temizleyici olduğunu değil." dediğinde başımı salladım. "Biliyorum. Zaten kesin o demiyorum. Ama araştırmamız gereken biri olduğu kesin." dedim. Karan yeniden bana döndü. "Kesinlikle." dedi. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra devam etti. "Bu çok önemli bir bilgi, Gece. Bana anlattığın için teşekkür ederim. Adamı araştıracağım. Kim olduğunu, nerede çalıştığını, Sungur'la bağlantısının ne kadar eskiye dayandığını öğrenmeye çalışacağım." dediğinde kaşlarımı çattım. "Sen araştıracaksın?" diye sorduğumda bakışları yüzümde sabitlendi. "Evet." dedi. "Peki ben ne yapacağım?" diye sorduğumda neye itiraz edeceğimi anlamış gibi derin bir nefes aldı. "Gece, bu adam senin aileni öldürmüş olabilir. Onu yeniden gördüğünde nasıl tepki verdiğini ikimiz de biliyoruz. Böyle bir konuda duygularınla hareket etme ihtimalin çok yüksek." dediğinde koltuğumda doğruldum. "Ben sekiz yıldır ailemin intikamını için uğraşıyorum Karan. Şimdi sonuçlara biraz yaklaşmışken kenara çekilip senin araştırmanı mı bekleyeceğim?" dedim. Sesimin yükseldiğini fark edince balkon kapısına kısa bir bakış attım. İçeridekilerin bizi duymasını istemiyordum. "Senden kenara çekilmeni istemiyorum." dedi Karan sakinliğini koruyarak. "Sadece tehlikeli birinin peşine tek başına düşmeni istemiyorum." "Ben de zaten tek başıma düşmek istediğimi söylemedim. Az önce araştırmayı kendin yapacağını söyledin." dediğimde Karan başını hafifçe yana eğdi. "Sen gerçekten her cümlemden tartışacak bir şey çıkarabiliyorsun." dediğinde gözlerimi kıstım. "Çünkü söylediklerin sinir bozucu." diye karşılık verdim. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılsa da hemen ciddileşti. "Gece, beni dinle." dedi. Bu kez sesindeki kararlılık yüzünden sustum. "Ben de Sungur'un neler yapabileceğini biliyorum. Senin düşündüğünden çok daha iyi biliyorum. O adamın karşısına çıkarsan ne yapacağını kestiremiyorum. Seni korumaya çalışmamın sebebi bu." dediğinde gözlerimi ondan ayırmadım. "Ben de kendimi koruyabilirim." dedim. "Biliyorum." diye karşılık verdi hiç düşünmeden. Bu kadar hızlı cevap vermesini beklemediğim için sustum. "Yapabileceklerini küçümsemiyorum. Zaten küçümseseydim seninle çalışmayı kabul etmezdim. Ama bazen insan kendi meselesinin içindeyken göremediği şeyler oluyor." dediğinde bakışlarımı ellerime indirdim. Söylediklerinde haklılık payı vardı. Dün o adamı gördüğümde nefes almakta bile zorlanmıştım. Karan yanımda olmasaydı ne yapacağımı gerçekten bilmiyordum. Ama bu, sekiz yıldır beklediğim an geldiğinde hiçbir şey yapmadan oturabileceğim anlamına gelmiyordu. "O zaman birlikte araştıralım." dedim başımı kaldırarak. Karan cevap vermeden yüzüme baktı. "Sen ya da diğerleri yanımdayken daha kontrollü ilerleyebilirim. Bunu ben de biliyorum. Ama lütfen beni bu işin dışında bırakma." dedim. Sesim bu kez daha sakindi. "Ailemi öldüren adamın kim olduğunu öğrenmek istiyorum. Onun hakkında bulduğun her şeyi bilmek istiyorum. Bu benim hayatım Karan. Sekiz yıldır bunun için uğraşıyorum." Karan'ın bakışları gözlerimden ayrılmadı. Ne düşündüğünü anlamaya çalışırken dudaklarımı birbirine bastırdım. "Hem beni dışarıda bırakırsan kendim araştıracağım." diye eklediğimde kaşlarından birini kaldırdı. "Bu bir tehdit mi?" diye sordu. "Hayır, bilgilendirme." dediğimde istemsizce gülümsedi. "Aralarında pek fark göremedim." dedi. "Bence gayet büyük bir fark var." diye karşılık verdiğimde başını iki yana salladı. Bir süre daha bana baktıktan sonra derin bir nefes aldı. "Tamam." dedi. Beklediğim cevabı duyduğumdan emin olmak ister gibi kaşlarımı kaldırdım. "Tamam mı?" diye sorduğumda bu kez gülümsemesini saklamadı. "Evet Gece, tamam. Birlikte araştıracağız. Ama bir şey bulduğunda benden saklamayacaksın. Kendi başına gidip o adamın karşısına çıkmayacaksın. Biz de öğrendiklerimizi sizinle paylaşacağız." dediğinde yüzümdeki gülümseme büyüdü. "Anlaştık." dedim. "Gerçekten mi?" diye sorduğunda gözlerimi devirdim. "Karan!" "Ne var? Emin olmak istedim." dedi. Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım ama pek başarılı olamadım. Birkaç dakika önce ağladığım balkonda şimdi onun yüzünden gülümsüyordum. Hayatımın en kötü gecesini anlatmıştım ve o, beni daha fazla üzmeden dinlemişti. Üstelik bana inanmıştı. Bunu düşündüğümde göğsümde tarif etmekte zorlandığım bir sıcaklık hissettim.

"Teşekkür ederim." dediğimde Karan'ın bakışları yeniden yüzüme yerleşti. "Ne için?" diye sordu. "Her şey için." dedim. "Dün yanımda olduğun için, beni oradan çıkardığın için, şimdi de dinlediğin için. Çocukların yanında anlatsaydım rahat olmadım. Sadece şu an sana anlattığım için rahatım." Bir an durup gözlerine baktım. "Sen olmasaydın belki dün o adamın kim olduğunu bile öğrenmeyecektim Dün paniklediğimde ne yapacağımı bilmiyordum ama sen..." Cümlemi tamamlayamadan sustum. Çünkü dün elini yanağıma koyup sakinleşmemi söylediği anı hatırlamıştım. Bugün de aynı şeyi yapmıştı. Karan'ın bakışları yüzümde dolaşırken ne söyleyeceğimi beklediğini biliyordum. "Neyse." dedim hafifçe gülümseyerek. "Ne kadar sinir bozucu olsan da hayatıma katkın fazla oldu." Karan önce birkaç saniye yüzüme baktı, ardından başını hafifçe öne eğerek güldü. "Senin teşekkür etme şeklin de gerçekten çok ilginç." dediğinde omuz silktim. "İltifat kısmına odaklanabilirsin." diye karşılık verdim. "Sinir bozucu kısmını duymamış gibi mi yapayım?" diye sorduğunda başımı salladım. "Aynen öyle." dedim. Karan yeniden arkasına yaslandı. "Peki. O zaman rica ederim." dedi. Birkaç saniye sustuktan sonra bakışları yeniden gözlerime döndü. "Ama sen de sandığından daha fazla katkı sağladın bize." diye eklediğinde gülümsemem hafifçe silindi. "Nasıl yani?" diye sorduğumda gözlerini benden ayırmadı. "Sadece bulduğun bilgilerden bahsetmiyorum." dedi. Ne söyleyeceğini merak ederek bekledim ama devam etmedi. Koyu yeşil gözleri benimkilerle buluştuğunda aramızdaki sessizlik bu kez rahatsız edici değildi. Aksine, konuşursam bozacağım bir şey varmış gibi hissediyordum. Karan'ın yüzündeki ifadeyi anlamaya çalışırken kalbimin biraz daha hızlı attığını fark ettim. Bunun nedenini düşünmek istemiyordum. Sonuçta karşımda oturan kişi Karan'dı. Sürekli benimle uğraşan, her fırsatta sinirlerimi bozan Karan. Ama nedense son zamanlarda ona baktığımda yalnızca bunları düşünemiyordum.

"Ne bakıyorsun?" diye sordum sonunda. Karan'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Sen de bana bakıyorsun." dediğinde hazırlıksız yakalanmış gibi hissettim. "Çünkü sen bakıyorsun." diye karşılık verdim. "Önce kimin baktığını tartışacak mıyız şimdi?" diye sorduğunda gözlerimi devirdim. "Seninle normal bir konuşma yapmak gerçekten çok zor." dedim. "Az önce gayet normal konuşuyorduk." dedi. "Ta ki sen yine tartışacak bir şey bulana kadar." dediğinde istemsizce güldüğümde o da gülümsedi. Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık. Gözlerimi kaçırmak için balkonun dışına baktım ama yüzümdeki gülümsemeyi engelleyemedim. Karan'ın hâlâ bana baktığını hissediyordum. Bu kez dönüp bakmadım. Çünkü bakarsam yine o koyu yeşil gözlere takılıp kalacağımdan şüpheleniyordum.

"Ne oldu, Gece? Bu sefer söyleyecek bir şey bulamadın mı?" dediğinde sesindeki alaycı tonla birlikte gülümsemem biraz daha büyüdü. "Seninle uğraşmaktan yoruldum." deyip başımı ona çevirdiğimde bakışlarımız yeniden buluştu. "Pek öyle görünmüyorsun." dedi hafifçe gülümseyerek. Cevap vermek için dudaklarımı aralamıştım ki gözlerinin benimkilerden ayrılmadığını fark edince söyleyeceklerimi unuttum. Koyu yeşil gözleri yüzümde dolaşırken aramızdaki mesafenin bir anda olduğundan daha kısa geldiğini hissettim. Gülümsemesi yavaşça silindiğinde benimki de kayboldu. Birbirimize bakmaktan başka hiçbir şey yapmıyorduk ama nedense kalbim, sanki yanlış bir şey yapıyormuşum gibi hızlanmıştı. Tam o sırada masanın üzerindeki telefonum titremeye başladı. İkimizin de bakışları aynı anda ekrana kaydı. Mert'in adını gördüğümde içimde tuhaf bir huzursuzluk oluştu. Başımı kaldırıp Karan'a baktım. O da bana bakıyordu. Birkaç saniye boyunca ne telefonu elime alabildim ne de gözlerimi ondan ayırabildim. Neden açıklama yapmam gerekiyormuş gibi hissettiğimi bilmiyordum. Sonuçta Karan'a açıklamam gereken hiçbir şey yoktu. Yine de onun bakışları altında telefonu elime alıp aramayı reddettim. Ekran kararır kararmaz yeniden aydınlandı.

Mert: Nasılsın Gece, müsait misin?

Mesajı okurken içime yerleşen huzursuzluk daha da arttı. Mert'in sorduğu soru son derece normaldi. Normal olmayan, benim bu kadar basit bir mesaja cevap vermekte zorlanmamdı. Başparmağım ekranın üzerinde beklerken Karan'ın sessizliğini hissettim. Biraz önce onunla göz göze geldiğimde aklımdan geçenleri hatırlayınca yüzümün ısındığını hissettim. Mert'e cevap yazmak yerine telefonu ters çevirip masaya bıraktım. Başımı kaldırdığımda Karan'ın koyu yeşil gözleriyle yeniden karşılaştım. Bu kez yüzünde ne bir gülümseme ne de alıştığım o alaycı ifade vardı. Bakışları önce telefonuma, ardından gözlerime kaydı. Neden aramayı reddettiğimi sormasını bekliyordum ama sormadı. Sessizliği uzadıkça kalbimin atışlarını daha fazla hissediyordum. Sanki telefonun ekranında duran o iki kelime yalnızca Mert'in müsait olup olmadığımı sormasından ibaret değildi. Birkaç saniye önce Karan'la aramızda oluşan, ikimizin de adını koymadığı şeyi de sorguluyordu. Gözlerimi kaçırmak istedim fakat yapamadım. Karan hafifçe öne eğildiğinde koyu yeşil gözleri bir an dudaklarıma kayıp yeniden gözlerimle buluştu. Yüzündeki gülümseme çoktan silinmişti. Bakışlarında, sormak üzere olduğu sorunun cevabını zaten biliyormuş gibi bir ifade vardı.

