GECE KODLARI kitap kapağı

4. bölüm / 15

3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~

Medya: Gece ve Karan

Kampüsün devasa kapılarından içeri adımımı attığım an, dışarıdaki sonbahar yağmuru şiddetini artırmış, gökyüzü kurşuni bir hüzne bürünmüştü. Camlara vuran damlaların sesi, binanın içinde boğuk bir uğultu yaratıyordu. Islak çizmelerimin mermer zeminde çıkardığı ritmik sesler, kalbimin atışıyla yarışıyordu. Kumral saçlarım her yağmur damlasında daha çok koyulaşıyordu. Kampüsün girişindeki o devasa plazma ekranın önünde birikmiş olan öğrenci kalabalığı, sanki büyülenmiş gibi tek bir noktaya bakıyordu. Fısıldaşmalar, yağmurun sesini bastıran bir yoğunluğa ulaşmıştı. Bakışlarımı ekrana çevirdiğimde, ekranın altından akan o kan kırmızı puntolar içimdeki o karanlık, intikam dolu ateşi yeniden harladı.

"DİJİTAL ADALET YİNE SAHNEDE: GECE KODLARI DURMUYOR!"

"Dün gece yarısı, siber dünyanın en gizemli ismi olarak kabul edilen 'Gece Kodları', yasa dışı bahis ve kara para aklama trafiğinin kilit ismi iş adamı Yavuz Soylu'nun tüm kirli yazışmalarını internete sızdırdı. Sızdırılan belgeler, sadece bir iş adamının çöküşünü değil, yargı ve siyaset dünyasındaki sarsıcı bağlantıları da gün yüzüne çıkarıyor. Sosyal medya bu siber operasyonu 'Yüzyılın Temizliği' olarak adlandırırken, emniyet güçleri sızıntının kaynağını bulmak için geniş çaplı bir soruşturma başlattı."

Dudaklarımın kenarında hafif ve buz gibi bir kıvrılma oluştu. Yavuz Soylu, Vedat Sungur'un sağ kolu, karanlık işlerinin kara kutusuydu. Kaleyi en uçtaki kulesinden kuşatmaya başlamıştım. Bir sonraki hamlenin kimin kapısını çalacağını biliyordum. Vedat Sungur için çember her geçen saniye daralıyordu.

"İz bırakmadan yok etmek... Tam bir profesyonel işi, değil mi?" ensemde hissettiğim o soğuk ve mesafeli sesle yerimde çakılı kaldım. Nabzımın kulaklarımda gümlemesine izin vermeden maskemi yüzüme yerleştirip yavaşça arkamı döndüm. Karan, tam arkamda elindeki karton kahve bardağından sızan dumanların arkasından, zümrüt yeşili gözlerindeki o keskin ışıkla beni süzüyordu. Üzerindeki koyu gri hırkanın omuzları yağmurdan ıslanmış, siyah deri ceketini koluna asmıştı. Islak saçlarının birkaç tutamı alnına düşmüştü ama bakışlarındaki o yıkıcı odaklanma hiç bozulmamıştı. Ekrandaki haberden çok, doğrudan benim gözlerimin içine bakıyordu. Sanki oradaki yansımada kendi şüphelerinin kanıtını arıyordu.

"Zamanlaması manidar." dedim sesimi yağmurun cama vuran o hipnotik ritmiyle birleştirerek. "Sence de öyle değil mi Karan? Dünya ne kadar kaotik görünse de bazen adalet beklemediğin bir yerden sızabiliyor." dediğimde Karan bir adım daha yaklaştı. Aramızdaki o birkaç santimlik mesafe, dışarıdaki fırtınadan daha güçlü bir statik elektrikle doldu. Kahvesinden bir yudum aldı, gözlerini bir saniye bile üzerimden çekmeden. "Zamanlama tesadüf değildir Gece. Özellikle de her hamle, bir sonrakini devirmek için bu kadar matematiksel bir titizlikle planlanmışsa. Bu Gece Kodları denilen hayalet... Sistemin içinde bir gölge gibi geziyor. Hiçbir dijital iz, hiçbir açık, hiçbir hata yok. Sadece bıraktığı o devasa yıkım var. Bu bir temizlikten ziyade, çok önceden planlanmış bir imha operasyonu gibi duruyor." dediğinde hafifçe gülümsedim, meydan okumasını göğsümde karşıladım. "Belki de yıkım dediğin şey, kokuşmuş bir yapının yerine yenisini inşa etmek için gereken o ilk sarsıntıdır Karan. Hem, senin gibi birinin ilgisini bu kadar çektiğine göre, bu hayaletin algoritması seni epey meşgul etmiş olmalı. Mühendislik fakültesinin en parlak zekası, bir hayaletin peşine mi düştü?" "Beni meşgul eden algoritmalar değil." dedi Karan, sesini iyice alçaltarak. Artık sadece benim duyabileceğim o tehlikeli frekanstaydı. "Beni düşündüren, bu kadar kusursuz bir sistemin ardındaki o çok insani öfke. Sen bir bilgisayar mühendisliği öğrencisi olarak ne düşünüyorsun? Sence bu hayalet, sadece toplumsal adalet için mi orada, yoksa kalbinin en derininde sakladığı şahsi bir intikamın taşlarını mı diziyor teker teker? Bir insanın bu kadar kusursuz olması için, kaybedecek hiçbir şeyinin olmaması gerekir." "Benim hedefim Siber Güvenlik üzerine uzmanlaşmak Karan." dedim sesimdeki kararlılıkla aramızdaki o gerilimi daha da sivriltip ona doğrultarak. "Bu yüzden Gece Kodları benim için sadece bir sabah haberi değil, her satırı çözülmesi gereken devasa bir şifre. Onun yöntemlerini, sisteme nasıl bu kadar cüretkarca sızdığını ve o kusursuz dediğin algoritmasını incelemek. İnan bana, ondan veya onlardan çok şey öğreniyorum. Hatta dürüst olmam gerekirse, bu grupla bir gün iletişim kurmak, o aşılmaz denen duvarları nasıl yıktığını bizzat kendi ağzından dinlemek büyüleyici olurdu. Sen buna tehlike diyorsun, ben ise bir kariyer basamağı." dedim. Karan'ın dudaklarında alaycı, bir o kadar da takdirle harmanlanmış o meşhur tebessümü belirdi. "Demek bir gün iletişim kurmak istiyorsun. Dikkat et Gece. Ateşle oynayanlar genelde o ateşi kontrol edebileceğini sananlardır. Siber güvenlikçiler avcıyı tanır, ama siber savaşçılar avcının bizzat kendisidir. Ve avcıyla karşılaştığında, kimin av olduğunu anlaman için çok geç olabilir." "O halde hangisi olduğuma karar verdiğimde, sana haber veren ilk kişi ben olurum." dedim buz gibi bir nezaketle. Karan bana biraz daha yaklaşıp kabanımın şapkasını tuttuğunda kaşlarımı çatıp ona baktım. Zümrüt yeşili gözlerini benden ayırmadan şapkayı yavaşça kafama geçirdi. "Yağmur hızlandı." diye açıklama yapınca tuttuğum nefesi dışarıya verip "Teşekkür ederim." dedim.

