Bölümler 15Şu an: 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Öykü ve Ilgaz
Yağmur omuzlarıma öyle sert vuruyordu ki sanki gökyüzü bütün ağırlığını üzerime boşaltıyordu ama tenimde hissettiğim şey soğuk değildi; içimde dolaşan şey bundan çok daha keskindi. Karan'ın ağzından çıkan o tek cümle zihnimde tekrar tekrar yankılanıyordu.
Babanı tanıyoruz.
O an nefes almayı unutmuş gibi kaldım. Sanki biri göğsümün ortasına yumruğunu geçirip kalbimi orada sıkmıştı. Dünyanın sesi bir anda boğuklaştı; kampüsün uğultusu, yağmurun taş zemine vuran sesi, yanımızdan geçen insanların konuşmaları... hepsi uzaklaştı. Sadece onların yüzlerini görebiliyordum. Toprak'ın saklayamadığı şaşkınlığı, Ilgaz'ın ilk kez dağılan o soğukkanlı ifadesini ve en çok da Karan'ı. Ona baktığım anda içimdeki bütün denge kaydı. Zümrüt gözleri daha çok koyulaşmıştı. İlk kez yüzünde ne yapacağını bilememenin gölgesi vardı. İlk kez o da geçmişinden kaçamıyormuş gibi görünüyordu. Ve bu, içime korkudan daha kötü bir şey düşürdü. Çünkü bu sadece bir tesadüf olamazdı. Babamın adını duyup böyle bakmaları, yıllardır bilmediğim bir şeyin tam ortasında durduğumu söylüyordu.
Kaşlarım sertçe çatıldı, boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım ama başaramadım. "Babamı nereden tanıyorsunuz?" dedim ve sesim düşündüğümden daha kırık çıktı. Babamın o yetim çocuklar için canından olduğunu biliyorum ama şahsen Karan'ın onu tanıyacağını tahmin etmemiştim. Sorduğum soru hava kaldı. Kimse cevap vermedi. O bir saniyelik sessizlik içimdeki her şeyi parçaladı. Bir adım ileri çıktım, yağmur saçlarımdan yüzüme akıyordu, kirpiklerime yapışıyordu ama gözümü bile kırpmadım.
"Babamı nereden tanıyorsunuz?" dedim bu kez daha sert, daha yüksek, daha öfkeli. Karan dudaklarını araladı. "Gece b-" "Hayır." dedim onu keserek, sesim çatladı. "Hayır, bana yine yarım cevap verme. Beni aptal yerine koymayı bırakın artık." parmaklarım yumruk olmuştu. Tırnaklarım avuç içime gömülüyor, canımı acıtıyordu ama hissetmiyordum. "Biri beni takip ediyor, biri beni tehdit ediyor, Emre Emin'in adını duyunca şaşırmıyorsunuz, şimdi de babamın adını duyunca hepiniz donup kalıyorsunuz ve benden sakin olmamı mı bekliyorsunuz?" Toprak nefes aldı ama konuşmadı. Ilgaz gözlerini yere indirdi, sonra tekrar bana baktı. Ama ben sadece Karan'a bakıyordum. Çünkü cevabın onda olduğunu biliyordum. Çünkü o susuyordu. Ve Karan susarsa, o sessizliğin içinde kötü bir gerçek olurdu.
"Konuş." dedim bu kez daha kısık, daha kırık bir sesle. "Lütfen biri artık konuşsun." O kelime ağzımdan çıktığı an kendimden nefret ettim çünkü ben kimseye yalvarmazdım. Ama konu babamdı. Babam söz konusu olduğunda içimdeki bütün duvarlar çatlıyordu. Gözümün önüne istemsizce o gün geldi; kırılan cam sesi, annemin boğuk çığlığı, babamın yüzündeki kan, bana dönerken gözlerinde gördüğüm o son korku.
"Bakma Hera'm..."
Sesini hâlâ bazı geceler rüyamda duyuyordum. Hâlâ bazı sabahlar o çığlıkla uyanıyordum. Ve şimdi karşımdaki insanlar o adamı tanıdıklarını söylüyordu. Boğazım düğümlendi. "Ben 8 yıldır neden öldüklerini bilmiyorum." dedim, sesim artık öfkeyle değil, parçalanmış bir acıyla doluydu. "Sekiz yıldır herkes sustu. Her dosya kapandı. Herkes bana üzgünüz dedi ama kimse gerçeği söylemedi. Şimdi siz karşıma çıkıp babamı tanıdığınızı söylüyorsunuz ve hâlâ susuyorsunuz." Karan'ın yüzü o an değişti. Gerçekten değişti. Bakışlarındaki o sertlik ilk kez kırıldı. Yerine ağır, derin ve neredeyse acıya benzeyen bir şey yerleşti. Bana öyle baktı ki bir an gerçekten ne hissettiğini görmekten korktum.