"Onunla konuşmak istemediğin için mi reddettin, yoksa benim yanımda olduğun için mi, Gece?" dediğinde kalbim bir anlığına tekledi. Sesindeki sakinlik, sorusunu daha da tehlikeli hâle getirmişti.

Cevap vermek için dudaklarımı araladım ama kelimeler boğazımda düğümlendi. Karan gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. Sanki vereceğim cevaptan çok, cevap veremeyişimi izliyordu. Ve ben, ilk kez onun karşısında susmanın konuşmaktan daha fazla şey anlattığını hissediyordum. Nefesimi verip "Şuan sohbet ediyoruz. Sonra ona cevap veririm. Çocukların yanına geçelim." cümleleri art arda sıralayıp Karan'ın cevap vermesini beklemeden içeriye girdim. Biraz daha kalsaydım benim için iyi olmazdı çünkü sonucun nereye varacağını kestiremiyordum.

Öykü'nün yanına oturduğumda gözümü hepsinin üzerinde gezdirdim. Konuşmuyorlardı. Hepsi kendi halindeydi. "Biz gittikten sonra konuşmadınız mı?" diye Öykü'ye sessizce sordum. Öykü'nün başını iki yana sallamasıyla bakışlarımı tekrar salondakilere çevirdim. Birkaç dakika önce bıraktığım ortamla şimdiki arasında gözle görülür bir fark yoktu aslında. Herkes aynı koltukta oturuyor, sehpanın üzerinde yarısı içilmiş bardaklar duruyor, akşam yemeğinden sonra açtığımız televizyonun siyah ekranı karşı duvarda asılı kalıyordu. Fakat bir evin içindeki değişimi anlamak için eşyaların yer değiştirmesi gerekmiyordu. Bazen insanların birbirlerine bakmamaları, normalde söyleyecekleri bir cümleyi söylemekten vazgeçmeleri ya da sıradan bir sessizliği bozmak için bile çaba göstermemeleri yeterliydi. Şimdi tam olarak böyle bir ortamın içindeydik. Toprak'ın yüzünde alıştığım o rahat ifade yoktu. Hakan koltuğun arkasına yaslanmış, başını hafifçe yana çevirmişti. Ender'in bakışları sehpanın üzerindeki siyah belleğin az önce durduğu yerde geziniyordu. Ilgaz ise ellerini birbirine kenetlemiş, karşısındaki boşluğa bakıyordu. Öykü'nün en az benim kadar rahatsız olduğunu fark ettim. Normalde birinin sessizliğini yanlış anlamaya müsait değildim. İnsanların konuşmak istemediği anlar olabileceğini bilirdim. Fakat burada suskunluğun sebebini hepimiz biliyorduk ve belki de bu yüzden kimse konuşmaya cesaret edemiyordu.

Balkon kapısının açıldığını duyduğumda başımı çevirdim. Karan içeri girmişti. Kapıyı arkasından yavaşça kapatırken bakışları önce salondakilerin üzerinde dolaştı, ardından benimkilerle buluştu. Birkaç dakika önce aramızda geçen konuşmayı hatırlamamla birlikte gözlerimi kaçırma isteği duydum. Ona ailemin katilinden bahsetmiş, yıllardır içimde taşıdığım korkuların bir kısmını anlatmıştım. Sonra nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde konuşmamız bambaşka bir noktaya gelmişti. Mert'in araması, Karan'ın sorduğu soru ve benim cevap vermek yerine salona kaçmam... Hepsi birkaç dakika içinde yaşanmıştı ama zihnimde sanki çok daha uzun bir zamana yayılmış gibiydi. Karan'ın yüzündeki ifadeyi çözmeye çalışırken onun bakışlarını benden ayırıp diğerlerine döndüğünü gördüm. "Biz artık kalkalım." dedi bileğindeki saate baktıktan sonra. Sesi sakindi fakat akşam boyunca yaşananların bıraktığı yorgunluk yüzünden okunuyordu. "Saat de ilerledi. Yarın konuşuruz geri kalanını." dedi. Toprak başını kaldırıp duvardaki saate baktığında kaşları hafifçe kalktı. "İyiymiş." diye mırıldandı, ellerini dizlerine koyup doğrulurken. "Altıda geldik, yemek yedik, sonra da hep birlikte geçmişimizle yüzleştik. Verimli bir akşam oldu." dedi. Hakan, Toprak'a yan gözle bakıp başını iki yana salladı. "Sen de her şeyi şakaya vurmasan olmaz, değil mi?" diye sorduğunda sesinde her zamanki kızgınlıktan çok yorgunluk vardı. Toprak dudaklarını birbirine bastırıp omuz silkti. "Ne yapayım oğlum? Ağlayalım mı hep beraber?" dedi ama bu kez kendi söylediğine bile gülmedi. Ender, sehpanın üzerindeki telefonunu alırken bakışlarını ona çevirdi. "Bazen susmak da bir seçenek." dediğinde Toprak elini göğsüne götürüp incinmiş gibi baktı. "Senden bunu duymak üzdü." diye karşılık verdi fakat ardından başını öne eğerek derin bir nefes aldı.

Toprak'ın bu hâlini görmek düşündüğümden daha fazla rahatsız etmişti beni. Onu tanıdığımdan beri en gergin anlarda bile ortamı yumuşatmaya çalışan biri olarak görmüştüm. Şimdi ise ne söyleyeceğini bilemiyor, söylediği şakaların arkasına saklanmaya çalışıyordu. Belki de insanın kendisiyle ilgili en ağır gerçeklerin başkalarının ağzından dökülmesini dinlemesi böyle bir şeydi. Üzerinden yıllar geçmiş olsa bile kapanmasını istediği bir kapının, hiç beklemediği bir anda yeniden açılması. Üstelik o kapıyı açanların kötü niyetli olmaması, içeride saklanan şeyleri daha az acı verici hâle getirmiyordu. Birkaç saat önce çocukların geçmişini araştırmakta ne kadar haklı olduğumuzu anlatmaya çalışırken bunu yeterince düşünmemiştim. Kendimizi korumamız gerektiğini biliyordum ve hâlâ bu düşüncemin arkasındaydım. Fakat insan bazen haklı olduğu bir konuda bile başkasını incitebilirdi. Bunu kabul etmek, yaptığım şeyden pişman olduğum anlamına gelmiyordu. Yalnızca sonuçlarının düşündüğümden daha ağır olduğunu görmeye başlamıştım.

Karan sehpanın üzerindeki anahtarını alırken bana döndü. "Gece, belleği biz alabilir miyiz?" diye sorduğunda bakışlarım masanın üzerindeki siyah belleğe kaydı. Başımı sallayıp uzandım. "Tabii, zaten sizin de incelemeniz için hazırladım." dedim belleği ona uzatırken. Karan yanıma geldiğinde elini açtı. Belleği avucuna bıraktığım sırada parmaklarımız kısa bir an birbirine değdi. Bu kadar sıradan bir temasa neden dikkat ettiğimi bilmiyordum. Belki de birkaç dakika önce aynı elin yanağımdaki gözyaşını silmiş olmasındandı. Karan belleği aldıktan sonra hemen geri çekilmedi. Bakışlarını yüzüme çevirdiğinde onun ne söyleyeceğini merak ederek bekledim. "İnceledikten sonra konuşuruz. Siz de başka bir şey bulursanız haber verirsiniz." dediğinde başımı salladım. "Veririz." diye karşılık verdiğimde kaşlarından birini hafifçe kaldırdı. "Gerçekten mi?" diye sordu. Ne demek istediğini anlamam birkaç saniye sürdü. Balkonda verdiğim sözü hatırlatıyordu. Bir şey bulduğumda kendisinden saklamayacağıma söz vermiştim. Gözlerimi kıstım. "Karan, aynı şeyi kaç kere söylemem gerekiyor?" diye sorduğumda dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Emin olmak istiyorum." dedi. "Çünkü sen bazen bir şeyi anlatmaya karar verene kadar birkaç önemli olay yaşanmış oluyor." dedi. Sözlerinin altında yatan anlamı fark edince kaşlarımı çattım. "Bunu daha ne kadar yüzüme vuracaksın?" diye sordum. Karan'ın gülümsemesi hafifçe silindi. "Yüzüne vurmuyorum, Gece." dedi daha ciddi bir sesle. "Sadece bundan sonra aynı şeyin yaşanmasını istemiyorum." dediğinde birkaç saniye yüzüne baktım. Söylediklerinde haklılık payı olduğunu biliyordum ama bu, karşılık verme isteğimi tamamen ortadan kaldırmıyordu. Yine de tartışmayı yeniden başlatmak istemediğim için derin bir nefes aldım. "Tamam." dedim. "Bir şey bulursak haber vereceğiz. Sen de bulursan bize söyleyeceksin." Karan başını salladı. "Anlaştık." dedi.

Çocuklar yavaş yavaş ayağa kalkarken Öykü de yanımdan doğruldu. Toprak ceketini almak için antreye yöneldiğinde Hakan ve Ender de peşinden gitti. Ilgaz ise birkaç saniye daha oturduğu yerde kaldı. Bakışlarının sehpanın üzerinde gezindiğini gördüm. Sonra ellerini dizlerine koyup ayağa kalktı. Öykü'nün ona baktığını fark etmem zor olmadı. Çünkü arkadaşım, normalde bir şey söylemek istediğinde kelimeleri içinde tutabilen biri değildi. Şimdi ise dudaklarını birbirine bastırmış, Ilgaz'ın yüzüne bakmasına rağmen konuşmuyordu. Ilgaz da ona bakmamaya çalışıyor gibiydi. Bu durumun beni rahatsız etmesinin sebebi yalnızca Öykü'nün üzülmesini istemem değildi. İkisi arasındaki yakınlığın henüz çok yeni olduğunu biliyordum. Birbirlerini tanımaya başlamış, aralarında küçük şakalar ve yalnızca ikisinin anlayabildiği bakışmalar oluşmuştu. Şimdi ise geçmişten gelen bir mesele, daha doğru düzgün kurulmamış bir bağın ortasına yerleşmişti.

Antreye geçtiğimizde Toprak ayakkabılarını giyerken başını kaldırıp bana baktı. "Bu arada yemek güzeldi." dedi yüzünde hafif bir gülümsemeyle. "En azından akşamın o kısmında bir sorun yaşamadık." dediğinde gözlerimi devirdim. "Bir dahaki sefere seni mutfağa sokmayacağım." diye karşılık verdiğimde kaşları kalktı. "Neden? Ben ne yaptım?" dedi. "Bütün akşam yemeğin yarısını sen yedin." dedim. Toprak elini göğsüne götürüp Hakan'a döndü. "Duydun mu? Misafir ağırlamayı bilmiyorlar." dediğinde, Hakan ceketini giyerken hafifçe güldü. "Sen de misafir gibi davranmayı öğren." dediğinde Toprak başını iki yana salladı. "Bu evde beni anlayan kimse yok." diye söylendi. Ender kapının yanına gelip kolunu duvara yasladı. "Bizim evde de yok." dediğinde bu kez hepimiz hafifçe güldük. Gülüşlerimiz uzun sürmedi fakat birkaç saniyeliğine bile olsa akşam boyunca aramızda duran gerginliği hafifletmişti.

