GECE KODLARI kitap kapağı

9. bölüm / 15

8.Bölüm ~ KİMSİN ~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 8.Bölüm ~ KİMSİN ~

Medya: Gece ve Öykü

Kafeye doğru yürürken içimdeki ağırlık bu sefer daha belirgindi. Dün gecenin sıcaklığı hâlâ üzerimdeydi ama yerini yavaş yavaş başka bir şeye bırakıyordu. Daha sert, daha soğuk bir şeye. Öykü yanımda sessizdi, konuşmaya gerek yoktu zaten, o da hissediyordu. Bu buluşma önceki hiçbir buluşmaya benzemeyecekti.

Kapıyı itip içeri girdiğimiz anda fark kendini belli etti. Aynı masa, aynı insanlar ama bakışlar değişmişti. Artık kimse kimseye sadece arkadaş gibi bakmıyordu. Karan başını kaldırdı, gözleri direkt üzerime kilitlendi. Ilgaz zaten en başından beri beni izliyordu. Ender dik oturuyordu, sakin ama hazır. Hakan telefonuyla oynuyor gibi yapıyordu ama dikkatinin bizde olduğu belliydi. Toprak ise sırıttı, ama o rahat tavrın altında bile bir dikkat vardı.

"Sonunda geldiniz." dedi Karan, sesi sakindi ama altında ince bir baskı vardı. "Yol mu uzundu, yoksa gelmeden önce iki sistem daha mı çökerttiniz?" dediğinde Toprak, Öykü hafifçe gülümsedi, sandalyeyi çekip otururken "Bugünlük sadece bir tane." dedi. Toprak hemen güldü. "Güzel, demek ki yarın daha büyük bir şey geliyor." dediğinde Ender ona kısa bir bakış attı. "Toprak." dedi, tek kelime ama uyarıydı. Toprak omuz silkti. "Tamam sustum." dedi ama susmadı, sadece geri yaslandı.

Ben sandalyeye otururken gözlerimi Karan'dan ayırmadım. Masada birkaç saniyelik bir sessizlik oldu. O garip sessizlik kimsenin konuşacak şeyi olmadığı için değil, herkesin söyleyeceği şeyleri tarttığı için oluşan türden. Karan hafifçe öne eğildi. "Zaman kaybetmeyelim." dedi. "Sungur." İsmi söyleyiş şekli bile değişmişti. Artık bu bir arkadaş ismi değil, bir hedefti. Nefesimi sabitledim. "Sungur'un bir ihale konusu var. Liman üzerinden yapılan bir sevkiyat olcak. Tarihi cuma günü saat gece ikide yapılcak sevkiyat. Aracı bir isim var ama açık söylemediler. Sadece 'temizleyici' ifadesini kullandılar." dediğimde Ilgaz hafifçe öne eğildi. "Temiz dosya yani resmi kayıtlarda hiçbir şey yok." dedi. Başımı salladım. "Evet." dedim. Ender ilk defa konuştu. "Bu şu demek." dedi sakin ama net bir sesle. "Bir şey taşıyorlar ama varlığı bile görünmüyor." Hakan başını kaldırmadan konuştu. "Shadow shipment." dedi. Hepimiz ona baktık. Omuz silkti. "Oyunlarda da aynı mantık." dedi "Görünmeyen veri en tehlikelisidir." Karan parmaklarını masada hafifçe tıklattı. "Güzel." dedi bana bakarak. "İşe yarar bilgi." dedi. Toprak hemen araya girdi. "Yani artık resmen içimizdesin." dedi bana bakarak sırıttı. "Kaçış yok." "Hiç düşünmedim zaten." dedim. Ilgaz hâlâ bana bakıyordu.