Tam o sırada Belinay, elinde telefonuyla yanımıza daldı. Sanki az önceki o ağır ve karanlık atmosferi bıçakla kesmişti. "Gece! Selam Karan! Gece, haberi gördün mü? Gece Kodları yine ortalığı birbirine katmış. Hukuk grubunda herkes Yavuz Soylu'nun belgelerini konuşuyor. Masal, Hukuk fakültenin orası karışık diye gruba yazmış." dedi tek nefeste heyecanla. Karan'ın bakışları Belinay'ın neşeli yüzünden tekrar bana kaydı. Son bir kez zihnimi hacklemek, o kapalı kapıların ardını görmek ister gibi baktı. "Belki de o hayalet sandığımızdan çok daha yakındadır, ne dersin Belinay?" dedi ve sonra bana dönüp "Kütüphaneye gidin. Hakan orada, laptopların başında proje yapıyor. Hakan bugünlerde çok fazla açık veriyor Belinay, bu senin için bir fırsat olabilir." dedi Karan, yağmurun altında ağır adımlarla uzaklaşırken, arkasında bıraktığı o zehirli şüpheyle baş başa kaldım. Belinay koluma girip beni kütüphaneye doğru çekiştirmeye başladı. "Ay bu çocuk niye hep böyle bilmece gibi konuşuyor? 'Hayalet yakında.' falan... Neyse, hadi gel! Hakan oradaymış. Bizim de acilen ders çalışmamız lazım!" dedi ve beni yine sürüklemeye başladı.

Kütüphanenin o devasa meşe kapılarını ittiğimizde, dışarıdaki yağmurun gürültüsü yerini kitap sayfalarının hışırtısına ve klavye seslerinin monotonluğuna bıraktı. İçerisi tenhaydı; sadece birkaç öğrenci ve o ağır kitap kokusu vardı. Hakan ve diğer iki üst dönem arkadaşı, en uçtaki masaya laptoplarını kurmuşlardı. Hakan boynundaki kulaklığına rağmen ekrana kilitlenmiş, sanki başka bir evrende bir savaş veriyordu.

Onlardan dört masa uzağa, cam kenarına oturduk. Belinay ile karşı karşıya geçtik. Çantamdan laptopumu çıkarırken ellerimin hafifçe titrediğini fark ettim. Ekranı açtım, parlaklığı en kısığa aldım. Belinay defterine bir şeyler karalarken ben çoktan Yavuz Sungur'un dair şifreli verilerin olduğu o derin web dizinine giriş yapmıştım. Parmaklarım klavyede sessizce, adeta bir hayalet gibi akıyordu.

"Gece." diye fısıldadı Belinay, gözleri Hakan'ın üzerindeydi. "Ben dayanamıyorum. Gidip şu kod dünyasına bir virüs gibi sızacağım. Sen çalış, ben geliyorum. Belki Hakan bir değişkeni yanlış girer de düzeltirim, ha?" dedi ve heyecanla kalkıp Belinay, Hakan'ın masasına doğru zafer kazanmaya giden bir komutan edasıyla yürürken, ben kendi karanlığıma gömüldüm.

Yağmur, kütüphanenin yüksek tavanlı tünellerinde yankılanan boğuk bir ritim tutturmuştu. Camlara çarpan her damla, sanki kütüphanenin içindeki o ağırbaşlı sessizliğe birer kurşun sıkıyordu. Belinay masadan uzaklaşmıştı. O uzaklaştıkça, kütüphanenin bu kuytu köşesi benim için daha da daralmış, sanki bir sorgu odasına dönüşmüştü.

Parmaklarım, laptopumun üzerinde bir piyanistin son, en can alıcı notasını vurmadan önceki tereddüdüyle asılı kaldı. Derin bir nefes aldım; içime çektiğim kütüphane kokusu; eski kağıtlar, ahşap cilası ve biraz da toz ciğerlerime birer cam kırığı gibi oturdu. Hedefim, ekranımdaki o siyah komut satırlarının ardında gizlenen Sungur Holding Finansal Ağı'ydı.

Laptopumun ekranını, arkamdaki herhangi birinin görmesini engelleyecek kadar dar bir açıyla kendime çektim. Gözlerim, terminal ekranında hızla akan beyaz karakterlere kilitlendi. Önce okulun sıradan Wi-Fi ağından kopup, kendi kurduğum yedi katmanlı şifreleme tünelime sızdım. Bu benim güvenli bölgemdi. Parmaklarım benden bağımsız bir hızla tuşlara vurmaya başladı. Her tuş sesi, kütüphanenin sessizliğinde bir kalp atışı gibi yankılanıyordu.