Ilgaz ayakkabılarını giyip doğrulduğunda Öykü ona doğru bir adım attı. "Ilgaz." diye seslendi. Ilgaz başını kaldırıp ona baktı. Yüzündeki ifade sert değildi ama alıştığım o rahatlık da yoktu. "Efendim?" diye karşılık verdiğinde Öykü'nün parmaklarını birbirine kenetlediğini gördüm. "Bugün söylediklerimizle ilgili..." diye başladı fakat cümlesinin devamını getirmeden durdu. Ilgaz birkaç saniye yüzüne baktı. "Öykü, şimdi konuşmasak olur mu?" dedi sakin bir sesle. Bu kez Öykü'nün yüzündeki değişimi açıkça gördüm. Gözlerindeki beklenti yerini kısa bir hayal kırıklığına bırakmıştı. Yine de başını salladı. "Olur." diye mırıldandı. Ilgaz dudaklarını birbirine bastırdı. "Yanlış anlama." dedi, sesini biraz alçaltarak. "Sadece şu an ne söyleyeceğimi bilmiyorum." Öykü gözlerini ondan ayırmadan başını yeniden salladı. "Anlıyorum." dedi. Ilgaz bir an daha yüzüne baktıktan sonra hafifçe gülümsedi. "İyi geceler." diye karşılık verdi. "İyi geceler." dedi Öykü, dudaklarının kenarında zoraki bir gülümsemeyle.

Ilgaz kapıdan çıktığında Öykü'nün bakışları birkaç saniye daha arkasından gitti. Ona bir şey söylemek istedim fakat o sırada Hakan vedalaşmak için bana döndü. "Kendinize dikkat edin." dedi, yüzünde yorgun bir ifadeyle. Başımı salladım. "Siz de." diye karşılık verdim. Ender de kısa bir iyi geceler dileğinin ardından dışarı çıktı. Toprak kapının eşiğinde durup bize son kez baktı. "Bir dahaki buluşmada daha az travmatik konular seçelim." dedi, dudaklarını hafifçe bükerek. "Mesela hava durumu, futbol ya da Hakan'ın neden bu kadar huysuz olduğu." Hakan merdivenlerden ona doğru döndü. "Toprak, gel artık." diye seslendiğinde Toprak ellerini kaldırıp teslim olmuş gibi yaptı. "Geliyorum, tamam." dedi, ardından bize dönüp göz kırparak. "İyi geceler kızlar." Öykü hafifçe gülümsedi. "İyi geceler." diye karşılık verdi. Ben de başımı salladım. Toprak merdivenlere yöneldiğinde geriye yalnızca Karan kalmıştı.

Karan'ın kapının yanında durduğunu fark ettiğimde bakışlarımız buluştu. Öykü önce bana, ardından ona baktı. Yüzündeki ifadeyi gördüğüm anda ne yapmaya çalıştığını anlamıştım. "Ben mutfağa geçiyorum." dedi, hiç de doğal olmayan bir rahatlıkla. Kaşlarımı çattım. "Öykü, mutfakta ne yapacaksın?" diye sorduğumda omuz silkti. "Bardakları toplayacağım." dedi. "Sonra da bulaşık makinesine yerleştireceğim. İstersen ayrıntılı anlatayım." Gözlerimi kıstım. Öykü'nün dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Ardından bana cevap verme fırsatı bırakmadan salona yöneldi. Arkasından bakarken içimden derin bir nefes verdim. Bu kızın bazen gerçekten dayanılmaz olduğunu düşünüyordum.

Karan'ın hafifçe güldüğünü duyunca başımı ona çevirdim. "Ne oldu?" diye sordum. Karan başını iki yana salladı. "Bir şey yok." dedi ama yüzündeki gülümseme kaybolmamıştı. "Öykü biraz garip davranıyor." Kaşlarımı kaldırdım. "Öykü her zaman garip davranıyor." diye karşılık verdiğimde Karan'ın gülümsemesi büyüdü. "O konuda haklı olabilirsin." dedi. Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık. Sonra Karan'ın yüzündeki ifade yavaşça ciddileşti. "Gece, bir şey söyleyeceğim." dediğinde ben de doğruldum. "Söyle." diye karşılık verdim. Karan anahtarını avucunun içinde çevirirken bakışlarını kısa bir süre kapının dışına çevirdi. "Bugün söylediklerimizi fazla kafanıza takmayın." dedi. Kaşlarımı çattım. "Nasıl takmayalım? Bize kırgınsınız." diye karşılık verdiğimde başını hafifçe salladı. "Evet." dedi. "Ama bu, sizi anlamayacağımız anlamına gelmiyor." Birkaç saniye yüzüne baktım. "Sen anladın mı?" diye sordum.

Karan'ın bakışları gözlerime yerleşti. Soruyu beklemiyormuş gibi birkaç saniye sustu. Ardından derin bir nefes aldı. "Neden yaptığını anlıyorum." dedi. "Ama yaptığın şeyin beni rahatsız etmediğini söylersem yalan söylemiş olurum." Gözlerimi ondan ayırmadım. "Biliyorum." diye mırıldandım. Karan başını hafifçe yana eğdi. "Gece, ben sana yardım teklif ettiğimde senin geçmişini bilmiyordum." dedi. "Ne yaşadığını, neden Sungur'un peşinde olduğunu, ailene ne olduğunu... Bunların hiçbirini bilmiyordum. Sadece aynı adamın peşinde olduğumuzu gördüm. Seninle çalışabileceğimizi düşündüm." Bir an durup yüzüme baktı. "Ama sen beni tanımadan önce hakkımda çok şey öğrenmişsin. Üstelik bunların bazılarını benim bile konuşmak istemediğim konulardan öğrenmişsin." Boğazımdaki düğümü yutkundum. "Karan, biz..." diye başladığımda elini hafifçe kaldırdı. "Biliyorum." dedi. "Kendinizi korumaya çalıştınız. Bunu anlıyorum. Ama bazen birinin neden bir şey yaptığını anlamak, o şeyin sende bıraktığı etkiyi hemen ortadan kaldırmıyor." dedi.

Söyledikleri üzerine cevap vermedim. Çünkü ilk kez konuyu yalnızca kendi açımdan değerlendirmediğimi fark ediyordum. Onların geçmişini araştırırken bunun ne kadar hassas olduğunu biliyorduk. Hatta bazı görüntüleri izlemeye dayanamadığımız için kapatmıştık. Fakat o görüntülerdeki insanların bir gün karşımıza çıkacağını, bize bakıp geçmişlerini ne kadar bildiğimizi soracağını düşünmemiştik. Belki de düşünmek istememiştik. Çünkü yaptığımız şeyi sorgulamaya başladığımızda, kendimizi korumak için seçtiğimiz yöntemin başkalarının hayatına ne kadar müdahale ettiğini kabul etmemiz gerekecekti.

"Özür dilememi mi istiyorsun?" diye sordum sonunda. Karan'ın kaşları hafifçe çatıldı. "Hayır." dedi. "Senden zorla özür dilemeni istemiyorum." dedi ve bakışlarını gözlerimden ayırmadan devam etti. "Sadece neden kırıldığımızı anlamanı istiyorum." dedi. Bir süre sustum. Sonra başımı hafifçe salladım. "Anlıyorum." dedim. "Gerçekten. Ama sen de şunu anlamalısın Karan, ben sekiz yıldır ailemin katilini arıyorum. Karşıma çıkan herkese güvenerek ilerleyemem. Hele Sungur gibi bir adamın peşindeyken." dediğimde Karan'ın yüzündeki ifade yumuşadı. "Bunu da biliyorum." dedi. "Zaten bu yüzden seninle tartışırken bile neden yaptığını anlayabiliyorum." dedi. Dudaklarımı birbirine bastırdım. "O zaman ikimiz de haklıyız." diye mırıldandım. Karan'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Senin için önemli olan kısmı bu mu?" diye sorduğunda gözlerimi devirdim. "Biraz." dedim. Karan başını iki yana sallayarak güldü. "Şaşırmadım." dedi.

Gülümsemem istemsizce büyüdü. Birkaç dakika önce aramızdaki konuşmanın bu kadar ciddi olmasına rağmen şimdi onunla yeniden şakalaşabiliyor olmak garipti. Belki de Karan'la ilgili beni en çok şaşırtan şey buydu. Bir konuda anlaşamayabiliyor, birbirimize kızabiliyor ama ardından hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam edebiliyorduk. Yine de bunun, yaşananları tamamen geride bıraktığımız anlamına gelmediğini biliyordum. Karan'ın bana kırgınlığı hâlâ oradaydı. Benim de ona anlatmakta zorlandığım şeyler vardı. Fakat aramızdaki mesafenin yalnızca tartışmalarla belirlenmediğini hissetmeye başlamıştım.

Karan kapıya doğru bir adım attığında ben de kenara çekildim. "Yarın konuşuruz." dedi. Başımı salladım. "Tamam." diye karşılık verdim. Kapıyı açmak için elimi uzattığım sırada Karan yeniden bana döndü. "Bir de Gece..." dediğinde başımı kaldırdım. "Efendim?" diye sordum. Dudaklarının kenarında tanıdık bir gülümseme belirdi. "Telefonuna bakmayı unutma." Birkaç saniye ne demek istediğini anlayamadım. Sonra Mert'in aramasını hatırladım. Kaşlarımı çattım. "Karan!" diye çıkıştığımda hafifçe güldü. "Ne var? Hatırlattım." dedi. "Senin hatırlatmana ihtiyacım yok." diye karşılık verdiğimde omuz silkti. "Öyle görünmüyordu." Gözlerimi kıstım. "Gerçekten çok sinir bozucusun." dedim. Karan'ın gülümsemesi büyüdü. "Bunu bugün kaçıncı söyleyişin?" diye sorduğunda kapıyı biraz daha açtım. "Saymayı bıraktım." dedim. Karan merdivenlere yönelmeden önce bana son kez baktı. Bu kez yüzündeki alaycı ifade yavaşça kayboldu. "Dünle ilgili bir şey olursa haber ver." dedi, sesini biraz alçaltarak. "Ne zaman olursa olsun." Bir an yüzüne baktım. Dövmeli adamdan bahsettiğini anlamıştım. Başımı salladım. "Veririm." dedim. Karan birkaç saniye daha gözlerime baktıktan sonra hafifçe gülümsedi. "İyi geceler, Gece." diye karşılık verdi. "İyi geceler." dedim.

Merdivenlerden uzaklaşan ayak seslerini dinlerken kapıyı hemen kapatmadım. Karan'ın söyledikleri zihnimde birbirine karışıyordu. Birkaç saat önce ona kızmıştım. Sonra balkonda yıllardır içimde tuttuğum korkuları anlatmıştım. Şimdi ise giderken söylediği sıradan bir cümle yüzünden yüzümde oluşan gülümsemeyi engelleyemiyordum. Bunun ne zaman başladığını bilmiyordum. Belki de insanın bir başkasına alışması böyle bir şeydi. Önce onun varlığına alışırdı. Sonra sesine, bakışlarına, kendine özgü hareketlerine... Bir süre sonra ise o insanın yanında olmadığında bile söylediklerini düşünmeye başlardı. Ve en tehlikelisi, bunun farkına vardığında artık eskisi kadar kayıtsız kalamamasıydı.