"Arşivden bahsettiler." Ilgaz hemen yakaladı. "Ne arşivi?" "Kayıt." dedim. "Ses ve görüntü. İnsanlara ait." dediğimde Hakan hafifçe mırıldandı. "Şantaj." dedi. Başımı salladım. "Ama dağınık değil. Sistemli. Parçalanmış sunucular." Öykü bu sefer dahil oldu. "Dağıtık yapı." dedi. "Tek noktadan çözülemez." diye devam etti Öykü. Karan parmaklarını masaya hafifçe vurdu. "Merkez?" dedi. "Dolaylı. Ama yönlendirme tek yerden." dediğimde Ilgaz direkt söyledi. "Sungur." "Evet." dedim. "Bende ki bilgiler bu kadar." dediğimde "Ellerine sağlık." dedi Ender gülümseyip. Ender her durumda beyfendiydi.

"Bu bilgileri nasıl elde ettin?" diye soran Karan'a bakıp "Yeteneklerimle." dediğimde Toprak "Kısa ve net cevap." dedi gülerek. Karan "Gece?" diye baskı bir dille söylediğinde "Dün kızlar evimdeydi. Elçin telefonunu şarja takmak için bana verdiğinde telefonuna arka planda çalışan bir dinleme modülü yükledim. Mikrofon tetiklemeli, pasif çalışıyor, veri kaydı almıyor, sadece anlık aktarım." Öykü araya girdi. "Ve iz bırakmıyor." dedi sakin bir şekilde. Başımı hafifçe salladım. "Evden çıktıklarında direkt telefonuna uzaktan bağlanıp cihazı tamamen açtım, sistemine girdim ve modülü temizledim. Şu an telefonda hiçbir şey yok." dedim. Ender gözlerini kısmadan dinliyordu. "Yani şu an aktif erişimin yok." dedi Hakan kaşını kaldırıp. "Yok." dedim. "Ama gerekirse tekrar olur." diye devam ettim. Ilgaz "Riskli. Yakalanma ihtimali?" diye sorduğunda "%3. O da kullanıcı farkındalığına bağlı." dedim. Toprak "Ben %100 yakalanırım." dediğinde Öykü gülmeden, "Kesin." dedi.

"İlk başta Karan senle çalışmaya teklif edince çok sert karşı çıkmıştık ama yeteneklerinin şaşırtıyor." dediğinde Ender "Üniversitede hala normal arkadaşız. Kızların yanında belli etmeyin. Dikkat edeceğinizi biliyorum ama yinede uyarmak istedim. Şuan ki Gece ile üniversitede ki Gece bir değil." diye uyarı yaptığımda "Merak etme. Ekibiz ve birbirimizi kollarız." dedi Ender samimi bir gülümsemeyle.

Öykü'ye baktığımda kaşlarını çatmış telefonuna bakıyordu. "Ne oldu?" dediğimde "Gece Kodları az önce paylaşım yapmış." dedi gerginlikle. "Ooo yine neyi ifşa etmişler." dedi Toprak. "Ankara'da ki bir hastanede yasa dışı klinik ağı ortaya çıkartmışlar. Kaçak deneyler, sahte raporlar, çalınan organlar ve hasta verileri sızdırmışlar." dediğinde kaşlarımı şaşkınlıkla havaya kaldırdım. "Adamlar tam bir idol." dedim. "İdol mü?" dedi Karan şaşkınlıkla. "Niye şaşırdın? Adamlar, devletin yapmadığını yapıyor. Hastanede, okul, yurtlar, yetimhaneler güvenilir yerler olması gerekirken asıl bütün işler orda yürütülüyor. Çocuk, yaşlı demeden bir sürü insanın hayatı etkiliyor. Yolları ne kadar doğru olmasada şuan yaptıkları cesaret isteyen ve hayranlık uyandıran bir iş." dediğimde gözlerini gözlerime sabitlemişti. Sanki bunları duymak onu rahatlatıyor gibiydi. Toprak gözlerini büyütüp "Bunlar var ya!" dedi, başını sallayarak, "Cidden çıldırmış olmalı. Kim böyle bir şeyi ortaya döker?" Hakan belgeleri dikkatlice incelemeye devam etti. "Sadece ortaya dökmek değil bu. Temiz çalışmışlar. İz bırakmadan." dediğinde Ender ciddi bir şekilde baktı. "Bu kadar detaya ulaşmak zor. İçeriden biri olmadan zor." dedi. Ilgaz hafifçe başını eğdi. "Ya içerideler ya da içeriden daha iyi görüyorlar." dedi. Karan telefonu birkaç saniye daha inceledi, sonra masaya bıraktı. "Profesyoneller." dedi. Ama bu sefer tonu düz değildi, içinde bir değerlendirme vardı.