"Nmap -sV -p- 192.168.10.21" kodları terminale yazdım. Sungur Holding'in ana sunucusundaki açık kapıları, en ufak bir sızıntıyı tarıyordum. Güvenlik duvarları birer birer önümde yükseldi; devasa, dijital aşılmaz surlar gibi. Ama her surun bir çatlağı, her kalenin bir gizli girişi vardır. Bir cerrah titizliğiyle ilerliyordum. Dakikalar geçti... Alnımda biriken soğuk teri elimin tersiyle sildim. Ve oradaydı: SQL veritabanında, dışarıdan gelen sorguları filtresiz kabul eden küçücük bir sızıntı. Tam o sızıntıdan içeri sızıp Sungur ailesinin kirli para trafiğine ulaşacak olan payload kodunu gönderecektim ki, ekranımın sağ alt köşesinde daha önce hiç görmediğim, mor bir imlecin titrediğini fark ettim. Bu benim kodum değildi. Birisi, ben daha sisteme girmeden benim sistemime girmişti. Kalbim, göğüs kafesimi delmek ister gibi çarpmaya başladı. Ekranımdaki yeşil satırlar bir anda dondu ve o mor imleç, benim yazdığım kodun hemen altına küçük bir satır ekledi. Bu bir yamaydı. Ve bu yama, girmek üzere olduğum kapının aslında Sungur'un siber timi tarafından kurulmuş bir Honey Pot yani bir tuzak olduğunu gösteren gizli bir uyarıydı.

Tam o anda, yan sandalyenin zeminde tek bir gıcırtı bile çıkarmadan çekildiğini hissettim. Başımı çevirmeye fırsat bulamadan, bir elin laptopumun klavyesine uzandığını gördüm. Uzun, kemikli ve şaşırtıcı derecede sakin parmaklar...

Ilgaz.

Hiçbir şey söylemeden, sanki bu onun en doğal hakkıymış gibi yanıma oturdu. Bakışları doğrudan benim ekranıma kilitlenmişti. Ben daha ne olduğunu anlayamadan, sol eliyle laptopun ekranını biraz daha kendine çevirdi, sağ eli ise benim az önce üzerinde dans ettiğim tuşların üzerine kondu. Hem Sungur Holding'e yakalanma stresi ve Ilgaz'a yakalanma stresiyle donup kalmıştım. Nefesimi tuttum ve sadece onu izledim. Ilgaz'ın parmakları klavyenin üzerinde o kadar hızlı ve ritmik hareket ediyordu ki, çıkan ses yağmur damlalarının cama vuruşuna karışıyordu. Gözlerim, onun yazdığı kod satırlarını takip etmeye çalışıyordu ama hızı baş döndürücüydü.

Komutları terminale girdi. Parmakları, benim az önce girmeye çalıştığım o SQL açığının hemen yanına bambaşka bir komut dizisi girdi. O an anladım; ben az önce bir tuzağın eşiğindeydim. Sungur Holding'in siber timi, içeri sızmaya çalışanları yakalamak için sahte bir kapı bırakmıştı ve ben o kapının kolunu tutmak üzereydim. Ilgaz, saniyeler içinde benim açtığım tüm tünelleri kapatıyor, IP adresimi dinamik bir tünelle okulun çok uzağındaki bir sunucuya yönlendiriyordu.

Başımı kaldırıp profiline baktım. O donuk bal gözlerde en ufak bir heyecan, bir korku yoktu. Sanki bir hacker operasyonu yürütmüyor, sadece bir sunum hazırlıyordu. Alnındaki tek bir damla ter bile yoktu. Son bir enter tuşuna bastı ve ekranı temizledi. Terminal şimdi bomboş, simsiyah ve tertemizdi.

Laptopun kapağını hafifçe aralık bırakarak ellerini klavyeden çekti ve arkasına yaslandı. O an ilk kez bakışlarını ekrandan ayırıp benimkilerle birleştirdi. Aramızda öyle bir sessizlik oluştu ki, kütüphanenin öbür ucunda çevrilen bir sayfanın sesini duyabildim.

"Hızlısın." dedi Ilgaz. Sesi, kütüphanenin tozlu rafları kadar kuru ve mesafeliydi. Sarı saçları ıslanmıştı. Bal gözlerini benim mavi gözlerime sabitleyip "Ama öfke, mantıklı bir algoritmanın en büyük düşmanıdır. Az önce girdiğin o port, Sungur'un siber güvenlik birimi tarafından yem olarak oraya bırakılmıştı. Eğer o birkaç satırı araya eklemeseydim, şu an kampüsün statik IP'si doğrudan onların merkezine raporlanmış olurdu." dediğinde boğazımın düğümlendiğini hissettim. Kalbim o kadar sert çarpıyordu ki, hırkamın üzerinden atışlarını görebileceğinden korktum. "Neden?" diye fısıldadım. Sesim, kendi kulaklarıma bile yabancı gelmişti. "Neden bana yardım ettin? Neden yaptığımı sormayacak mısın?" dedim. Ilgaz hafifçe gülümsedi ama bu bir neşe belirtisi değildi. Daha çok bir makinenin başarılı bir eşleşme sonrası çıkardığı tını gibiydi. "Bana bir şey söylemene gerek yok, Gece. Kim olduğunla ya da neyin peşinde olduğunla ilgilenmiyorum. Ama az önce kullandığın protokoller... Bu, birinci sınıf bir öğrencinin harcı değil. Sen burada sadece kod yazmıyorsun, sen burada bir savaş veriyorsun." dedi ve yavaşça bana doğru eğildi, aramızdaki o gerilimli mesafe iyice kapandı.

Kazağın kapşonunu kafasına geçirip arkasına yaslandı. "Karan seni bir merak unsuru olarak görüyor, her hareketini anlamlandırmaya çalışıyor. Diğerleri ise senin sadece bu kampüsün yeni ve parlak bir öğrencisi olduğunu düşünüyor. Ama ben..." duraksadı, bakışları masadaki boş latte bardağına kaydı. "Ben sadece verilere bakarım. Ve senin verilerin, sıradan bir mühendis öğrencisinin çok ötesinde tehlikeli sinyaller veriyor. Ben senin içindeki o kaosu görüyorum. Ve o kaosun bu kütüphanenin sessizliğini bozmasını istemem." dedi. Elim hala klavyenin kenarındaydı, onun parmaklarının bıraktığı sıcaklığı hissedebiliyordum. "Seni anlamıyorum Ilgaz. Kimsin sen? Sadece bir üst dönem öğrencisi olmadığına eminim." "Kim olduğumun bir önemi yok." dedi ayağa kalkarken. Siyah hırkasının önünü ilikledi, hareketleri bir askerin disiplini kadar ölçülüydü. "Önemli olan, senin kim olduğunun Sungur tarafından anlaşılmaması. Sungur Holding gibi devlere sızmak istiyorsan, onların duvarlarına saldırmayı bırakmalısın. Güvenlik duvarının en zayıf halkası her zaman insandır, Gece. Kodlarla değil, zaaflarla uğraş." dedi. Gözleri bir anlığına Hakan'ın masasına, Belinay'ın neşeyle bir şeyler anlattığı yöne kaydı. "Belinay'a söyle, Hakan'ın dünyası rakamlardan ve mantıksal doğrulardan ibarettir. Eğer onun dikkatini çekmek istiyorsa, karmaşanın içinde bir düzen yaratmalı. Yoksa Hakan için sadece arka plan gürültüsünden ibaret kalacak." dedi Ilgaz ve geldiği gibi sessizce, kütüphanenin rafları arasında bir gölge gibi kayboldu.