Kapıyı kapatıp arkamı döndüğümde Öykü'nün karşımda durduğunu gördüm. Kollarını göğsünde birleştirmiş, başını hafifçe yana eğmişti. Yüzündeki ifadeyi gördüğüm anda içimden derin bir nefes verdim. "Ne?" diye sordum. Öykü kaşlarını kaldırdı. "Ben bir şey söylemedim." dedi ama dudaklarının kenarındaki gülümseme söylediğinin aksini gösteriyordu. "Söyleyeceksin." diye karşılık verdim. Öykü başını iki yana salladı. "Yok, sadece merak ettim." dedi. "Neyi?" diye sordum. Gözleri yüzümde dolaştıktan sonra kapıya kaydı. "Karan gittikten sonra neden hâlâ kapıya bakıp gülümsediğini." dedi. Bir an sustum. Sonra kaşlarımı çattım. "Gülümsemiyordum." dedim. Öykü'nün gülümsemesi büyüdü. "Tabii." diye karşılık verdi. "Ben de burada yaklaşık beş dakikadır görünmezim." dediğinde gözlerimi devirdim. "Öykü, başlama." dedim yanından geçip salona yürürken. Öykü arkamdan geldi. "Ben daha başlamadım ki." dedi, sesindeki eğlenceyi gizlemeye çalışmadan. "Başlasam burada sabahlarız." Başımı iki yana salladım. "Seninle yaşamak gerçekten zor." diye mırıldandığımda kahkaha attı. "Ama bensiz de yapamazsın." dedi. İstemsizce gülümsedim. Haklıydı. Fakat bunu ona söylemeye hiç niyetim yoktu.

Salona geçtiğimizde sehpanın üzerindeki bardakları toplamaya başladık. Bir süre hiçbir şey konuşmadık. Çocukların oturduğu koltuklara baktığımda akşam boyunca yaşananları yeniden hatırladım. Toprak'ın yüzündeki gülümsemenin kayboluşunu, Hakan'ın sertleşen bakışlarını, Ender'in geçmişlerini ne kadar bildiğimizi sorduğu anı ve Ilgaz'ın Öykü'ye bakarken yüzüne yerleşen o mesafeli ifadeyi... Hepsi zihnimde yeniden canlandı. Birkaç saat önce kendimizi korumak için yaptığımız araştırmayı savunurken söylediklerimizden emindim. Şimdi ise o araştırmanın çocuklarda bıraktığı etkiyi düşündükçe içimde farklı bir huzursuzluk oluşuyordu. Çünkü bir insanın geçmişini bilmekle, o geçmişi onun ağzından dinlemek arasında büyük bir fark vardı. Biz onların geçmişini öğrenmiştik. Ama bize anlatmayı seçmelerine fırsat vermemiştik.

Öykü'nün elindeki bardağı sehpanın üzerine bıraktığını duyunca başımı kaldırdım. Arkadaşım bir süredir sessizdi. Normalde böyle bir akşamın ardından söylenecek onlarca şey bulurdu. Şimdi ise gözlerini masanın üzerindeki boş bardaklara dikmişti. "Öykü." diye seslendiğimde başını kaldırdı. "Efendim?" diye karşılık verdi. Yüzündeki ifadeyi inceleyerek yanına oturdum. "Ilgaz'ı mı düşünüyorsun?" diye sordum. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra gözlerini kaçırdı. "Biraz." dedi. Dudaklarını birbirine bastırıp elindeki peçeteyi katlamaya başladı. "Bana çok kızdı, değil mi?" diye sorduğunda sesindeki kırgınlığı gizlemeye çalıştığını fark ettim. Derin bir nefes aldım. "Kızdı." dedim. "Ama yalnızca sana değil. Hepimize." dedim. Öykü başını salladı. "Biliyorum." diye mırıldandı. "Yine de bana bakışı..." Cümlesini tamamlamadan sustu. Elindeki peçeteyi masaya bırakıp arkasına yaslandı. "Gece, ben onun geçmişini öğrenmek için o dosyalara bakmadım ki." dedi. "Sungur'un neler yaptığını anlamaya çalışıyorduk. Onların orada yaşadıklarını gördüğümüzde zaten..." Sesi hafifçe kırıldı. Başını öne eğdi. "Bazı görüntüleri kapatmanı ben istemiştim, hatırlıyor musun?" dediğinde başımı salladım. "Hatırlıyorum." dedim. Nasıl unutabilirdim? O dosyaları ilk açtığımız günü düşündüğümde hâlâ midemde aynı ağırlığı hissediyordum. Ekranda gördüğümüz şeyler yalnızca bir suçun kanıtı değildi. Birilerinin çocukluğuydu. Korkularının, çaresizliklerinin ve yıllar boyunca kimseye anlatamadıkları acılarının kaydedilmiş hâliydi. Biz ise bunları bir bilgisayar ekranından öğrenmiştik.

"Ben o gün çok kötü olmuştum." dedi Öykü, gözlerini karşı duvara çevirerek. "Hatta bazı şeyleri görmek istemediğim için sana kapatmanı söyledim. Ama bugün Ilgaz bana öyle bakınca..." Bir an durdu. Boğazındaki düğümü yutkunmaya çalıştığını gördüm. "Sanki onun hayatına izinsiz girmişim gibi hissettim." dedi. Söyledikleri üzerine bir süre sustum. Çünkü aslında ikimiz de aynı şeyi yapmıştık. Kötü niyetli değildik. Onları incitmek istememiştik. Fakat bu, yaptığımız şeyin onlarda nasıl bir etki bırakacağını değiştirmiyordu. "Öykü, biz kendimizi korumaya çalıştık." dedim sonunda. "O zaman onları tanımıyorduk. Sungur'un peşindeydik ve karşımıza çıkan insanların gerçekten kim olduğunu bilmek istiyorduk. Hâlâ bunun gerekli olduğunu düşünüyorum." dediğimde Öykü başını çevirip bana baktı. "Ama?" diye sordu. Derin bir nefes aldım. "Ama belki de bazı şeyleri öğrenirken onların ne hissedeceğini yeterince düşünmedik." dedim. Öykü'nün gözleri doldu. Hemen başını başka tarafa çevirdi. "Ilgaz'a bunu anlatmak istiyorum." diye mırıldandı. "Anlatırsın." dedim. "Ya dinlemek istemezse?" diye sorduğunda elimi onun elinin üzerine koydum. "O zaman beklersin." dedim. "Çünkü bazen birinin seni anlaması için önce kendi hissettiklerini anlamasına izin vermen gerekir." dedim.

Öykü birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra hafifçe gülümsedi. "Sen ne zaman böyle mantıklı konuşmaya başladın?" diye sorduğunda kaşlarımı kaldırdım. "Ben hep mantıklı konuşuyorum." dedim. Öykü başını iki yana salladı. "Tabii, özellikle Karan'la tartışırken." diye karşılık verdiğinde gözlerimi devirdim. "Konuyu değiştirme." dedim. Öykü'nün dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Asıl sen değiştirme." diye karşılık verdi. Kaşlarımı çattım. "Neyi?" diye sordum. Öykü bana biraz daha yaklaştı. "Karan'la balkonda ne konuştunuz?" dediğinde yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. "Gerçekten soruyorum, Gece. Dün o adamı gördüğünde ne kadar kötü olduğunu biliyorum. Bugün Karan'la konuşmak istediğinde de nedenini tahmin ettim." Birkaç saniye yüzüne baktım. Sonra derin bir nefes aldım. "Her şeyi anlattım." dedim. Öykü'nün kaşları hafifçe kalktı. "Ailenle ilgili olanları da mı?" diye sordu. Başımı salladım. "Evet." dedim. "Dövmeleri, o geceyi, babamın karşısında dururken söylediklerini... Hepsini." dediğimde Öykü'nün yüzündeki ifade ciddileşti. "Nasıl karşıladı?" diye sordu. Bakışlarımı ellerime indirdim. "Şaşırdı." dedim. "Önce gerçekten emin olup olmadığımı sordu. Sonra yanlış kişinin peşine düşmemi istemediğini söyledi." dedim. Öykü başını sallayıp "Mantıklı." dedi. "Sonra?" diye sorduğunda hafifçe gülümsedim. "Adamı araştıracağını söyledi." dedim. Öykü'nün kaşları çatıldı. "Tek başına mı?" diye sordu. Gözlerimi devirdim. "Ben de aynısını sordum." dedim. Öykü istemsizce güldü. "Tahmin edebiliyorum." diye karşılık verdi. "Biraz tartıştık." dedim. Öykü başını yana eğdi. "Biraz mı?" diye sorduğunda ona ters ters baktım. "Öykü!" dedim. Ellerini kaldırıp gülümsedi. "Tamam, tamam. Devam et." diye karşılık verdi. "Sonra birlikte araştırmaya karar verdik." dedim. "Bir şey bulursak birbirimizden saklamayacağız. Kendi başımıza hareket etmeyeceğiz." dedim. Öykü başını hafifçe salladı. "Bence iyi olmuş." dedi. "Ben de öyle düşünüyorum." diye karşılık verdim.

Bir süre sessiz kaldı. Sonra yüzündeki ifadeyi görünce içime kötü bir his doğdu. Çünkü Öykü'nün gözlerinde beliren o meraklı bakışı çok iyi tanıyordum. "Peki başka?" diye sorduğunda kaşlarımı çattım. "Başka ne?" dedim. Öykü dudaklarının kenarındaki gülümsemeyi saklamaya çalışarak omuz silkti. "Bilmem." dedi. "Karan'la yalnızca katili mi konuştunuz?" Bir an sustum. Onun bu soruyu sormasını bekliyordum ama yine de hazırlıksız yakalanmış gibi hissettim. "Başka şeyler de konuştuk." dedim. Öykü'nün gözleri büyüdü. "Ne gibi?" diye sordu. "Normal şeyler." diye karşılık verdiğimde kaşlarından birini kaldırdı. "Normal derken?" dedi. Gözlerimi devirdim. "Öykü, beni sorguya mı çekiyorsun?" diye sordum. Öykü başını iki yana salladı. "Hayır." dedi son derece ciddi bir ifadeyle. "Sorguya çeksem daha sistemli ilerlerdim." dediğinde istemsizce güldüm. "Sen gerçekten delisin." dedim. Öykü de güldü fakat ardından yeniden ciddileşti. "Gece, yüzüne bakınca bir şey olduğunu anlıyorum." dedi. "Bana anlatmak zorunda değilsin. Ama saklamaya çalıştıkça daha çok belli ediyorsun." dedi.