Karan masaya dirseklerini koyup biraz öne eğildi. "Kendi konumuza dönelim. Plan netleşsin istiyorum." dedi. "Bu sistem tek hamleyle kırılacak bir şey değil. Parça parça gireceğiz." dediğinde Ender başıyla onayladı. "Arşiv katmanları var. Dış yüzey, orta katman ve en derin veri bankası. Dışarıdan giren biri ilk ikisini bile geçemez." Hakan gözünü tabletinden ayırmadan konuştu. "Ben trafik akışını alırım. Hangi saatlerde sistem nefes alıyor, nerede zayıflıyor onu çıkarırım. Oradan giriş penceresi açılır." dedi. Toprak hafifçe gülüp sandalyede geriye yaslandı. "Ben de eğlenilecek kısmı alıyorum o zaman. Güvenlik sistemlerinin arasındaki açıkları bulurum, küçük küçük delikler açarım. Siz içeriden girerken ben dışarıyı kör ederim." dedi. Ilgaz bu kez ilk defa direkt konuştu, sesi sakindi ama netti. "İnsan hatası en büyük açık." dedi gözlerini bana çevirerek. "Sistemler değil, insanlar düşer." Karan başını hafifçe salladı. "O yüzden Gece içeride olacak." dedi. Bu cümlede herkesin bakışı bana döndü. Karan devam etti. "Sistemi kırmayacağız. Sistemin içine kabul edileceğiz." Hafif bir sessizlik oldu. Toprak kaşlarını kaldırdı ve "Yani klasik hack yok, sosyal mühendislik var." dedi. Karan gözünü ondan ayırmadan cevap verdi. "Daha fazlası." dedi. "Güven inşa edeceğiz. Yanlış kişilerin doğru yerlere bizi sokmasını sağlayacağız." Hakan bu sefer başını kaldırdı. "Ben veri akışını izlerim ama içerideki karar noktalarını sen alacaksın Gece." dedi. "Hangi bilgi önemli, hangisi çöp bunu sen ayıracaksın." Ender sözü devraldı. "Ve raporlama." dedi. "Hiçbir şey doğrudan gitmeyecek. Parçalanmış veri akacak. Kimse bağlantıyı kuramayacak." Karan bakışlarını tekrar bana sabitledi. "Yani herkes görevini biliyor." dedi. "Ama merkezde sen varsın." Bu sefer sesinde emir yoktu, net bir tespit vardı. Ilgaz hafifçe ekledi. "Ve en tehlikeli kısım da bu." dedi. "Çünkü içeride olan biri, dışarıdakilerden daha kolay yanılır." Gözlerimi ondan ayırmadım. "Yanılmayacağım." dedim. Toprak hafif güldü. "Bunu herkes söyler." Karan elini masaya koydu. "O yüzden burada söz değil, sonuç istiyoruz. Plan başlıyor." dedi.

"Her seferinde siz görmek zorunda değiliz değil mi? Bize verdiğiniz sisteme bilgileri yükleriz sizde yüklersiniz." dediğimde "Birbirimiz ilk tanıyalım istedik ama merak etme her seferinde böyle buluşma olmayacak." dedi Ender. "Başka birşey yoksa biz kalkalım. Görevlerinizi yerinizi getirdiğinizde sisteme yüklersiniz." dedi Öykü ve toplanmaya başladığında, Ilgaz'ın "Emredersiniz." demesiyle ona döndü. Ilgaz iğneleyici sözüne karşılım Öykü gülümseyip "Aferin." deyip ayağa kalktığında güldüm. Ilgaz kaşları çatık halde Öykü'ye bakmaya devam ediyordu. "Biz bilgileri verdik sıra sizde. Sizden herhangi bir bilgi gelmeden bizden bir şey beklemeyin." deyip bende kalktım ve onların bir şey demesine izin vermeden kafeden çıktık.