Laptopumun ekranına baktığımda, terminalde son bir komut satırı kalmıştı. Benim bile bilmediğim, izimi sonsuza kadar silecek olan o özel şifreleme anahtarı. Parmaklarımın klavyenin üzerinde kontrolsüzce titrediğini fark ettim. Ilgaz sadece benim yakalanmamı engellememişti. O benim sistemime bizzat girerek, benim ne kadar ileri gidebileceğimi de test etmişti. Artık biliyordum, bu kampüste tek hayalet ben değildim.

Ilgaz rafların arasında bir gölge gibi kaybolurken, bakışlarım hala onun laptopuma bıraktığı o gizemli şifreleme anahtarındaydı. Fakat kütüphanenin öbür ucunda, Hakan'ın masasında yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu fark etmem uzun sürmedi. Aramızdaki mesafeden dolayı ne konuştuklarını duymam imkansızdı. Sadece Hakan'ın kulaklığını bile çıkarmadan, başını ekrandan bir an bile ayırmadan verdiği o tek düze, muhtemelen Belinay'ı yok sayan cevabını ve Belinay'ın omuzlarının hırsla sarsıldığını görebiliyordum. Tam o anda, kütüphanenin o ağırbaşlı sessizliğini bir kırbaç gibi bölen o ses yankılandı: Şlap!

Olduğum yerde sarsıldım. Belinay'ın sağ eli havada asılı kalmış, Hakan'ın yüzü ise aldığı darbenin şiddetiyle yana devrilmişti. Uzaktan bile Hakan'ın yüzünde oluşan o şaşkınlık ifadesini seçebiliyordum. Kütüphanedeki birkaç öğrenci kafasını kitaptan kaldırmış, bu beklenmedik analog saldırının şokuyla donup kalmıştı. Belinay, elindeki kalemi masaya fırlatıp arkasını döndüğünde, hırstan ve utançtan kıpkırmızı kesilmişti. Gözlerimle inanamayarak onlara bakıyordum. Bir yanda Ilgaz'ın az önce dijital dünyamı darmadağın eden o sarsıcı uyarısı, diğer yanda Belinay'ın Hakan'ın buzdan duvarlarına vurduğu o fiziksel darbe... Kütüphane o an benim için bir savaş alanına dönüşmüştü. Belinay yanıma doğru sert adımlarla yürürken, Hakan sanki hiçbir şey olmamış gibi yavaşça elini yanağına götürdü ve tek bir kelime bile etmeden tekrar ekranına döndü. İşte o an, Ilgaz'ın az önce fısıldadığı o cümle zihnimde bir yıldırım gibi çaktı:

"Güvenlik duvarının en zayıf halkası her zaman insandır."

Bakışlarımı Siyaset Bilimi binasının olduğu tarafa, dışarıdaki yağmura çevirdim. Elçin Sungur'a giden yol bilgisayar ekranından değil, onun hayatının tam ortasından geçiyordu.

Kütüphanenin o ağır meşe kapıları ardımızdan kapandığında, içerideki o steril ve gerilimli sessizlik yerini dışarıdaki kaotik yağmurun boğuk uğultusuna bıraktı. Belinay yanımda adeta titriyordu; ama bu soğuktan değil, damarlarında gezinen saf ve katıksız öfkeden kaynaklanıyordu. Çizmeleri mermer zeminde hırslı, ritmik ama bir o kadar da çaresiz sesler çıkarırken, yüzündeki o ifade dışarıdaki kurşuni gökyüzüyle yarışıyordu. Onu koridorun sonundaki, devasa mermer sütunların arasına, kimsenin bizi göremeyeceği o kuytu köşeye çektim. Yağmurun revaklara çarpan sesi konuşmalarımızı maskeliyor, bizi dünyanın geri kalanından ayıran şeffaf bir duvar örüyordu. Belinay'ın omuzlarının sarsıldığını görünce kalbimde bir sızı hissettim. O her zaman neşeli, etrafına ışık saçan kızın kibrin karanlığında sönmesine izin veremezdim.