Bakışlarımı karşı duvara çevirdim. Karan'ın balkonda bana bakışını hatırladım. Gözlerinin benimkilerden ayrılmayışını, aramızdaki sessizliği, Mert'in aramasıyla birlikte yüzündeki ifadenin değişmesini... Ve o soruyu. Onunla konuşmak istemediğin için mi reddettin, yoksa benim yanımda olduğun için mi, Gece? Dudaklarımı birbirine bastırdım. O an ne hissettiğimi açıklamak istemiyordum. Çünkü bir duyguyu kelimelere dökmek, onu kabul etmeye bir adım daha yaklaşmak demekti. Ve ben henüz kendi içimde bile ne olduğunu anlamadığım bir şeyi başkasına anlatmaya hazır değildim. Fakat Öykü'nün karşısında uzun süre susamayacağımı biliyordum. "Mert aradı." dedim sonunda. Öykü'nün kaşları kalktı. "Mert mi?" diye sordu. Başımı salladım. "Balkondayken." dedim. "Peki?" diye sorduğunda derin bir nefes aldım. "Açmadım." dedim. Öykü birkaç saniye yüzüme baktı. "Sonra?" diye sordu. Gözlerimi kaçırdım. "Karan neden açmadığımı sordu." dedim. Öykü'nün yüzündeki ifade değişmedi. "Bu kadar mı?" diye sordu. Başımı iki yana salladım. "Onunla konuşmak istemediğim için mi açmadığımı, yoksa Karan'ın yanında olduğum için mi açmadığımı sordu." dedim.

Öykü'nün yüzündeki değişimi izlemek, söylediğim cümleden bile daha rahatsız ediciydi. Önce şaşırdı. Ardından dudaklarının kenarı yavaşça kıvrıldı. Sonra bana öyle bir baktı ki söylediğim her şeyi geri almak istedim. "Vay be." diye mırıldandı. Kaşlarımı çattım. "Öykü, sakın." dedim. Gülümsemesini saklamaya çalışarak başını salladı. "Ben bir şey demedim." diye karşılık verdi. "Diyeceksin." dedim. Öykü biraz daha yaklaştı. "Gece, bu çocuk seni kıskanıyor olabilir." dediğinde kalbimin hızlandığını hissettim. "Saçmalama." diye karşılık verdim. Öykü kaşlarını kaldırdı. "Neden?" diye sordu. "Çünkü ortada kıskanılacak bir şey yok." dedim. Öykü başını hafifçe yana eğdi. "Ben de onu diyorum zaten." diye karşılık verdi. "Ortada bir şey yoksa neden Mert'i sorsun?" dedi. Bir süre cevap vermedim. Çünkü aynı soruyu ben de kendime sormuştum. Karan gerçekten kıskanmış mıydı? Yoksa yalnızca beni kızdırmak için mi böyle konuşmuştu? Belki de sorusuna gereğinden fazla anlam yükleyen bendim. "Sen her şeyi romantikleştiriyorsun." dedim sonunda. Öykü arkasına yaslandı. "Ben mi?" diye sordu. "Evet." dedim. "Gece, çocuk sana başka bir adamın telefonunu neden açmadığını sormuş." dedi. "Merak etmiş olabilir." diye karşılık verdiğimde Öykü başını salladı. "Tabii." dedi, dudaklarının kenarında alaycı bir gülümsemeyle. "Bilimsel merak." dediğinde gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Öykü bunu fark edince gülümsemesi büyüdü. "Bak, sen de gülüyorsun." dedi. "Çünkü saçmalıyorsun." diye karşılık verdim.

Öykü bir süre daha yüzüme baktıktan sonra ciddileşti. "Gece, bir şey soracağım." dedi. "Sor." diye karşılık verdim. "Karan'ın yanında kendini nasıl hissediyorsun?" diye sorduğunda gözlerimi ondan kaçırdım. Sorunun cevabı düşündüğüm kadar basit değildi. Karan'ın yanında bazen kendimi dünyanın en sinirli insanı gibi hissediyordum. Söylediği tek bir cümleyle bütün sabrımı tüketebiliyor, ardından hiçbir şey olmamış gibi gülümseyebiliyordu. Bazen onunla konuşurken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyordum. Bazen de gözlerimin içine baktığında söyleyeceğim bütün kelimeleri unutuyordum. Fakat dün... Dün o adamı gördüğümde içimde yıllardır sakladığım korku yeniden canlanmıştı. Nefes alamadığım, ne yapacağımı bilemediğim bir anda Karan yanımdaydı. Bugün de aynı şekilde. Onun karşısında ağlamıştım. Üstelik bundan utanacağımı düşünürken, kendimi garip bir şekilde güvende hissetmiştim. "Rahat." dedim sonunda. Öykü'nün kaşları hafifçe kalktı. "Rahat mı?" diye sordu. Başımı salladım. "Onun yanında bazen kendimi açıklamak zorunda hissetmiyorum." dedim. "Beni anlamasını beklemeden de anlıyor gibi geliyor. Ama bazen de söylediği tek bir şeyle bütün sinirlerimi bozuyor." Öykü hafifçe gülümsedi. "Bu kötü bir şey değil." dedi. "Biliyorum." diye karşılık verdim. Bir süre sustu. Sonra başını hafifçe yana eğdi. "Peki Mert?" diye sordu.

Başımı ona çevirdim. "Mert ne alaka?" diye sorduğumda omuz silkti. "Bilmem, aradı ya." dedi. Bir süre sustum. Mert'i düşününce zihnimde farklı anılar canlanıyordu. Onunla konuşmak, alıştığım bir dünyanın kapısını aralamak gibiydi. Hayatımın her şeyin bu kadar karmaşık olmadığı tarafına ait biriydi. Yanında sürekli tetikte olmam gerekmiyordu. Karan ise tam tersiydi. Onunla tanıştığımdan beri hayatım daha da karmaşık hâle gelmişti. Ama nedense o karmaşanın içinde kendimi yalnız hissetmiyordum. "İkisi farklı insanlar." dedim sonunda. Öykü başını salladı. "Zaten aynı olmalarını beklemiyorum." dedi. Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Ben de ne hissettiğimi bilmiyorum." dedim. Bu cümleyi söyledikten sonra sustum. Belki de akşam boyunca kendime karşı kurduğum en dürüst cümle buydu. Öykü'nün yüzündeki alaycı ifade kayboldu. Elini elimin üzerine koydu. "O zaman bilmek zorunda değilsin." dedi. "Her şeyi hemen çözmek zorunda değilsin, Gece." dediğinde gözlerimi ona çevirdim. "Sen bunu bana mı söylüyorsun?" diye sordum. Gülümsedi. "Evet." dedi. "İnanılmaz." diye mırıldandım. Öykü omzuma hafifçe vurdu. "Ben de bazen mantıklı konuşabiliyorum." dedi. "Çok nadir." diye karşılık verdiğimde ikimiz de güldük.

Bir süre sonra Öykü başını omzuma yasladı. Ben de arkamı koltuğa bıraktım. Salonun içindeki sessizlik artık eskisi kadar rahatsız edici değildi. Birkaç saat önce kalabalık olan evin şimdi bu kadar boş görünmesi garipti. Belki de bazı insanlar gittiklerinde yalnızca kapıyı kapatıp çıkmıyordu. Söyledikleri sözleri, yüzlerindeki ifadeleri ve geride bıraktıkları soruları da evin içinde bırakıyorlardı. Bizim evimiz de bu akşam bunlarla dolmuştu. Öykü'nün başı omzumdayken gözlerimi kapattım. Birkaç dakika boyunca hiçbir şey düşünmemeye çalıştım. Fakat zihnim yine aynı yere dönüyordu. Dün gördüğüm adamın dövmelerine. Karan'ın yüzüne. Sungur'un bilgisayarından aldığımız dosyalara. Ve sekiz yıldır peşinden koştuğum, bir türlü ulaşamadığım o gerçeğe.

Bir süre sonra Öykü doğrulup saate baktı. "Onbiri geçmiş." dedi. Başımı kaldırdım. Gerçekten de zaman düşündüğümden hızlı ilerlemişti. "Mutfağı toparlayalım." dedim. Öykü başını sallayıp ayağa kalktı. Birlikte bardakları topladık. Mutfakta çalışırken ikimiz de fazla konuşmadık. Öykü bulaşık makinesini yerleştiriyor, ben tezgâhın üzerini siliyordum. Bu kadar sıradan bir işle uğraşmak garip bir şekilde iyi gelmişti. Çünkü gün boyunca yaptığımız her şeyin altında başka bir anlam vardı. Açtığımız her dosya, söylediğimiz her isim, sorduğumuz her soru bizi biraz daha Sungur'a yaklaştırıyordu. Şimdi ise yalnızca mutfağı topluyorduk. Birkaç dakikalığına hayatımızın normal bir parçasına dönmüştük.

Telefonumun titremesiyle başımı çevirdim. Mutfak masasının üzerinde duran ekran aydınlanmıştı. Elimi kurulayıp telefonu aldığımda Mert'in mesajını gördüm. Balkonda gönderdiği mesaj hâlâ cevapsız duruyordu. Bir süre ekrana baktım. Karan'ın sorduğu soruyu yeniden hatırlamak istemiyordum. Fakat insan bazen düşünmemeye çalıştığı şeyleri zihninden uzaklaştırmakta daha fazla zorlanıyordu. Mert'in mesajı son derece normaldi. Nasıl olduğumu sormuştu. Belki konuşmak istemişti. Bunda tuhaf hiçbir şey yoktu. Tuhaf olan, benim bu kadar sıradan bir mesaja cevap vermeden önce bile Karan'ı düşünmemdi. Öykü yanıma geldiğinde ekranı fark etti. "Mert'e hâlâ cevap vermedin mi?" diye sordu. Başımı iki yana salladım. "Şimdi yazacağım." dedim. Öykü omuz silkti. "Yaz, çocuk merak etmiştir." dedi, ardından yeniden bulaşık makinesine döndü.

Mesajı açıp birkaç saniye düşündüm. Sonra yazmaya başladım.

Gece: İyiyim Mert, kusura bakma. Evde misafirler vardı, telefonuna dönemedim. Sen nasılsın?

Mesajı gönderdikten sonra telefonu masaya bıraktım. Birkaç dakika sonra yeniden titredi.

Mert: İyiyim ben de. Önemli değil. Sadece nasıl olduğunu merak ettim. Bir süredir doğru düzgün konuşamadık.

Mesajı okurken yüzümde hafif bir gülümseme belirdi. Haklıydı. Son günlerde Sungur, çocuklar, operasyon ve araştırmalar dışında neredeyse hiçbir şeye vakit ayıramamıştım. Vakit ayırsam bile ne anlatabilirim ki? Birkaç gün önce Sungur'un şirketine girdiğimizi, orada ailemin katilini gördüğümü ya da evimde oturan beş adamın geçmişinin yıllardır araştırdığım adamla bağlantılı olduğunu nasıl açıklayabilirdim? Bazen insanın hayatı o kadar karmaşık hâle gelirdi ki en yakınındaki insanlarla bile konuşabileceği konular azalırdı. Belki de Mert'in mesajı bana bunu hatırlatmıştı.

Gece: Haklısın, biraz yoğundum. Yakında konuşuruz uzun uzun.

Mert: Olur. Kendine dikkat et, tamam mı?

Gece: Ederim. Sen de.

Telefonu kapatıp masaya bıraktım. Öykü'nün bana baktığını fark ettiğimde kaşlarımı çattım. "Ne oldu?" diye sordum. Öykü gülümsemesini gizlemeden başını iki yana salladı. "Hiç." dedi. "Sadece bu kez mesaj yazarken neden gülümsediğini merak ettim." Gözlerimi devirdim. "Öykü, gerçekten her hareketimi incelemeyi bırakır mısın?" diye sorduğumda omuz silkti. "Mesleki alışkanlık." dedi. "Senin mesleğin ne zamandan beri benim özel hayatımı incelemek?" diye karşılık verdiğimde son derece ciddi bir ifadeyle bana baktı. "Uzun yıllardır." dedi. "Üstelik gönüllü çalışıyorum." İstemsizce güldüm. "Bir gün seni kovacağım." dedim. Öykü gülümseyerek bardağını aldı. "Yapamazsın." dedi. "Bensiz sıkılırsın." Arkasından bakarken başımı iki yana salladım. Haklıydı. Ama bunu ona söylemeye hiç niyetim yoktu.