Öykü'yle sokakta sakin bir şekilde yürüyorduk. Hava serinlemişti, akşamın ağırlığı yavaş yavaş çökerken sokak lambalarının sarı ışığı kaldırıma vuruyor, adımlarımızın gölgesi uzayıp kısalıyordu. Etraf kalabalık değildi ama tamamen boş da sayılmazdı. Uzaktan geçen arabaların sesi, arada bir açılıp kapanan kapılar her şey normaldi. Fazla normal. Bu da içimdeki huzursuzluğu daha belirgin yapıyordu.

Öykü bir süre sustuktan sonra "Gece Kodları'nın onların olma ihtimali yok artık." dediğinde başımı ona çevirdim. Yüzünde net bir ifade vardı, sanki sonunda bir şeyden emin olmuş gibiydi. "Sana demiştim." dedim, sesim düşündüğümden daha sakindi. "Onlar olamaz diye. O zamanlar daha 14 yaşlarındaydılar." dedim. Kelimeler ağzımdan çıkarken içimdeki o eski huzursuzluk tekrar kıpırdadı. Bu kadar basit olmamalıydı. Hâlâ Gece Kodları'nı bulamamış olmak içimde ince bir eksiklik bırakıyordu. Sanki bir şey tam yerine oturmuyordu. Öykü hemen devam etti, düşüncelerini toparlamış gibiydi. "Baban o yetimhanedeki olaylar yüzünden dava açacaktı ama öldürüldü." dedi. Adımlarım bir an yavaşladı ama durmadım. "Baban öldürüldükten bir hafta sonra Gece Kodları ortaya çıktı. Ve ilk vakaları da yetimhane oldu." Gözlerimi kısa bir an yere indirdim. O detayları zaten biliyordum. Fazlasıyla. Ama Öykü'nün bunu bu kadar net söylemesi içimdeki bağlantıyı daha da belirginleştiriyordu. "Bunları ben de düşündüm." dedim, bu sefer sesim biraz daha düşüktü. "Hatta babam, Gece kodlarının kim olduğunu biliyor olabilir diye bile düşündüm." Başımı hafifçe kaldırıp sokağın ilerisine baktım. "O zamanlar sosyal medya bu kadar güçlü değildi. Üstünü kapatmak kolaydı. Ama şimdi..." cümleyi tamamlamadım. Gerek yoktu. İkimiz de ne demek istediğimi biliyorduk.

Öykü kaşlarını çattı, sonra bir anda gözleri parladı. "Ama bak!" dedi, sesi hızlanmıştı. "Gece Kodları paylaşım yaptığında hepsi yanımızdaydı. Yani fiziksel olarak mümkün değil." dedi. Başımı hafifçe yana eğdim. "Evet." dedim. "O yüzden onlar olamaz." Öykü durmadı, heyecanı giderek artıyordu. "Ama ya sistemi ayarlamışlarsa? Yani paylaşım otomatik gidiyorsa? Önceden kurup bırakmış olabilirler." Birkaç saniye sustum. Bu ihtimali tarttım. Mantıksız değildi ama eksikti. "Bu kadar büyük bir şeyi otomatiğe bırakmazlar." dedim. "Kontrol kaybı demek." dediğimde Öykü hemen karşılık verdi. "Hakan telefonlaydı belki o paylaşmıştır biz görmeden." dedi. Bu sefer sustum. Adımlarım fark etmeden yavaşladı. İçimde bir şey o cümleye takıldı. Başımı hafifçe çevirip etrafa baktım. Sokak aynıydı. Her şey aynıydı. Ama içimdeki his değişmişti. Sanki bu konuşma sadece bize ait değildi. "Ya da..." dedim yavaşça, bakışlarımı tekrar Öykü'ye çevirerek, "Başka biri daha vardır." Kaşları hafifçe kalktı. "Bizim tanımadığımız biri." dedim. Bu sefer Öykü'nün gözleri gerçekten büyüdü. "Oha..." dedi, neredeyse fısıldar gibi. "Bunu nasıl düşünmedim?" Yüzünde heyecan açıkça görülüyordu. "Evet ya, olabilir. Çok mantıklı." dedi. Onun umudu geri gelmişti. Ama benim içimde aynı şey yoktu. Çünkü bu ihtimal umut değil daha büyük bir bilinmezlikti. Ve bilinmezlik hata demekti.