Yavaşça bir adım bana yaklaştı. İçgüdüsel olarak geri çekilmedim. "Gece." dedi, sesi şimdi daha alçak, daha yumuşak, daha dikkatliydi. Sanki yanlış bir kelime seçerse beni tamamen kıracağından korkuyordu. "Burada anlatamayız." Burnumdan sert bir nefes verdim. "Yine aynı şey." "Çünkü bu gerçekten burada anlatılacak bir konu değil." dedi bu kez daha kararlı. "Ve şu an bu haldeyken anlatırsak yarısını bile duyamazsın." "Beni test etme." "Test etmiyorum." dedi hemen. Gözleri gözlerime kilitlendi. "Seni sakinleştirmeye çalışıyorum." "Ben sakinim." dedim ama sesim yalandan ibaretti. Toprak burnundan kısa bir nefes verdi. "Hiç değilsin." gözümü bile çevirmeden, "Kes sesini Toprak." dedim.
Karan birkaç saniye yüzüme baktı. Öyle baktı ki sanki içimde tuttuğum her şeyi görüyordu. Sonra çok yavaş, çok dikkatli konuştu. "Her şeyi anlatacağız." dedi. "Ama önce buradan çıkıyoruz." Çenem gerildi. "Nereye?" "Daha güvenli bir yere." dedi. Başımı iki yana salladım. "Hayır. Eğer bu konuşma olacaksa benim kurallarımla olacak." dedim, sesim hâlâ titriyordu ama bu kez korkudan değil, kararlılıktan. "Öykü benim evde. Benim evde gidiyoruz." O an üçünün yüzündeki şaşkınlık neredeyse komikti ama hiçbirimiz gülecek halde değildik. Toprak kaşlarını kaldırdı. "Bir saniye bizi evine mi götürüyorsun?" ona sertçe baktım. "Şu an gerçekten buna mı takıldın?" "Hayır ama garipsedim." "Benim eve gidiyoruz." dedim tekrar. "Orada anlatacaksınız. Her şeyi. Güvenli yer diyorsunuz. En güvenli yer benim evim. Ne dışarısı ne sizin seçtiğiniz yer." dedim sertçe.
Kimse birkaç saniye konuşmadı. Karan bana baktı; uzun, derin, dikkatli bir bakıştı bu. Sanki beni ilk kez gerçekten görüyordu. Sanki bu teklifim ona benden beklemediği bir güvenin değil, çaresizliğimin göstergesiymiş gibi bakıyordu. Çünkü öyleydi. Çaresizdim. İlk kez yıllardır peşinde olduğum geçmiş bana bu kadar yaklaşmıştı ve elimden kaymasına izin vermeyecektim. Sonunda Karan başını hafifçe salladı. "Tamam." deyişiyle birlikte içimdeki düğüm çözülmedi, aksine daha da sıkılaştı. Çünkü bazı cevaplar insanı rahatlatmazdı, sadece yaklaşan fırtınanın sesini netleştirirdi. Yağmur hâlâ üzerimize yağıyordu ama ben artık üşümüyordum. Bedenim o noktayı geçmişti. Hissettiğim tek şey, kaburgalarımın altına yerleşmiş o ağır baskıydı.
Karan arabaya doğru yürümeye başladığında ben bir saniye bile tereddüt etmeden peşinden gittim. Toprak ve Ilgaz arkamızdan gelirken aralarındaki sessizlik bile gergindi. Normalde en saçma anda bile konuşacak bir şey bulan Toprak susuyordu, Ilgaz'ın yüzü ise taş gibiydi. O an bunun ne kadar ciddi olduğunu yalnızca ben değil, hepsi hissediyordu.
Otoparka vardığımızda Karan anahtarı çıkarıp siyah spor aracının kilidini açtı. Kapıyı benim için açacak gibi oldu, sonra kendini durdurdu. O küçücük tereddüdü fark ettim. Sanki bana nasıl davranması gerektiğini bilmiyordu. Sanki bir anda yalnızca Gece'ye değil, Asaf Karadağ'ın kızına bakıyordu. Bu düşünce midemi daha da burktu. Hiçbir şey söylemeden ön koltuğa oturdum. Kapı kapanır kapanmaz arabanın içindeki sıcak hava yüzüme vurdu ama boğazımdaki düğümü çözmedi. Karan direksiyona geçti. Ilgaz ve Toprak arkaya oturdu. Kapılar kapandığında dış dünyanın sesi kesildi; yağmur artık yalnızca camlara vuruyor, boğuk bir ritim halinde içeride yankılanıyordu.