Mutfağı tamamen toparladıktan sonra salona geçtik. Öykü koltuğa oturup ayaklarını altına toplarken ben çalışma odasının kapısına baktım. Gün boyunca yaşananların ardından bilgisayar başına yeniden oturmak istemem gerektiğini biliyordum. Yorulmuştum. Başım hafifçe ağrıyordu. Gözlerim ekran ışığından rahatsız olacak kadar uzun süre çalışmıştım. Fakat dün gördüğüm adamın dövmeleri zihnimden gitmiyordu. Sekiz yıl boyunca yalnızca hatırladığım bir görüntüye tutunmuştum. Şimdi o görüntünün sahibiyle aynı binada bulunmuştum. Onu görmüş, sesini duymuş, birkaç adım ötemde durduğunu bilmiştim. Ve elimde hâlâ gerçek adına dair hiçbir şey yoktu. Bu düşünce içimde dinmek bilmeyen bir huzursuzluk yaratıyordu. Sanki oturduğum her dakika, o adamın benden biraz daha uzaklaşmasına izin veriyormuşum gibi hissediyordum. Mantıklı olmadığını biliyordum. Fakat insan bazen mantıklı düşünmekle hissettiklerini kontrol etmek arasındaki farkı kabullenmekte zorlanıyordu.

Öykü'nün bana baktığını fark edince başımı çevirdim. "Ne düşünüyorsun?" diye sordu. Bir süre yüzüne baktım. "Dosyaları." dedim. Öykü'nün yüzündeki ifade değişti. "Gece..." diye başladı fakat cümlesini tamamlamadan derin bir nefes aldı. "Bu gece de mi çalışacağız?" Başımı hafifçe salladım. "Biraz bakmak istiyorum." dedim. Öykü gözlerini devirdi. "Senin biraz dediğin şeyin ne kadar sürdüğünü biliyorum." diye karşılık verdi. "Bu kez gerçekten biraz." dedim. Öykü bana inanmadığını belli eden bir bakış attı. "Gece, bütün gün bilgisayar başındaydık." dedi. "Akşam da çocuklarla dosyaları konuştuk. Yarın devam edemez miyiz?" Bir süre sustum. Aslında haklıydı. Fakat zihnimdeki soruların yarına kadar beklemesine tahammül edemiyordum. "Öykü, dün gördüğümüz adamı düşünmeden duramıyorum." dedim sonunda. Sesimdeki değişimi fark etmiş olacak ki yüzündeki ifade yumuşadı. "Biliyorum." dedi. "Ama kendini bu kadar zorlaman da bir şeyi değiştirmeyecek." Gözlerimi ona çevirdim. "Belki değiştirecek." dedim. "Belki Sungur'un bilgisayarında gözden kaçırdığımız bir şey vardır. Belki o adamla ilgili küçücük bir bilgi bile bulabiliriz." Öykü birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından derin bir nefes aldı. "Tamam." dedi. "Ama bu kez gerçekten fazla uzatmayacağız." Başımı salladım. "Anlaştık." dedim.

Çalışma odasına geçtiğimizde masanın üzerindeki iki monitörü açtım. Bilgisayarın hafif uğultusu odanın sessizliğine karışırken Öykü yanımdaki koltuğa yerleşti. Masanın üzerinde sabah hazırladığımız notlar, Sungur'un şirketinden aldığımız dosyaların listesi ve birkaç boş kâğıt duruyordu. Ekranların açılmasını beklerken gözlerim masanın kenarında duran eski dosyaya takıldı. İçinde yıllar önce Öykü'ye çizdirdiğim dövmenin bir kopyası vardı. O çizimi ilk yaptırdığım günü hatırladım. Öykü'ye o geceyi anlatırken ellerim titremişti. Hatırladığım çizgileri tarif etmeye çalışmış, parmaklardan başlayıp bileğe uzanan siyah şekilleri defalarca düzeltmesini istemiştim. Çünkü yüzünü görmediğim adamın geride bıraktığı tek belirgin iz oydu. Ve ben o izi kaybetmekten korkuyordum. Şimdi ise yıllar sonra aynı dövmeleri yeniden görmüştüm. Üstelik bu kez bir anının içinde değil, gerçek bir insanın ellerinde.

Öykü'nün sesini duyunca düşüncelerimden sıyrıldım. "Yine dövmeyi düşünüyorsun, değil mi?" diye sordu. Başımı salladım. "Evet." dedim. Öykü bakışlarını masanın üzerindeki dosyaya çevirdi. "Çizimi tekrar inceleyebiliriz." dedi. "Belki hatırladığın başka bir ayrıntı vardır." Bir süre düşündüm. "Olabilir." dedim. "Ama önce Sungur'un bilgisayarındaki dosyalara bakmak istiyorum." Öykü başını salladı. "Tamam." dedi.

Bilgisayar tamamen açıldığında Black'in arayüzünü çalıştırdım. Monitörün sağ alt köşesinde küçük bir pencere belirdi.

BLACK: Dinliyorum, Gece.

"Sungur'un bilgisayarından aldığımız dosyaların analizini yeniden başlat." dedim. "Ama bu kez yalnızca içerik eşleşmelerine bakma. Erişilemeyen arşivleri, eksik dosya bağlantılarını ve şifreli kayıtları da kontrol et." Birkaç saniye sonra ekranda yeni bir bildirim belirdi.

BLACK: Analiz kapsamı genişletiliyor. Şifreli ve erişilemeyen dosyalar ayrıca listelenecek.

Öykü koltuğunda doğrulup bana baktı. "Sabah bunlara bakmamış mıydık?" diye sordu. Başımı salladım. "Baktık." dedim. "Ama daha çok şirket kayıtlarıyla Sungur'un bilgisayarındaki verileri karşılaştırdık. Para transferlerini, tarihleri, isimleri ve belgeleri inceledik." Öykü başını hafifçe yana eğdi. "Şimdi farklı bir şey mi arıyoruz?" diye sordu. Gözlerimi ekrandan ayırmadan cevap verdim. "Evet." dedim. "Temizleyici'yi." Öykü birkaç saniye yüzüme baktı. "Gece, dün gördüğümüz adamın Temizleyici olduğunu henüz bilmiyoruz." dedi. "Biliyorum." diye karşılık verdim. "Ama Sungur'un bilgisayarında onunla ilgili hiçbir şey bulunmaması bana garip geliyor." dediğimde Öykü düşünceli bir ifadeyle başını salladı. "Belki kayıtları başka yerde tutuyordur." dedi. "Olabilir." diye karşılık verdim. "Ya da hiç tutmuyordur." dediğinde omuz silktim. "Bu da olabilir." dedim. "Ama Sungur'un yıllardır yürüttüğü işlere bakınca hiçbir şeyi tamamen kayıtsız bırakmadığını düşünüyorum. Sadece herkesin anlayacağı şekilde saklamıyor." Öykü gözlerini ekrana çevirdi. "O zaman sakladığı şeyi bulmamız gerekiyor." dedi. Başımı salladım. "Aynen öyle." dedi.

Bir süre dosyaları incelemeye başladık. Sungur'un bilgisayarından aldığımız veriler düşündüğümüzden daha karmaşıktı. Şirket yazışmaları, muhasebe kayıtları, eski sözleşmeler, personel listeleri ve tarihleri yıllar öncesine uzanan arşivler birbirine karışmıştı. Bazı dosyalar birden fazla klasörde bulunuyor, bazıları ise yalnızca başka belgelerdeki bağlantılar üzerinden görünüyordu. İlk bakışta sıradan görünen bir klasörün içinde yıllar öncesine ait kayıtlar bulunabiliyor, önemli olduğunu düşündüğümüz başka bir dosya ise tamamen alakasız belgelerle dolu çıkabiliyordu. Sungur'un bu kadar fazla veriyi neden sakladığını anlamakta zorlanıyordum. Belki de her şeyi kontrol altında tutma isteği, geçmişte yaptığı hiçbir şeyin tamamen kaybolmasına izin vermiyordu. İnsanların hayatlarını, para transferlerini, gizli anlaşmaları ve kendi emirlerini birer kayıt hâline getirerek onları yönetebileceğini düşünüyordu. Fakat bazen bir insanın saklamaya çalıştığı gerçek, tam da sakladığı yerde ortaya çıkardı.

Öykü şirket kayıtlarıyla ilgili bir klasörü açarken ben erişim kısıtlaması bulunan arşivleri kontrol ediyordum. Aradan ne kadar zaman geçtiğini fark etmedim. Bir noktadan sonra ekrandaki dosya adları birbirine benzemeye başlamıştı. Gözlerimi ovuşturup koltuğumda geriye yaslandım. "Bir şey bulabildin mi?" diye sordum. Öykü başını iki yana salladı. "Yeni bir şey yok." dedi, elindeki notları masaya bırakırken. "Aynı belgelerin farklı kopyaları çıkıyor. Bazılarının tarihleri değişmiş ama içerikleri aynı." Derin bir nefes verdim. "Black, tarama ne durumda?" diye sordum.

BLACK: Genişletilmiş tarama devam ediyor. Dosya bütünlüğü ve bağlantı analizi sürüyor.

Öykü başını arkaya yasladı. "Black bile yoruldu." diye mırıldandığında dudaklarımın kenarı kıvrıldı. "Black yorulmaz." dedim. Öykü bana yan gözle baktı. "Ben yoruluyorum ama." diye karşılık verdi. "Farkındayım." dedim. "Hiç öyle görünmüyor." diye söylendiğinde gülerek masanın üzerindeki su bardağını aldım. Tam o sırada monitörün sağ tarafında yeni bir bildirim belirdi.

BLACK: Erişilemeyen bir arşiv kaydı tespit edildi.

Bardağı dudaklarıma götürmeden durdum. Öykü de doğruldu. "Ne buldu?" diye sordu. Bardağı masaya bırakıp pencereyi büyüttüm. Ekranda daha önce dikkat etmediğimiz bir dosya adı vardı.

PERSONNEL_ARCHIVE

Altında dosyanın oluşturulma tarihi, boyutu ve son değiştirilme zamanı sıralanıyordu. Fakat içeriğine erişilemiyordu. "Şifreli." diye mırıldandım. Öykü koltuğunu bana doğru yaklaştırdı. "Sabah neden görmedik bunu?" diye sordu. Dosyanın özelliklerini açarken kaşlarımı çattım. "Muhtemelen içeriği okunamadığı için eşleşme analizine girmedi." dedim. Öykü ekrana biraz daha yaklaştı. "Bu neden ayrı tutulmuş?" diye sordu. "Bilmiyorum." diye karşılık verdim. Arşivin yıllar önce oluşturulduğu, daha sonra birkaç kez değiştirildiği anlaşılıyordu. Fakat içeriği hakkında herhangi bir açıklama bulunmuyordu. Üstelik bulunduğu klasör, Sungur'un şirket personeline ait diğer kayıtlarla aynı yerde değildi. Bu ayrıntı dikkatimi çekmişti. Çünkü normal bir personel arşivinin bu kadar farklı bir konumda tutulması için bir sebep olması gerekiyordu. Belki de dosyanın kendisi değil, içindeki bilgilerin kimlerden saklandığı önemliydi. "Black, bu dosyanın diğer kayıtlarla bağlantısını araştır." dedim. Ekranda yeni bir bildirim belirdi.