Gözlerimi kısa bir an yere indirip tekrar kaldırdım. Aklımdaki parçalar yerine oturmak yerine çoğalıyordu. Belki de sorun Gece Kodları'nın kim olduğu değildi. Sorun onların neden ortaya çıktığıydı. Bu düşünce daha zihnimde tam oturmamışken cebimdeki telefon hafifçe titredi. Adımlarım yavaşladı. Öykü de bunu fark edip bana döndü. Kaşları hafifçe çatılmıştı. "Ne oldu?" dedi. Telefonu cebimden çıkardım. Ekranda numara yoktu. Sadece arama ekranı. Tanımsız. Bu normal değildi. Parmaklarım bir saniye ekranda bekledi. Açmalı mıyım, açmamalı mıyım diye düşünmedim bile. Direkt açtım. Ama kulağıma götürmedim. Hoparlörü açtım.

Önce hiçbir şey yoktu. Sadece hafif bir parazit sesi. Sokaktaki normal seslerle karışıyordu; uzaktan geçen bir araba, rüzgârın sesi ama onun altında başka bir şey vardı. Sonra o ses geldi. Kesik kesik. Sanki bilinçli olarak bozulmuş gibiydi. "Aramaya devam ediyorsun!" kalın sesle ürpermemle gerginlikten kaşlarımı çattım. Öykü'nün bakışları anında değişti. Bir adım bana yaklaştı. "Gece..." diye fısıldadı Öykü ama devamını getirmedi. Elimle susmasını işaret ettim. Gözlerim hâlâ telefondaydı. Ses tekrar geldi, bu sefer biraz daha net. "Doğru yoldasın." Kalbim hızlandı ama yüzümde hiçbir şey belli etmedim. Bu bir korkutma değildi. Bu, uyarıydı. "Kimsin?" dedim, sesimi sabit tutarak. Kısa bir sessizlik oldu. O an sokaktaki her ses daha belirgin hale geldi. Sanki dünya durdu da sadece o cevap bekleniyordu. Sonra aynı ses, bu sefer daha düz ve daha soğuk bir tonla konuştu. "Tarafını iyi belirle!" Kaşlarım istemsiz çatıldı. "Kimsin?" dedim tekrar ama cevap gelmedi. Hat kapandı. Telefon ekranı normale döndü.

Birkaç saniye hiçbir şey söylemedim. Öykü sabredemedi. "Bu kimdi?" dedi. "Sungur mu?" Başımı yavaşça iki yana salladım. "Hayır." dedim. "Sungur daha farklı yönetmelere ulaşırdı. Hem bizi bilmiyor arkamızda iz bırakmadık." dediğimde "Haklısın ama bu kim? Tedirgin oldum." dedi endişeyle.