"Belinay, dur bir dakika. Bak bana." dedim sesimi en yumuşak ama en güven verici frekansa ayarlayarak. Belinay, ıslak sarı saçlarını hırsla geriye itti. Gözleri dolmuştu ama o yaşların dökülmesine izin vermeyecek kadar gururluydu. "Gece, ben hayatımda bu kadar aşağılandığımı hatırlamıyorum." diye fısıldadı, sesi rüzgarda kaybolmak üzere olan bir mum alevi gibi titriyordu. "Ben oraya sadece bir adım atmak için gitmiştim. Evet, belki yazılım bilgim onun ki kadar kusursuz değil ama ben de bu fakülteye dereceyle girdim! Benim de bir beynim, bir çabam var. Ama o... O bana bir insanmışım gibi bile bakmadı Gece. Başını ekrandan kaldırmadan, o buz gibi, mekanik sesiyle zekamla dalga geçti. Bir kadının varlığını sadece fiziksel bir ilgi çekme çabası olarak etiketledi. Kendini ne sanıyor o? Birkaç satır kod yazıyor diye Tanrı mı oldu?" dedi Belinay titrek sinirli sesiyle. Belinay'ı kollarımın arasına aldım, başını omzuma yasladığında hıçkırıklarının göğsüme vurduğunu hissettim. "Şşşt, sakin ol. Sen sadece bir tokat atmadın Belinay, sen o kibrin suratında onurunu haykırdın." dedim saçlarını okşarken. "Hakan gibiler dünyayı sadece 1'lerden ve 0'lardan ibaret sanıyorlar. Onlar için duygu bir sistem hatasıdır. Ama sen ona bu sistemin içinde bir insan olduğunu, canının yanabileceğini hatırlattın. Senin zekan da, kadınlığın da o herifin anlayamayacağı kadar derin. O tokat, bu kampüste senin sınırlarını çizdiğin andı. Sakın kendini küçük görme, aksine, bugün o masadan daha güçlü kalkan sendin." dedim. Belinay biraz geri çekildi, burnunu çekti ve hafifçe gülümsedi. "İyi ki varsın Gece. Eğer yanımda olmasaydın muhtemelen orada ağlardım ve o herif bunu bir zafer sanırdı." dedi buyruk bir gülümsemeyle. "Asla!" dedim kararlılıkla. "Biz kimseden aşağı değiliz. Git eve ve dinlen şimdi. Sıcak bir duş al, bu günün tozunu üzerinden at. Ben buradayım." dediğimde "Haklısın. Eve gitsem iyi olacak." dedi bana katılıp.

Belinay'ı taksiye bindirip gönderdikten sonra üzerimdeki o ağır sessizlik katlanarak geri döndü. Kampüsün devasa bahçesinde, yağmurun mermer heykelleri dövdüğü o gri koridorlarda tek başıma yürümeye başladım. Zihnim bir işlemci gibi durmadan çalışıyordu; Ilgaz'ın o buz gibi parmakları, Hakan'ın yanağındaki o kızıl iz ve kütüphanede bıraktığım o yarım kalmış siber saldırı...

Kampüste yeşilliklerin arasından doğru uzanan o geniş yolu takip ederken, adımlarımın beni nereye götürdüğünü aslında çok iyi biliyordum. Ilgaz'ın tavsiyesi bir zehir gibi kanıma karışmıştı: "Güvenlik duvarının en zayıf halkası insandır." Tam o sırada, binanın yanındaki otopark çıkışında bir hareketlilik fark ettim. Kalbim göğüs kafesime vurdu. Olabildiğince doğal bir tavırla, sanki sadece bir sonraki dersine yetişmeye çalışan sıradan bir öğrenciymişim gibi adımlarımı yavaşlattım ve binanın girişindeki devasa akasya ağacının gölgesine sığındım. Ve işte oradaydı.

Elçin Sungur.

Otoparkın hemen girişinde, o pahalı beyaz cipinin önünde duruyordu. Onu yaklaşık elli metre öteden, sırılsıklam olmuş yaprakların arasından izlemeye başladım. Üzerindeki pudra pembesi kaşmir palto, markası metrelerce öteden belli olan çantası... Her şey ne kadar da sahte görünüyordu şimdi. Elçin'in o her zamanki ulaşılamaz, kusursuz prenses imajı, elindeki telefona bakarken bir kağıt gibi yırtılıp gitmişti.

Gözlerimi ondan ayırmıyordum. Telefonu kulağına götürüşündeki o titreyişi, yüzündeki o ani kireç beyazlığını bir cerrah titizliğiyle analiz ediyordum. Dudaklarını dişliyor, çaresizce etrafına bakınıyordu. Babası ile konuştuğuna kalıbımı basardım. Yavuz Soylu'nun kirli belgeleri sızdığından beri Sungur malikanesinde fırtınalar koptuğunu biliyordum ve o fırtınanın ilk kurbanı Elçin olacaktı. Onu izlemek, acı çekişini bir hayalet gibi uzaktan seyretmek içimdeki o boşluğu garip bir hazla dolduruyordu. O, en zayıf halkaydı. Ve o halkanın kopması an meselesiydi.

Tam o sırada görüş alanıma Karan girdi. Siyah deri ceketi ve o her şeyi analiz eden emin duruşuyla beni izliyordu. Gözümü Karan'dan çekip tekrardan Elçin'e baktım. Elçin hızla arabasına bindi ve motorun o tiz sesiyle uzaklaştı. Karan ise arkasından bakmadı bile. Bakışlarını ağır ağır, sanki yerimi en başından beri biliyormuş gibi benim saklandığım ağaca çevirdi.

Mesafe uzaktı ama o zümrüt yeşili gözlerin içindeki o delici bakışı iliklerime kadar hissettim. Karan, ellerini cebine atarak ağır adımlarla bana doğru yürümeye başladı. Kaçmak için çok geçti.

"Yağmurda ıslanmak için fazla stratejik bir yer seçmişsin Gece." dedi Karan yanıma ulaştığında. Sesi her zamankinden daha mesafeli, daha tekinsizdi. Nefesimi kontrol etmeye çalışarak ona döndüm. "Sadece hava alıyorum Karan. Kütüphanenin havası biraz ağırdı." "Kütüphanenin havası mı ağırdı yoksa senin vicdanın mı?" dedi Karan bir adım daha yaklaşarak. Aramızdaki o birkaç santimlik mesafe, dışarıdaki fırtınadan daha güçlü bir statik elektrikle doldu. "Elçin'i izlerken gözlerinde gördüğüm o bakışları tanıyorum Gece. O bir hayranlık değildi. Bir merak da değildi. Sen, bir cellat gibi izliyordun onu. Kurbanının son nefesini vermesini bekleyen bir cellat gibi." "Beni analiz etmeyi bırak Karan!" dedim, sesimi bir savunma kalkanı gibi kullanarak. "Ben sadece... Vedat Subgur'un kızının bile bu kadar kolay yıkılabildiğini gördüğümde şaşırdım, o kadar. Sen niye buradasın? Beni mi izliyorsun Elçin'i mi? Cellat kim tartışılır!" dedim şüpheyle. Karan hafifçe gülümsedi ama bu tebessüm gözlerine ulaşmadı. "Ben seni izliyorum ve asıl önemli olan senin neyi bildiğin. Kütüphanede Ilgaz ile ne çeviriyordunuz? Ilgaz senin yanına neden oturduğunu, parmaklarının klavyende ne aradığını görmediğimi mi sanıyorsun?" dediğinde şaşkınlığımı gizleyemedim. Karan her şeyi izlemişti. "Ilgaz'la yakın değil misin ona sorsana." diye çıkıştım. "Ilgaz herşeyi anlatan birisi değil hele ona sır verilmişse." dediğinde "Ilgaz sadece yardım etti. Bir teknik problem vardı." dedim. "Ilgaz yardım etmez Gece. Ilgaz sadece müdahale eder. Eğer senin sistemine dokunduysa, bu artık senin oyunun olmaktan çıkmış demektir." Karan bir adım daha yaklaştı, sesi artık bir fısıltıydı. "Bu akşam sahilde dikkatli ol. Deniz bu gece çok tekinsiz duruyor. Dalgalar bazen beklemediğin sırları kıyıya vurur." dediğinde donup kalmıştım. Kalbim yerinden çıkacak gibi çarpmaya başladı. "Sahil mi? Sen... Sen nereden biliyorsun?" diye şaşkınlıkla sorduğumda cevap vermedi. Sadece o zümrüt gözleriyle zihnimi hacklemek ister gibi baktı ve arkasını dönüp motosikletine doğru yürüdü.