BLACK: Bağlantılı kayıtlar taranıyor.

Öykü dirseğini masaya yasladı. "Belki sıradan bir personel dosyasıdır." dedi. Gözlerimi ekrandan ayırmadan omuz silktim. "Olabilir." diye karşılık verdim. Öykü yüzüme baktı. "Ama sen öyle düşünmüyorsun." dedi. Bir süre sustum. "Bu kadar gizlenmiş bir dosyanın sıradan olmasını beklemiyorum." dedim. Öykü başını hafifçe salladı. "Haklı olabilirsin." diye mırıldandı. Bir süre sonra Black'in yeni bildirimi açıldı.

BLACK: Arşive ait erişim anahtarı bulunamadı. İlişkili yapılandırma ve yedek kayıtlar inceleniyor.

Öykü derin bir nefes aldı. "Yani açamıyoruz." dedi. "Şimdilik." diye karşılık verdim. Öykü yüzüme baktı. "Gece, şifreyi bilmeden açmak kolay olmayacak." dedi. Başımı salladım. "Biliyorum ama işimiz bu ya. Şifreyi kırmak." dedim. Bir süre ekrandaki dosya adına baktım. Sonra Sungur'un bilgisayarından aldığımız diğer arşivleri hatırladım. Bazı dosyaların eski yedeklerinde erişim bilgileri ve sistem kayıtları bulunuyordu. Sungur her şeyi saklamayı seviyordu. Belki de bu alışkanlığı, en büyük hatalarından biriydi. "Black, aynı arşiv adına ait eski yedekleri ve bağlantılı kayıtları karşılaştır." dedim. "Dosyanın erişim bilgilerine ait bir iz varsa bul." dedim.

BLACK: İlgili kayıtlar inceleniyor.

Beklemeye başladık. Öykü koltuğunda geriye yaslandı. Ben ise gözlerimi ekrandan ayıramıyordum. Bazen bir dosyanın açılmasını beklemek, içinde ne olduğunu öğrenmekten daha yorucu olabiliyordu. Çünkü insanın zihni, henüz görmediği bilgilerin yerine kendi korkularını yerleştirmekte ustaydı. Ya gerçekten Temizleyici'yle ilgili bir şey bulursak? Ya o adamın adı bu dosyanın içindeyse? Ya yıllardır aradığım cevap, birkaç satırlık bir kaydın ardında saklanıyorsa? Parmaklarımı masanın üzerinde birbirine kenetledim. Sekiz yıl. İnsan sekiz yılda çok şey unutabilirdi. Bir evin kokusunu, bir sesin tonunu, birinin gülerken gözlerini nasıl kıstığını... Ama bazı şeyler vardı ki zaman onları silmek yerine daha da derine işliyordu. Ben annemin son bakışını unutamamıştım. Babamın sesini de. O gece gördüğüm siyah dövmeleri de.

Öykü'nün elini omzumda hissettiğimde irkildim. "İyi misin?" diye sorduğunda başımı çevirdim. Yüzünde endişeli bir ifade vardı. "İyiyim." dedim. Öykü bakışlarını ellerime indirdi. "Gece, ellerini sıkıyorsun." dedi. Bakışlarımı indirdiğimde parmaklarımın birbirine kenetlendiğini fark ettim. Yavaşça gevşettim. "Sadece merak ediyorum." dedim. Öykü bir süre yüzüme baktı. "Ben de." dedi. "Ama ne çıkarsa çıksın, önce sakin sakin değerlendireceğiz. Tamam mı?" dediğinde başımı salladım. "Tamam." dedim. Tam o sırada ekranda yeni bir bildirim belirdi.

BLACK: İlişkili yedek kayıt bulundu.

Öykü'nün eli omzumdan çekildi. İkimiz de monitöre döndük.

BLACK: Arşive ait anahtar materyali, eski sistem yedeğindeki erişim kaydıyla eşleşiyor.

Kalbimin hızlandığını hissettim. "Black, doğrula." dedim.

BLACK: Eşleşme doğrulandı. Arşiv çözümleme işlemi başlatılıyor.

Ekranda ilerleme göstergesi belirdi. Öykü nefesini yavaşça dışarı verdi. "Gerçekten açılıyor mu?" diye sordu. Gözlerimi göstergeden ayırmadan başımı salladım. "Öyle görünüyor." dedim. Bir süre sonra ilerleme tamamlandı.

BLACK: Arşiv başarıyla çözümlendi.

Öykü koltuğunda doğruldu. "Gece..." diye mırıldandı. Ben de ekrana doğru eğildim. Açılan arşivin içinde düşündüğüm gibi yüzlerce dosya yoktu. Yalnızca birkaç kayıt bulunuyordu. Üstelik çoğunun içeriği son derece kısaydı. İlk belgeyi açtım. Karşımıza bir personel listesi çıktı. Fakat isimler yerine kodlar kullanılmıştı. Bazı kayıtların yanında tarihler, bazılarınaysa yalnızca kısa açıklamalar bulunuyordu. Öykü ekrandaki satırları incelerken kaşlarını çattı. "Bunlar normal personel kayıtlarına benzemiyor." dedi. Başımı salladım. "Hayır." diye mırıldandım. Listeyi aşağı kaydırdım. Birbirine benzeyen kodların arasında bir satır dikkatimi çekti.

T-01

Parmağım farenin üzerinde durdu. Bu kodu daha önce görüp görmediğimi hatırlamaya çalıştım. Öykü de aynı satıra bakıyordu. "Şuna tıkla." dedi. Dosyayı açtım. Ekranda küçük bir kayıt penceresi belirdi. İlk satırda operasyon kodu yazıyordu. İkinci satırda ise...

KOD ADI: TEMİZLEYİCİ

Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Sanki ekrandaki kelimeyi daha önce hiç duymamışız gibi bakıyorduk. Oysa günlerdir peşinde olduğumuz isim buydu. Sungur'un kirli işlerini hallettiğini düşündüğümüz, gerçek kimliğini bir türlü bulamadığımız adam. Öykü'nün sesi sessizliği böldü. "Gece..." dediğinde sesindeki şaşkınlığı duyabiliyordum. "Bulduk." diye fısıldadım. Fakat hemen ardından kendimi durdurdum. Hayır. Henüz bulmamıştık. Yalnızca onunla ilgili bir kayda ulaşmıştık. Gerçek adını bilmiyorduk. Yüzünü bilmiyorduk. Dün gördüğümüz adamla aynı kişi olup olmadığını da kanıtlayamamıştık. Ama ilk kez elimizde doğrudan Temizleyici kod adını taşıyan bir belge vardı.

Derin bir nefes alıp kaydı incelemeye devam ettim.

KİMLİK BİLGİLERİ: GİZLİ

DURUM: AKTİF

KAYNAK KURUM: GÜNEŞLİ YETİMHANESİ

Gözlerim son satırda takılı kaldı. Bir kez okudum. Sonra bir daha. Sanki kelimeler, onları tekrar okuduğumda değişecekmiş gibi. Güneşli Yetimhanesi. Öykü'nün nefes alışını duydum. "Bir dakika." dedi, ekrana doğru eğilerek. "Bu..." Cümlesini tamamlayamadı. Ben de tamamlayamazdım. Çünkü o an zihnimde birbirinden tamamen ayrı sandığım iki hikâye, aynı noktada birleşmeye başlamıştı. Karan. Toprak. Hakan. Ilgaz. Ender. Hepsi Güneşli Yetimhanesi'nde büyümüştü. Hepsi Sungur'un kurduğu düzenin içinde yaşamış, onun yaptıklarının izlerini taşımıştı. Ve şimdi karşımızdaki kayıt, Temizleyici'nin de aynı yerden çıktığını söylüyordu.

"Öykü..." dedim, sesimin ne kadar alçaldığını fark ederek. Öykü gözlerini ekrandan ayırmadan başını salladı. "Görüyorum." diye karşılık verdi. "Bu adam da yetimhaneden çıkmış." dedim. Öykü birkaç saniye sustu. "Çocuklarla aynı yerden." diye mırıldandı. Başımı sallayıp "Ama aynı dönemde değil." dedim. "Karan onu tanımıyor. Dün sunucu odasında gördüğümüzde Karan'ın da adamı ilk kez gördüğü belliydi." dedim. Öykü düşünceli bir ifadeyle başını salladı. "Zaten Sungur'un yanındaki adamların çoğunun yetimhaneden çıktığını biliyoruz." dedi. "Ama Temizleyici'nin de onlardan biri olması..." Cümlesini tamamlamadan sustu. Ben de gözlerimi yeniden ekrana çevirdim. Çünkü asıl mesele, Temizleyici'nin bir zamanlar o yetimhanede bulunmuş olması değildi. Asıl mesele, Sungur'un yıllardır aynı sistemi kullanmaya devam etmesiydi. Çocukları küçük yaşta alıyor, onları kendi istediği şekilde yetiştiriyor, sonra da büyüdüklerinde yanında tutuyordu. Bazıları koruma oluyor, bazıları şirketin farklı birimlerinde çalışıyor, bazıları ise kimsenin bilmesini istemediği işlerde görevlendiriliyordu. Ve şimdi Temizleyici'nin de bu sistemin içinden çıktığını öğreniyorduk.

"Öykü, düşün." dedim, ekrandaki kaydı işaret ederek. "Sungur'un yanındaki adamların çoğu yetimhaneden geliyor. Çocuklar bunu zaten söyledi. Korumaları, yanında çalışan bazı adamlar... Hepsini küçük yaştan beri yetiştiriyor." dediğimde Öykü başını salladı. "Evet." dedi. "Biz şimdiye kadar Temizleyici'yi dışarıdan tuttuğu biri sanıyorduk." diye devam ettim. "Çünkü öyle düşünmek daha mantıklı geliyordu." dedi Öykü. "Ama değilmiş." diye mırıldandım. Bir süre ekrandaki kayda baktım. "En azından bu kayıt öyle olmadığını gösteriyor." Öykü dudaklarını birbirine bastırdı. "Gece, bu adam yıllardır Sungur'un yanında olabilir." dedi. Başımı salladım. "Olabilir." dedim. "Belki yetimhaneden çıktıktan sonra da onun için çalışmaya devam etti." diye eklediğinde gözlerimi ekrandan ayırmadım. "Muhtemelen." diye karşılık verdim.

Bir süre sonra kaydın alt kısmına baktım.

KURUMDAN AYRILIŞ: 18 YAŞ

Başımı hafifçe geriye çektim. Demek o da bir zamanlar o binanın içindeydi. O da aynı koridorlardan geçmişti. Belki aynı yemekhanede oturmuş, aynı odalarda uyumuş, aynı insanların emirlerini dinlemişti. Belki o da bir zamanlar korkmuştu. Belki o da kaçmak istemişti. Ama şimdi Sungur'un yanında çalışıyordu. Üstelik yalnızca yanında çalışmakla kalmıyor, onun en karanlık işlerini yürüttüğünden şüpheleniliyordu. Öykü koltuğunda geriye yaslandı. "Bu adam da onlardan biriymiş." dedi. Başımı çevirdim. "Kimlerden?" diye sordum. "Karanlardan." diye karşılık verdi, gözlerini bana çevirerek. "Yani aynı yetimhaneden çıkan çocuklardan." Bir süre yüzüne baktım. "Hayır." dedim sonunda. Öykü'nün kaşları çatıldı. "Ne demek hayır?" diye sordu. "Oradan çıkmış olması onları aynı yapmıyor." dedim. Sesim düşündüğümden daha sert çıkmıştı. Öykü şaşkınlıkla bana baktığında derin bir nefes aldım. "Yanlış anlama." dedim. "Ne demek istediğini biliyorum. Ama Karanlar o yerden çıkıp Sungur'a karşı durmuş. Bu adam ise onun yanında kalmış." dedim. Öykü başını yavaşça salladı. "Haklısın." dedi.