Bu daha farklıydı. Daha kontrollü. Daha... izleyen biri gibi. Telefonu kapatıp cebime koydum ama bu sefer etrafı gerçekten kontrol ettim. Az önce yürüdüğümüz sokak aynı sokaktı ama artık aynı hissettirmiyordu. Karşı kaldırımda duran siyah bir araba dikkatimi çekti. Bu kadar net daha önce görmemiştim. Camları koyuydu. İçerisi görünmüyordu. Öykü de bakışımı takip etti. "O araba..." dedi. Cümlesini bitirmedi. Ben de bitirmedim. Ama ikimiz de aynı şeyi düşündük. Birkaç saniye hiçbir şey olmadı. Sonra arabanın farları bir anda yandı. Işık direkt gözümüze vurdu. Öykü refleksle gözlerini kıstı. Ben gözümü kırpmadan arabaya baktım. Motor sesi duyuldu. Araba yavaşça hareket etti. Üzerimize gelmiyordu. Sadece ilerliyordu. Ama bu bile yeterince garipti. Neden bekliyordu ki? Neden şimdi hareket ediyordu? Araba yanımızdan geçerken istemsiz dönüp arka cama baktım. İçerisi hâlâ görünmüyordu. Ama o an bir şey hissettim. İzlenme hissi.

Araba bizden birkaç metre uzaklaştıktan sonra hızlandı ve köşeyi dönüp gözden kayboldu. Sessizlik geri geldi. Öykü derin bir nefes verdi. "Bu normal değil." dedi. "Hiç normal değil." sesi titriyordu artık. Gözlerimi arabanın kaybolduğu yöne sabitledim. "Bizi takip ediyorlar." dedim. "Ama neden?" dedi Öykü. Bu sefer ona baktım. "Çünkü doğru yere yaklaşıyoruz." dedim. İçimdeki o huzursuzluk artık net bir şeye dönüşmüştü. Bu sadece bir araştırma değildi artık. Biri fark etmişti. Ve bu, oyunun başladığı anlamına geliyordu. Kafamı hafif kaldırıp etrafa baktım. Gözüme aradığım çarpınca dudağımın kenarı kıvrıldı. "Nereye bakıyorsun?" diye soran Öykü'ye "Kameraya." dedim ona bakarak. Öykü amacımı anlamış olacak ki gözleri parıldadı ve gülümseyip "Başlayalım." dedi.

Eve girdiğimiz anda kapının arkamızda kapanma sesi bu sefer normalden daha uzun sürdü. Sanki tok bir yankı gibi duvarlara çarpıp geri döndü ve bir anlığına her şey sustu. Dışarıdaki sokak, arabaların uğultusu, insanların ayak sesleri hepsi bir çizginin ötesinde kalmış gibiydi. İçeride sadece biz vardık ve o anın ağırlığı.

Öykü montunu çıkarırken acele etmedi ama hareketlerinde garip bir gerginlik vardı. Parmakları kumaşa gereğinden fazla sıkı tutunuyor, gözleri bir noktaya sabitlenemiyordu. Ben ise doğrudan odama geçip masaya yöneldim, sandalye hafifçe yere sürtündü, o ses bile sinirlerimi gerecek kadar keskin geldi.

Laptopu açarken içimdeki huzursuzluk artık net bir şeye dönüşüyordu; bu sadece merak değildi, bu takip edilmenin getirdiği o ince ama keskin farkındalıktı. Ekran açıldığında yüzüme vuran ışık odanın loşluğunu dağıttı, gözlerim refleksle kısıldı ama hemen alıştım. Parmaklarım klavyeye değdiği anda düşünmeyi bıraktım, reflekslerim devreye girdi; tık... tık tık... ritmik, hızlı, kararsız olmayan bir akış.

Öykü hemen yanıma geldi, sandalyeyi çekti ama tam oturmadı, yarım oturur gibi, hazır bekler gibi durdu, gözleri ekrandan bir saniye bile ayrılmıyordu. "Tam olarak ne yapacağız?" diye sordu ama sesi fısıltı gibiydi, sanki yüksek konuşursa bir şey bozulacakmış gibi. Gözlerimi ekrandan ayırmadan cevap verdim, "O arabayı buluyoruz." dedim, sesim sakin ama kesindi. "Nasıl? Kamerayı mı hackleyeceksin?" diye sorduğunda bu sefer sesi biraz daha hızlı ve biraz daha gergindi.