O dar alanın içindeki sessizlik neredeyse boğucuydu. Karan motoru çalıştırdı ama hareket etmeden önce telefonunu eline aldı. Birini aradı. İkinci çalışta açıldı. "Ender." dedi, sesi her zamankinden daha sertti. "Hakan yanında mı?" Kısa bir duraksama oldu. "Hakan'la birlikte konum atacağım yere gelin. Gece'nin evine geçiyoruz." arka koltuktan Toprak'ın boğulur gibi öksürdüğünü duydum. "Biz gerçekten Gece'nin evine mi gidiyoruz?" diye mırıldandı kendi kendine. Karan onu duymazdan geldi. "Acil." dedi telefona. "Şimdi." Aramayı kapattığında araba nihayet hareket etti.
Camdan dışarı baktım. Kampüs yavaş yavaş arkamızda kalırken İstanbul'un yağmurlu sokakları gri bir bulanıklık halinde akıyordu. Farların yansıması ıslak asfaltta uzuyor, silecekler ritmik şekilde çalışıyor, her geçişte görüntüyü silip yeniden oluşturuyordu. İçimde de tam olarak böyle bir şey oluyordu sanki; geçmişim parçalanıyor, yeniden şekilleniyor ama bir türlü netleşmiyordu. Ellerimi dizlerimde kenetledim. Tırnaklarım hâlâ avuç içime batıyordu. Babamı tanıyorlardı. Bu düşünce zihnimde dönüp duruyordu.
Babamı. Tanıyorlardı. Sekiz yıldır mezar taşına bakıp kendi kendime sorduğum bütün soruların cevabı belki de şu an aynı arabanın içindeydi. Ve bu beni rahatlatmıyordu. Korkutuyordu. Çünkü ya öğreneceğim gerçek, bugüne kadar inandığım her şeyi yıkarsa? Ya babam sandığım adam değilse? Ya ölümü sandığımdan çok daha büyük bir şeyin parçasıysa? Boğazım düğümlendi. Camdaki yansımamda kendi yüzüme baktım; gözlerim kırmızıydı ama ağlamıyordum. Ağlamayacaktım. Henüz değil.
"İyi misin?" Karan'ın sesi öyle beklenmedik geldi ki irkildim. Başımı çevirdiğimde gözleri yoldaydı ama dikkati bende gibiydi. Burnumdan kısa bir nefes verdim. "Sence iyi görünüyor muyum?" dedim. Sesim sert çıkmıştı ama kırgınlığımı gizleyemiyordu. Karan çenesini sıktı. "Haklısın." dedi yalnızca. Bu kadar. Savunmaya geçmedi. Tartışmadı. Bu da beni daha çok gerdi. Arka koltuktan Toprak'ın huzursuzca kıpırdadığını duydum. "Bu arada." dedi temkinli bir sesle, "Şey, gerçekten özür dilerim." dedi. Kaşlarımı hafifçe çattım. Arkama dönmeden "Ney için?" dedim. "Az önce." dedi. "Savcı meselesi için. Hakkında bilmeden konuştuk." dediğinde dudaklarımı birbirine bastım. İçimdeki öfke hâlâ tazeydi ama şu an onunla kavga edecek enerjim yoktu. "Sorun değil Toprak." dedim kısa kesip. "Sorun." dedi bu kez Ilgaz. İlk kez sesi yumuşamıştı. "Biz fazla sert çıktık." dedi. Burnumdan kısa bir nefes verdim. "Bunu fark etmeniz sevindirici." dedim. Arka koltuktan Toprak'ın hafifçe mırıldandığını duydum. "Böyle söyleyince daha kötü hissettiriyor." dedi. Normalde olsa belki o cümleye istemsizce gülerdim. Ama şu an içimde gülmeye yer yoktu. Sessizlik yeniden çöktü. Bu kez daha ağır. Daha dolu. Daha kişisel.
Karan bir ara kırmızı ışıkta durduğunda istemsizce ona baktım. Profilinden bile gergin olduğu belliydi. Çenesi kilitliydi. Parmakları direksiyonu gereğinden sert tutuyordu. Onu izlerken içimde tuhaf bir his yükseldi. Bu yalnızca benim için zor değildi. Onun için de zordu. Babamın adı onda bir şeyi parçalamıştı. Ve bunu görmek beni daha da huzursuz ediyordu. Eğer onu etkilediyse, öğreneceğim şey sandığımdan çok daha büyüktü.