Bakışlarımı yeniden ekrana çevirdim. Fakat zihnimde başka bir düşünce oluşmuştu. Belki de mesele yalnızca yanında kalmak değildi. Sungur'un yıllardır yetimhanede yaptığı şeyleri düşününce, çocukları yalnızca büyütmediğini anlamak zor değildi. Onları kontrol etmeye çalışmış, korkularını kullanmış, kendi istediği insanlara dönüştürmek için uğraşmıştı. Ve bazıları onun istediği insanlara dönüşmüş olabilirdi. Bu düşünce, Temizleyici'nin yaptıklarını haklı çıkarmıyordu. Aksine, Sungur'un kurduğu düzenin ne kadar derine işlediğini gösteriyordu. Bir çocuğun hayatını elinden alıp onu kendi karanlığının parçası hâline getirmek... İnsan bunu düşünürken bile midesinde bir ağırlık hissediyordu.

Öykü'nün sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. "Gece, iyi misin?" diye sordu. Başımı salladım. "İyiyim." dedim. Öykü yüzüme dikkatle baktı. "Yüzün bembeyaz oldu." dedi. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. "Bir şey yok." diye karşılık verdim. Fakat aslında bir şey vardı. Hem de yıllardır içimde taşıdığım her şeyle bağlantılı bir şey. Sekiz yıl önce evimize giren adamın Sungur'la bağlantılı olduğunu biliyordum. Ama o zamana kadar onu yalnızca para karşılığında iş yapan biri olarak düşünmüştüm. Sungur'un emrini yerine getiren, sonra ortadan kaybolan bir katil. Dün onu yeniden gördüğümde bu düşüncem değişmişti. Adam hâlâ Sungur'un yanındaydı. Şimdi ise başka bir ihtimalle karşı karşıyaydım. Belki o adam, Sungur'un yıllar önce kendi elleriyle yetiştirdiği insanlardan biriydi. Belki de ailemi öldürmesini emrettiği kişi, çocukluğundan beri kontrol altında tuttuğu bir adamdı. Bu ihtimal, içimde tarif etmekte zorlandığım bir öfke uyandırıyordu. Çünkü Sungur'un kötülüğü yalnızca verdiği emirlerden ibaret değildi. O, yıllardır insanların hayatlarını kendi çıkarları doğrultusunda şekillendiriyordu. Ve bazı insanların hayatlarını mahvetmek için başka insanların mahvolmuş hayatlarını kullanıyordu.

"Başka bilgi var mı?" diye sordu Öykü. Fareyi hareket ettirip kaydın devamını inceledim. Hayır. Ne isim vardı ne fotoğraf. Ne doğum tarihi ne de açık bir adres. Yalnızca birkaç satır. Bunca zamandır aradığımız adam hakkında ulaşabildiğimiz ilk doğrudan kayıt, birkaç satırlık bilgiden ibaretti. Üstelik o satırlar, cevap vermekten çok yeni sorular doğuruyordu. "Black." dedim.

BLACK: Dinliyorum, Gece.

"Bu kayıtta gizlenmiş kimlik bilgilerine ait başka bir bağlantı var mı?" diye sordum.

BLACK: Mevcut arşiv içerisinde ek kimlik bilgisi bulunamadı.

"Daha eski kayıtlarla eşleştir." dedim.

BLACK: İlişkili arşivler taranıyor.

Öykü ekrandaki Temizleyici yazısına bakıyordu. "Şimdi Karan'a haber verecek miyiz?" diye sorduğunda durdum. Birkaç saat önce kapının önünde verdiğim sözü hatırladım. Bir şey bulursanız haber verin. Söz mü? Söz, Karan. Telefonuma uzandım. Sonra elim havada kaldı. Saat ilerlemişti. Üstelik çocuklar bu akşam yeterince ağır şey öğrenmişti. Ama bu, saklayabileceğim bir bilgi değildi. Hele Karan'a söz verdikten sonra. "Vereceğiz." dedim. Öykü başını salladı. "Şimdi mi?" diye sordu. Bir süre düşündüm. "Önce kaydı doğrulayalım." dedim. Öykü bana baktı. "Gece..." diye başladığında ne söyleyeceğini anlamış gibi başımı salladım. "Saklamıyorum." dedim. "Sadece yanlış bir şey göndermek istemiyorum. Black diğer kayıtlarla karşılaştırsın. Sonra haber vereceğim." Öykü birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başını salladı. "Tamam." dedi.

Yeniden ekrana döndük. Black'in taraması sürerken Temizleyici'nin dosyasını ayrı bir klasöre kaydettim. Kaydın oluşturulma tarihini, bulunduğu arşivi ve diğer dosyalarla ilişkisini not aldım. Bunları yaparken ellerimin hâlâ hafifçe titrediğini fark ettim. Kendime kızdım. Sekiz yıldır bu anı bekliyordum. Bir ipucu. Küçük de olsa bir bağlantı. Şimdi elimde bir şey vardı ve ben yalnızca ekrana bakarken bile sakin kalmakta zorlanıyordum. Öykü sessizce yanımda oturuyordu. Bir süre sonra Black'in bildirimi açıldı.

BLACK: Kayıt, arşiv içerisindeki ilgili personel kodlarıyla tutarlı. Güneşli Yetimhanesi kaynak bilgisi doğrulandı. Gerçek kimlik bilgilerine ulaşılamadı.

Derin bir nefes verdim. Öykü bana döndü. "Artık gönderebiliriz." dedi. Başımı salladım. Telefonumu alıp Karan'ın sohbetini açtım. Bir süre boş mesaj kutusuna baktım. Ne yazmalıydım? Temizleyici'yi bulduk. Hayır. Bu doğru değildi. Temizleyici hakkında bir şey bulduk. Bu daha doğruydu. Parmaklarımı klavyenin üzerinde hareket ettirdim.

Gece: Karan, Sungur'un bilgisayarındaki şifreli bir arşivi açtık. Temizleyici kod adına ait bir personel kaydı bulduk.

Mesajı gönderdim. Ardından ikinci mesajı yazdım.

Gece: Gerçek adı yok. Ama kayıtta kaynak kurum olarak Güneşli Yetimhanesi yazıyor.

Telefonu masaya bıraktım. Öykü ekrana bakıyordu. "Ne yazdın?" diye sordu. "Bulduğumuzu." dedim. Başını salladı. Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Sonra telefonum titredi. Karan'dan cevap gelmişti.

Karan: Emin misiniz?

Mesajı okurken dudaklarımı birbirine bastırdım.

Gece: Black kaydı doğruladı. Dosyanın kendisini de göndereceğim.

Bir süre sonra yeniden yazdı.

Karan: Tamam. Şimdilik başka bir şey yapmayın. Yarın birlikte inceleyelim.

Kaşlarımı çattım. "Başka bir şey yapmayın." diye mırıldandım. Öykü bana döndü. "Ne oldu?" diye sordu. Telefonu ona uzattım. Mesajı okuyunca hafifçe güldü. "Karan işte." dedi. "Emir vermeyi ne kadar seviyor." diye karşılık verdiğimde Öykü omuz silkti. "Belki de endişeleniyordur." dedi. "Endişelenmekle emir vermek aynı şey değil." diye karşılık verdim. Öykü bana baktı. "Gece, bu gece gerçekten yeterince şey yaşadık." dedi. Cevap vermedim. Çünkü haklıydı. Ama bunu kabul etmek istemiyordum. Telefonu yeniden elime aldım.

Gece: Merak etme. Zaten bugünlük yeterince çalıştık.

Mesajı gönderdikten sonra bir an durdum. Ardından ekledim.

Gece: Ama bana emir vermeyi bırak.

Karan'ın cevabı beklediğimden hızlı geldi.

Karan: Rica etsem dinleyecek misin?

İstemsizce gülümsedim.

Gece: Duruma bağlı.

Karan: O zaman yarın konuşuruz, Gece.

Bir süre ekrana baktım. Sonra telefonu kapattım. Öykü'nün yüzüme baktığını hissediyordum. "Ne?" diye sordum. Gülümsemesini gizlemeden başını iki yana salladı. "Hiç." dedi. "Öykü." diye uyardığımda dudaklarını birbirine bastırdı. "Gerçekten hiçbir şey." diye karşılık verdi. "Yüzündeki ifadeyi görüyorum." dedim. Öykü hafifçe güldü. "Ben de seninkini." dedi. Gözlerimi devirdim. "İyi geceler." diye mırıldandım. Öykü kahkaha attı. "Henüz yatmıyoruz." dedi. "O zaman iyi susmalar." diye karşılık verdiğimde gülerek koltuğundan kalktı.

Ben ise son kez monitöre baktım. Ekranın ortasında hâlâ aynı kayıt açıktı. Temizleyici. Güneşli Yetimhanesi. İki satır. Yalnızca iki satırın insanın zihninde bu kadar çok kapı açabilmesi tuhaftı. Karan ve arkadaşlarının geçmişini düşündüm. Sungur'un yıllardır o çocuklara yaptıklarını. Yetimhaneden çıkıp onun yanında çalışmaya devam eden adamları. Ve dün sunucu odasında gördüğüm dövmeli adamı. Hepsi aynı karanlığın farklı parçaları gibiydi. Ama parçaların birbirine nasıl bağlandığını henüz bilmiyordum. Belki de en korkutucu olan buydu. Bir zamanlar o yetimhanenin kapısından içeri giren çocuklardan biri, yıllar sonra benim evimin kapısından içeri girmiş olabilirdi. Sungur'un elinden çocukluğunu kaybeden biri, benim çocukluğumu elimden almış olabilirdi. Bu ihtimal, o adamın yaptıklarını değiştirmiyordu. Annemi geri getirmiyordu. Babamın sesini yeniden duymamı sağlamıyordu. Ama sekiz yıldır aradığım katilin yalnızca bir isimden, bir yüzden ya da bir dövmeden ibaret olmayabileceğini gösteriyordu. Belki de ben yıllardır bir adamı ararken, o adamı yetiştiren düzenin tam ortasına yürümüştüm. Ve şimdi, ilk kez, bunun ne kadar eskiye uzandığını görmeye başlıyordum.

———————————GK————————

🌙 GÜVENİN BEDELİ

Bazı sırlar insanları birbirine yaklaştırırken, bazı gerçekler aralarındaki mesafeyi büyütür. Peki ya geçmiş, sandığınızdan daha fazla insanı birbirine bağlıyorsa? 🖤

- Karan'ın Mert hakkındaki sorusu sizce yalnızca merak mıydı? 👀

- Öykü ve Ilgaz arasındaki kırgınlık hakkında ne düşünüyorsunuz?

- Temizleyici'nin geçmişi sizce hangi sırları saklıyor?

- Bu bölümde sizi en çok şaşırtan ayrıntı neydi?

Bazen aynı karanlıktan çıkan insanlar, birbirinden tamamen farklı yollar seçer...

Tahminlerinizi bekliyorum.🌙🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…