Derin bir nefes aldım, parmaklarım hareket etmeye devam ederken konuşmaya başladım, "Amacımız direkt kameraya girmek değil." dedim ve nefesimi verip devam ettim. "Amacımız o arabanın geçtiği yolu bulmak, yani görüntüyü değil, akışı yakalamak." Öykü kaşlarını çattı ama anlamaya çalışıyordu, başını hafifçe salladı. "Yani önce kamerayı mı bulacağız?" diye sorduğunda "Hayır." dedim hemen, bu sefer başımı çok az ona çevirerek, "Kamerayı değil, kameraların bağlı olduğu sistemi bulacağız." Bu cümleyle birlikte ekranda açtığım arayüz değişti; sıradan bir ekran değildi artık, küçük küçük noktalar, bağlantılar, veri akışlarını gösteren çizgiler... dışarıdan bakınca karmaşık, ama benim için anlamlı bir harita. Parmaklarım hızlandıkça ekran da hızlandı, yeni pencereler açıldı, bazıları kapanmadan diğerine geçtim, hiçbir hareket rastgele değildi.

Öykü biraz daha yaklaştı, nefesinin sıcaklığı koluma değiyordu ama fark etmiyordum bile. "Bu sistemler korumalı değil mi?" diye sordu. "Korumalı." dedim kısa bir cevapla, "Ama hiçbir sistem kusursuz değil." Bir noktada imleci sabitledim, küçük bir veri düğümü, sıradan görünen bir aktarım hattı ama zayıf.

Öykü kendi laptopunu hızla önüne çekip parmaklarını klavyeye yerleştirdi; ekranında birbiri ardına açılan pencerelerle bağlantıyı izole etmeye başladı, dışarıdan gelebilecek olası taramaları susturuyor, kullandığımız hattı parçalara bölerek iz sürülmesini zorlaştırıyordu. Kaşları hafif çatılmıştı, bakışları ekrandan bir an bile kaymıyordu. "Devam et, seni görünmez yapıyorum." dedi alçak ama kararlı bir sesle. O an fark ettim ki ben içeride yol açarken, Öykü de arkamızdan kapıları tek tek kapatıyordu.

İçimde hafif bir gerilim yükseldi, o anlar hep aynıdır; ya içeri girersin ya da kapı yüzüne kapanır. Parmaklarım birkaç komut daha yazdı, ekranda kısa bir bekleme oldu, saniyeler uzadı, odadaki sessizlik ağırlaştı. Öykü farkında olmadan nefesini tutmuştu. "Kamera akışını bulup gittiği yerleri mi kontrol edeceğiz?" diye sorduğunda "Evet. Nereye gittiğini bulacağız. Araba yanımızdan geçerken plakaya baktım ama bizi tanıyorsa plakadan kim olduğumu öğrenebileceğimizi biliyor. O yüzden plakanın sahte olduğunu düşünüyorum." "Bunu bende düşündüm ama bizi takip eden karşı tarafta değil de yanımızdaymış gibi hissediyorum." dediğinde parmaklarım klavyenin üstünde durdu. "Bu ihtimal olabilir ama önce araştırmamız lazım." dedim ve tekrardan parmaklarımı hızla tuşların üzerinde gezdirdim.

Ekran bir an titremesiyle gözümü kıstım. Ve görüntü açıldı! Siyah beyaz bir sokak kamerası. Sabit açı. Geçen insanlar, arabalar, sıradan bir akış. Öykü'nün omuzları hafifçe gevşedi, "Girdin." dedi neredeyse nefes verir gibi. Başımı çok hafif salladım, "Evet girdim." dedim ve zaman çubuğunu geri çektim.

Görüntü geriye akmaya başladı; arabalar ters yönde gidiyor, insanlar bir anda belirip kayboluyordu, zamanın doğal akışı kırılmış gibiydi. Bu görüntüyü izlemek bile insanın dengesini bozuyordu. Öykü sandalyeye tam oturdu bu sefer, gözleri büyümüş halde ekrana bakıyordu. "Bu çok garip..." dedi. "Odaklan." dedim, sesim yumuşak değildi.