Başımı tekrar cama yasladım. Soğuk cam tenime değdiğinde gözlerimi kapattım ama hata yaptım. Çünkü gözlerimi kapatır kapatmaz görüntüler geri geldi. Annemin yere düşüşü. Kan. Babamın yüzü. Bana bakışı. Son bakışı. Nefesim bir anlığına bozuldu. Ellerim titredi. Elimin üstünde büyük parmaklar hissedinde gözümü açtım. "Gece." dediğinde "İyiyim." dedim hemen. Yalandı. Hepimizin bildiği bir yalandı. Ama kimse yüzüme vurmadı. Karan inanmamış gözlerle bana bakıyordu ama sustu ve elini elimden çekip önüne döndü.
Araba sokağıma girdiğinde kalbim yeniden hızlandı. Birkaç dakika sonra öğrenecektim. Sekiz yıldır peşinde olduğum şey birkaç dakika uzağımdaydı. Ve nedense içimde bir ses bunun sonunda rahatlamayacağımı söylüyordu. Çünkü bazı gerçekler insanı özgür bırakmazdı. Sadece daha derine çekerdi. Araba apartmanın önünde durduğunda kimse hemen inmedi. Motor sustu. Yağmurun sesi yeniden baskınlaştı. Parmaklarım kapı koluna giderken nefesimi tuttum. Bu anı içgüdüsel olarak uzatmak istiyordum. Çünkü kapıyı açtığım anda her şey değişecekti. Karan bana baktı. Gözlerinde alışık olduğum sertlik yoktu. Sadece ağır bir ciddiyet vardı. "Hâlâ eminsen..." dedi alçak sesle. Ona baktım. İçimdeki korku kaburgalarımı kıracak gibiydi ama başımı salladım. "Sekiz yıldır bu anı bekliyorum." dedim. Sesim neredeyse fısıltıydı. "Şimdi korksam bile geri dönemem." Ve kapıyı açıp yağmurun içine adım attım.
Apartmanın giriş kapısını açarken elim anahtarlığın üzerinde bir anlığına titredi. Bunun sebebi soğuk değildi; soğuk çoktan bedenimin dışında kalmıştı. İçimde dolaşan şey korkuya, öfkeye ve yıllardır adını koyamadığım bir boşluğun sonunda dolmaya başlamasına benziyordu. Merdivenleri çıkarken arkamdaki ayak sesleri yankılanıyordu; dört farklı adım, dört farklı nefes, dört farklı geçmiş benim evime doğru geliyordu ve her basamakta içimdeki gerginlik biraz daha artıyordu. Bu binaya bugüne kadar çok az insanı sokmuştum. Çünkü burası benim tek güvenli alanımdı. Annemle babam öldükten sonra dünyada bana ait kalan sayılı yerlerden biriydi. Ve şimdi, babamın geçmişini bilen insanlar tam arkamda o sınırı geçiyordu.
Kapının önüne geldiğimde bir saniye durdum. Nefesimi topladım. Sonra zili çalmadan anahtarı çevirdim. Kapı açılır açılmaz içeriden gelen kahve ve vanilya kokusu, yağmurla ıslanmış havanın yerini aldı. O tanıdık sıcaklık normalde beni rahatlatırdı. Bugünse yalnızca birazdan bu evin içinde duyacağım şeylerin ağırlığını daha gerçek kılıyordu. Ayakkabılarımı yavaşça çıkartıp derin nefes verdim.
Salonun tarafından hızlı adımlar duydum ve Öykü koridorda belirdi. Önce yüzüme baktı. Sonra arkamdaki adamlara. Sonra tekrar bana. Yüzündeki ifade bir saniyede değişti. "Bunlar niye burada? Ne oldu?" dedi. Sesindeki hafif panik o kadar netti ki boğazım yeniden düğümlendi. Çünkü Öykü beni tanırdı. Benim yüzümdeki ifadeyi böyle gördüğünde bir şeylerin gerçekten kötü olduğunu anlardı. "İçeri geçelim." dedim yalnızca. Sesim kendi kulağıma bile yabancı geliyordu. Öykü kaşlarını çattı ama sorgulamadı. Gözleri bu kez Karan, Ilgaz ve Toprak'ın üzerinde dolaştı. "Biriniz ölmediyse bu kadar dramatik girişin açıklaması olacak." dedi ama sesi normaldeki kadar hafif değildi. Gerginliği o da hissediyordu. "Ender ve Hakan da geliyor." dedi Karan arkamdan. Öykü'nün bakışları ona kaydı. "Affedersin?" "Burada olacaklar birazdan." dedi Karan. "Bu konuşma herkesin duyması gereken bir konuşma." dediğinde Karan, Öykü yavaşça bana döndü. Gözlerindeki soru öyle büyüktü ki neredeyse fiziksel bir ağırlığı vardı. "Gece..." dedi dikkatlice, "Ne oluyor?" Yutkundum. Kelimeler boğazımdan taş gibi geçiyordu. "Babamı tanıyorlarmış." dedim.