Karan motosikletini çalıştırıp kampüsün ana kapısından gürültüyle çıkarken, ben hala o ağacın altında, yağmurun soğuğunu bile hissetmeyecek kadar büyük bir şokun içindeydi. "Sahil... Nerden biliyor?" diye fısıldadım kendi kendime.

Kampüsten çıkıp otobüs durağına doğru yürürken bacaklarımın titrediğini fark ettim. Her adımda Karan'ın o son cümlesini düşünüyordum. "Deniz bu gece çok tekinsiz." Durakta beklerken gelen ilk otobüse bindim. Cam kenarına oturup başımı buz gibi cama yasladım. Dışarıda akan şehir ışıkları, yağmur damlaları yüzünden birbirine karışan renkli lekelere dönüşmüştü. Otobüs sahile doğru süzülürken, kütüphanedeki o mor imleci, Ilgaz'ın parmaklarındaki o esrarengiz hızı düşündüm. Acaba Ilgaz neden Karan'a söylememişti? Benim bilmediğim bir bağlantı mı vardı? Yoksa her ikisi de farklı nedenlerle beni mi avlıyordu? Otobüs sahil yolundaki durakta durduğunda indim. Rüzgar burada daha sert esiyordu, denizden gelen tuz kokusu yağmura karışmıştı. Sahil şeridi boyunca uzanan boş bankların arasından geçip, o eski, ahşap çerçeveli pencereleri olan kafeye doğru ilerledim. Kapının üzerindeki küçük pirinç çan, içeri girdiğimde o tanıdık ve huzur veren sesiyle yankılandı.

Kafenin içindeki o yoğun kahve ve eski kitap kokusu, kampüsün o zehirli havasından sonra ciğerlerime ilaç gibi geldi. Öykü, en köşedeki masada, önündeki devasa mimari çizim kağıtlarının arasında kaybolmuştu bile. Beni görür görmez ayağa fırladı. "Gece! Sırılsıklam olmuşsun! Ne oldu sana böyle?" Masaya çöktüm, çantamı yanıma bıraktım. Artık sığınaktaydım...

"Gece al şunu kahveyi biraz iç. İçin ısınsın sonra sakince ne olduğunu bana anlat. Endişelenmeye başlıyorum." dedi Öykü bana kahve fincanını uzatıp. Öykü'nün elinden fincanı alıp arkama yasladım ve kahveden bir yudum aldım. Boğazımdan mideme doğru akan o sıcak sıvı beni biraz rahatlatmıştı. "Öykü, her şey... her şey kontrolümden çıkıyor." dedi kaşlarımı çatarak. "Ilgaz kütüphanede yanıma oturdu. Hiçbir şey sormadan klavyeme uzandı. Öykü, parmaklarını görmen lazımdı; o bir insan değil. Beni Sungur'un siber timine yakalanmaktan kurtardı. Ama neden yaptı bilmiyorum. Beni gördü, beni anladı. Ve Karan... Karan sahilde buluşacağımızı biliyor! 'Deniz tekinsiz' dedi bana." dedim. Bunları Öykü'ye anlatırken tekrardan kendime anlatıyormuşum gibi hissettim. Çünkü son bir kaç kaç saattir ne yaşadığımı anlayamamıştım.

Öykü ellerimi tuttu, o sıcak dokunuş beni biraz olsun dünyaya geri döndürdü. "Sakin ol canım, önce bir nefes al. Ilgaz meselesi çok garip, evet. Senin gibi bir profesyonelin sistemine girebilmesi demek onun bu işin pirlerinden olması demek. Ama Karan... Gece, eğer Karan burayı biliyorsa telefonun ya da konumun izleniyor olabilir." dediğinde "Böyle bir şey olamaz her gün kontrol ediyorum sistemi biliyorsun." dedim. "Haklısın." dedi Öykü ve önündeki planları açtı. "Bak, konuya dönelim. Babamın ofisine Vedat Sungur'un yeni malikanesinin ek binaları için bir tadilat dosyası geldi. Gizlice kopyasını aldım. Bu evin tüm zayıf noktaları, havalandırma girişleri, fiber optik hatları burada. Eğer Elçin'in hayatına sızacaksan önce onun kalesini öğrenmelisin." dediğinde hafif gülümsedim ve çizimlere bakarak kafama kod ettim. "Öykü, sen harikasın ama senin başın belaya girebilir." "Benim başım zaten sen benim arkadaşım olduğun gün belaya girdi Gece." dedi Öykü gülümseyerek.