Görüntüyü yavaşlattım, kare kare ilerlettim, her detayı tarıyordum. Ve sonra onu gördük. Siyah araba. Aynı araba. Öykü'nün eli istemsizce masaya geldi, parmakları kenara sıkıca tutundu. "Bu o..." dedi, sesi titriyordu ama kesindi. "Evet." dedim. Görüntüyü büyüttüm, açı değişti, araba köşede yavaşladı. İçimdeki his netleşti; bu bir geçiş değildi, bu planlı bir duruştu. "Bekle!" dedim kendi kendime gibi. Sonra kapı açıldı. Arabadan biri indi. Kapşonluydu yüzü belli olmuyordu. Öykü öne doğru eğildi, neredeyse ekrana yapışacak gibi. Adam net görünmüyordu ama hareketleri netti. Arabanın arkasına geçti, eğildi. Öykü'nün sesi bu sefer çok alçaktı, "Ne yapıyor?" Cevap vermedim çünkü ben de izliyordum. Adamın eli plakanın olduğu yere gitti, birkaç saniyelik hızlı bir hareket... ve plaka değişti. O an içimde bir şey keskinleşti. "Gördün mü?" dedim. Öykü başını hızlıca salladı, gözleri hâlâ ekrandaydı. "Plakayı değiştirdi. Bu bilinçli. Haklıydın." dedi. "Evet." dedim, "Bu iz bırakmamak için." Parmaklarım tekrar hızlandı, görüntüyü durdurmadım ama arka planda yeni bir işlem başlattım.

"Şimdi ne yapıyorsun?" dedi Öykü. "Yeni plakayı alıyorum." dedim, "Ve onu takip ediyorum." Sistem içinde hızlı bir arama başlattım, veri akışı başka kameralara bağlandı, bir görüntü diğerine geçti, araba farklı açılardan tekrar tekrar ortaya çıktı. Bu artık tek bir kameranın görüntüsü değildi, bir yolun hikayesiydi. Öykü artık tamamen oturmuştu ama vücudu hâlâ gergindi, bir elini dizine koymuş, diğer eliyle masayı tutuyordu. "Bu çok büyük bir şey." dedi yavaşça. "Henüz değil." dedim, gözlerimi ekrandan ayırmadan. Ve sonra ekran bir anda sabitlendi. Bir sonuç. Küçük bir veri penceresi açıldı. İçinde sadece bir satır vardı. Bir isim. Parmaklarım klavyenin üstünde durdu. Öykü nefes almayı unuttu sanki. İkimiz de aynı anda o isme baktık.

"Emre Emin."

Öykü'nün nefesi boğazında takıldı. Bana baktı, gözlerinde ilk defa net bir korku vardı. "Bu kim?" dedi ama bu bir soru değildi. Sanki cevabı duymak istemiyordu.

Ben hâlâ ekrana bakıyordum. İçimdeki his değişmişti. Bu sadece bir isim değildi. Bu... yanlış zamanda, yanlış yerde bulunmuş bir şeydi.

Ve o an anladım...

Bizden başka birisi de vardı.

——————————GK—————————

🌙 GİZLİ TAKİP

Sekizinci bölümün de sonuna geldik! Ama galiba birileri sandığımızdan çok daha fazlasını biliyor... 👀🖤

~Gece Kodları'nın yeni ifşası hakkında ne düşünüyorsunuz?

~Sizce Karan ve ekibi gerçekten Gece Kodları mı?

~Gece'ye gelen gizemli telefonun arkasında kim olabilir?

~Siyah arabanın onları takip etmesi sizce bir tehdit mi, yoksa uyarı mı?

~Ve en önemlisi... Emre Emin kim?👀

Teorilerinizi yorumlarda bekliyorum! 🌙🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…