Kafenin camlarına vuran yağmur damlaları, dışarıdaki karanlığı bulanık bir tabloya dönüştürürken, Öykü ile masanın üzerindeki o devasa malikane planına kilitlenmiştik. Öykü, elindeki kurşun kalemle batı kanadındaki bir odayı işaret etti. "Bak burası." dedi sesi fısıltı gibi ama kararlıydı. "Evin ana sunucu odası burası değil Gece. Planlarda burayı kütüphane gibi göstermişler ama elektrik hattının yoğunluğu ve soğutma sisteminin çıkışları buranın kalbi olduğunu söylüyor. Vedat Sungur, tüm dijital imparatorluğunu bu odadan yönetiyor." dediğinde gözlerimi planın üzerinde gezdirdim. "Fiber optik hatlar buradan, bahçedeki heykel grubunun altından geçiyor o zaman." dedim parmağımla bir noktayı göstererek. "Fiziksel bir müdahale gerekirse, o heykellerin altındaki kontrol paneli benim giriş kapım olur." diye devam ettim. Öykü arkasına yaslandı, yüzünde o lise yıllarımızdan kalma, tehlikeyle dalga geçen gülümseme belirdi. "Sadece bu değil. Babamın ofisinden kopyaladığım dosyalar arasında bir şey daha vardı. Yavuz'un özel bir dijital arşivi... Şifrelenmiş, ulaşılması imkansız bir disk. Adı Protokol 24. Babamın bu dosyadan bahsederken yüzünün nasıl bembeyaz olduğunu gördüm. Elçin ile doğrudan bir bağlantısı var ama ne olduğunu çözemedim." "Protokol 24..." diye mırıldandım. İsim zihnimde yankılanırken, kütüphanede Ilgaz'ın yazdığı o son komut satırı bir yıldırım gibi çaktı zihnimde. Acaba o da bunun peşinde miydi?

"Gece, dikkat et." dedi Öykü aniden ciddileşerek. "Şu an sadece bir intikam peşinde değilsin, devasa bir arı kovanına çomak sokuyorsun. Ve bu kovanın tek muhafızı Sungur değil. Karan ve Ilgaz... Onlar bu planın neresinde?" "Bilmiyorum." dedim kahvemin son yudumunu alırken. "Ama Karan burayı biliyorsa, şu an bizi izliyor olması an meselesi." dedim kaşlarımı çatıp. "Bak Gece." dedi Öykü, sesi fısıltıdan bir ton daha alçaktı artık. "Bu bahsettiğin çocukların aralarındaki bağ sadece sıradan bir arkadaşlık değil bence. Onlar kampüsün görünmez lordları gibi. Hepsi birbirinin her adımını, her nefesini biliyor. Hakan'ın o robotik tavrı bile muhtemelen bu ekibin içindeki mantık görevinden kaynaklanıyor." dediğinde Öykü kahve bardağını ellerimin arasında sıktım. "Ilgaz'ın neden sustuğunu hala çözemiyorum." dedim zihnimde o mor imlecin klavyemdeki dansını canlandırarak. "Karan her şeyi izliyor, her şeye bir kılıf uyduruyor ama Ilgaz... Ilgaz resmen benim hayatımı kurtardı ve bunu kendi arkadaşına bile söylemedi. Eğer Karan, Ilgaz'ın o siber müdahalesini bilseydi, şu an sahil yolunda değil, muhtemelen sorgu odasında olurduk." dedim.

Öykü arkasına yaslanıp derin bir nefes aldı. "İşte bu en tehlikelisi. Anlattığın kadarıyla dost gibiler aralarında büyük sır olmaz gibi. Ilgaz neden bu arkadaşlığı senin için bozsun ki? Ya da daha korkutucu olanı Ilgaz bu sırrı kendi lehine, arkadaşlarından bile sakladığı bir koz olarak mı tutuyor? Yoksa Ilgaz çoktan hepsine söyledi de seni mi deniyorlar?" "Orasını bende düşündüm, şüpheli geldi zaten." dedim. "Onlar bir kale Gece, biz ise o kaleyi içeriden çökertmeye çalışan iki hayaletiz." dedi Öykü ve elini planın üzerine koydu. "Eğer bu çocuklar bu kadar yakınsa, Elçin Sungur'un etrafındaki güvenlik halkası sadece babasının adamlarından ibaret değil demektir. Karan her an onun yanında olabilir, Hakan dijital ayak izlerini takip edebilir. Bizim yapacağımız sızma sadece teknik değil, aynı zamanda psikolojik bir savaş olmalı." dedi. Gözlerimi Öykü'nün gözlerine diktim. "Ilgaz'ın suskunluğu bizim en büyük avantajımız ama aynı zamanda en büyük saatli bombamız. O bomba patlamadan önce Elçin üzerinden malikaneye sızmış olmalıyız. Öykü, bu planlarda gördüğün o Protokol 24 denilen şey... Eğer bu çocuklar bu kadar yakınsa, muhtemelen hepsi bunun bir parçası ya da koruyucusu." "Haklı olabilirsin." dedi Öykü ciddiyetle. "Vedat Sungur bu çocukları birer muhafız gibi yetiştirmiş ya da yanına çekmiş olabilir. Ama unutma, en sağlam dostluklar bile en küçük yalanla çatlar. Ilgaz o yalanı, yani senin sırrını içinde taşıdığı sürece o sarsılmaz ekip aslında sallanıyor demektir." dedi kararlı tavrıyla.

"Onların hamle yapmasını beklemek yerine, biz kendi oyunumuzu kuracağız. Bak, bu planlarda bir şey fark ettim. Elçin'in odası, ana sunucu odasının tam üst katında kalıyor. Eğer Elçin'e yaklaşırsan, onun odasındaki Wi-Fi menzili üzerinden ana sisteme yerel bir sızıntı yapabiliriz. Dışarıdan girmeye çalışınca Ilgaz'ın dediği gibi Honey Pot tuzaklarına düşüyoruz. Ama içeriden bir cihazla bağlanırsak, o duvarlar pamuk şeker gibi erir." "Elçin..." dedim ismini hecelerken. "Onu bugün gördüğümde çok savunmasızdı Öykü. O sarsılmaz Sungur kızı gitmiş, yerine korku dolu bir çocuk gelmişti. Babasıyla ne konuştuğunu bilmiyorum ama Yavuz Soylu sızıntısı onu mahvetmiş. Onu kullanmak zorundayız, değil mi?" dediğimde Öykü elimi sıkıca tuttu. Gözlerindeki o sadakat, en karanlık anımda bile bana ışık tutuyordu. "Gece, biz lisede o müdürün odasına girip o haksız disiplin cezalarını sildiğimizde de korkuyorduk. Ama başardık. Şimdi rakibimiz daha büyük, evet. Ama senin beynin ve benim bu planlarım birleştiğinde, Vedat Sungur bile duramaz karşımızda. Sadece... şu Karan ve Ilgaz meselesinde dikkatli ol. Onların kim olduğunu, hangi tarafta olduklarını çözmeden sırtını dönme." "Dönmeyeceğim!" dedim kararlılıkla. "Karan o gizemli cümlelerini kursun, Ilgaz o kusursuz kodlarını yazsın. Ben o sistemin içinde bir hayaletim ve hayaletler asla tam olarak ele geçirilemez." dedim.

Dışarıda yağmur diner gibi oldu ama rüzgarın uğultusu artmıştı. Öykü ile saatlerce malikanenin her köşesini, her sensörünü, her kör noktasını tartıştık. Kahvelerimiz soğudu, dışarıda şehir ışıkları birer birer söndü ama bizim içimizdeki o intikam haritası her saniye daha da aydınlandı. "Peki?" dedi Öykü planları rulo yaparken. "Yarın Elçin ile o meşhur Siyaset Bilimi kafeteryasında bir tesadüf yaşayacak mıyız?" dediğinde gülümsedim. Bu, avın avcıya dönüşeceği o ilk gerçek adımın gülümsemesiydi. "Evet. Elçin Sungur'un hayatına bir arkadaş olarak sızma vakti geldi. Ve o sırada Karan ya da Ilgaz etrafta olursa... Bırakalım izlesinler. Onlara izleyecekleri harika bir şov vereceğim." dedim sırıtarak.

Kafeden çıktığımda, fırtına dinmiş olsa da ardında bıraktığı kasvet hâlâ şehrin üzerine çökmüştü. Gökyüzü, ufuk çizgisine kadar uzanan kurşuni bulutlarla kaplıydı. Öykü ile vedalaşıp zıt yönlere ayrıldığımızda, yüzüme çarpan sert rüzgâr nefesimi kesecek kadar soğuktu. Çantamdaki laptopun ağırlığını hissetmiyordum bile. Zihnimi meşgul eden tek şey, adım adım şekillenen o tehlikeli planın omuzlarıma yüklediği sorumluluktu.

Sahil yoluna çıktığımda deniz, karanlık ve öfkeli bir uçurum gibi önümde uzanıyordu. Dev dalgalar birbirini kovalıyor, kıyıdaki kayalıklara bütün hıncıyla çarparak beyaz köpüklere ayrılıyordu. Rüzgârın uğultusu, dalgaların sağır edici gürültüsüne karışmıştı. Tuzlu su zerrecikleri yüzüme savrulurken gözlerimi kısarak ufka baktım. Deniz sanki içinde biriktirdiği bütün öfkeyi kusuyor, önüne çıkan her şeyi yutmak istiyordu.

Bir an durup karanlık sulara baktım. Sungur'un kurduğu imparatorluk da tıpkı bu deniz gibi görünüyordu; uçsuz bucaksız, acımasız ve yenilmez. Ama en sağlam kayaları bile parçalayabilen dalgalar vardı.

Ve ben, o dalgalardan biri olmaya kararlıydım.

Odama geçtiğimde hiç ışığı açmadım. Karanlıkta, şehrin uzaktaki parıltısını izlerken masama oturdum. Laptopumun kapağını yavaşça kaldırdım. Ekranın ışığı yüzüme vurduğunda, Ilgaz'ın bıraktığı o tertemiz terminale son bir kez baktım. Parmaklarım tuşların üzerinde gezindi ve tek bir satır komut yazdım. Bu bir saldırı değildi; sadece yarına hazırlıktı.

Karan'ın deniz tekinsiz uyarısı, Ilgaz'ın zaaflarla uğraş tavsiyesi ve Hakan'ın o buz gibi kibri... Hepsi aynı karede birleşiyordu. Yarın o kafeteryaya girdiğimde, sadece bir bilgisayar mühendisliği öğrencisi olmayacaktım. Ben, o kaleden içeri sızacak olan Truva atıydım.

Tam ekranı kapatacakken telefonumun ekranı, zifiri karanlık odayı aniden aydınlatan bir flaş gibi yandı. Mesaj, numarasız bir servisten, şifreli bir kanalla gelmişti. Gönderen kısmında hiçbir şey yazmıyordu.

"Işığı kapatma. Karanlıkta kimin av, kimin avcı olduğunu seçemezsin."

Mesajı okuduktan saniyeler sonra metin kendi kendini imha etti ve ekran zifiri karanlığa gömüldü. Kalbim göğüs kafesime vurdu ama bu kez korkudan değil, damarlarımda gezinen o vahşi heyecandan... Bu bir tehdit değil, oyuna davetti. Ve ben, davet edildiğim hiçbir partiden eli boş dönmezdim.

Dudaklarımda tehlikeli ve memnun bir gülümseme belirdi. Beni bu kadar yakından izlemeleri, nefesimi enselerinde hissetmeye başladıklarının kanıtıydı. Eğer ışığı kapatmamı istemiyorlarsa, onlara tüm şehri yakacak kadar büyük bir yangın verecektim.

Zar atılmıştı; oyunun kuralını onlar koymuş olabilirdi ama son sözü her zaman gölgeler söylerdi.

—————————GK——————————

🌙 KARANLIKTA KALAN KODLAR

Üçüncü bölümün de sonuna geldik! 🖤

~Bu bölümde işler biraz karıştı, değil mi? 👀

~Ilgaz'ın Gece'ye yardım etmesini nasıl yorumladınız? Sizce güvenilir biri mi?

~Karan'ın Gece hakkında bu kadar şey bilmesi sizce ne anlama geliyor?

~Belinay ve Hakan arasındaki o olay hakkında ne düşünüyorsunuz? 🤭

~Ve en önemlisi... Gece'ye gelen o gizemli mesajın arkasında kim var?

Teorilerinizi yorumlarda bekliyorum. Bakalım aranızda gerçeğe yaklaşabilen olacak mı? 🌙🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…