O cümle evin içinde yankılandı. Öykü'nün yüzündeki bütün renk çekildi. Dudakları aralandı ama birkaç saniye ses çıkaramadı. Sonra bakışları yavaşça arkamdaki adamlara döndü. O bakışta şok vardı, öfke vardı, korumacı bir vahşilik vardı. "Ne dedin sen?" diye sordu bu kez çok daha sert. "Babamı tanıyorlarmış." dedim tekrar, bu kez sesim daha kırık çıktı. "Ve bana anlatacaklar." Öykü'nün gözleri bir anda karardı. Beni geçip direkt Karan'a baktı. "Şu an şaka yapıyor olmayı umuyorum." dedi buz gibi bir sesle. Karan başını hafifçe iki yana salladı. "Şaka değil." Öykü kısa bir kahkaha attı ama o sesin içinde mizah yoktu; sadece öfke vardı. "Muhteşem." dedi. "Muhteşem gerçekten. Demek babasının ölümünden beri sekiz yıldır cevap arayan kıza bunu şimdi söylüyorsunuz." "Öykü." dedim uyarı gibi ama sesim yeterince güçlü çıkmadı. Çünkü onun öfkesine kızamıyordum. Aynısını hissediyordum. Hatta daha fazlasını. Öykü bana baktı. Gözlerindeki sertlik bir anda yumuşadı. Bir adım yaklaştı. Sesini yalnızca benim duyacağım kadar alçalttı. "İyi misin?" diye sordu. Bu soru basitti. Küçüktü. Ama içimde tuttuğum her şeyi çatlatmaya yetti. Çünkü iyi değildim. Hiç olmamıştım. Ve şu an sekiz yıldır ilk kez gerçekten parçalanmak üzereydim. Ona bakarken boğazım düğümlendi. "Bilmiyorum." diyebildim sadece. O iki kelime ağzımdan çıkar çıkmaz gözleri yumuşadı. Elini koluma koydu. Başparmağı tenimde küçük bir daire çizdi; çocukluğumdan beri beni sakinleştirmek için yaptığı o aynı hareket. "Tamam." dedi yavaşça. "Tamam, ben buradayım." O cümleyle birlikte göğsümdeki baskı bir anlığına hafifledi. Başımı çok hafif salladım. Sonra toparlanmaya çalışarak arkamdakilere döndüm. "Salona geçin." dedim. Sesim hâlâ kırılgandı ama kararlıydı.
Onlar salona geçerken Öykü kolumu tuttuğunda ona baktım. "Babanın yetimhaneyle ilgisi var. Baban bu yüzden öldürüldüğünü biliyoruz. Ama Karan'lar ile ne işi vardı babanın? O zamanlar onlar daha çocuktu." Öykü sessizce söylediklerine karşı "Öykü bunları düşünecek durumda değilim. Zaten bunu öğrenmek için buraya getirdim onları." dediğimde "Haklısın. İçeri geçelim." dediğinde salona doğru yürüdük.
Karan tekli koltuğa geçmiş dümdüz yere bakıyordu düşünceliydi. "Bu sefer!" dedim gözlerimi tek tek üzerlerinde gezdirdim. "Kimse hiçbir şeyi eksik anlatmayacak." Kimse itiraz etmedi. Toprak normalde her şeyi yorumlayan biri olmasına rağmen şimdi tek kelime etmiyordu. Ilgaz'ın bakışları etrafı tarıyordu ama dikkati belli ki odada değil, birazdan söylenecek şeylerdeydi. Karan ise salona geçmeden önce bir an durdu. Gözleri raftaki eski bir aile fotoğrafına takıldı. Annem. Babam. Ben. Küçük yaşım. O bakışı fark ettiğim anda içimdeki hava yeniden çekildi. Çünkü Karan o fotoğrafa yabancı biri gibi bakmıyordu. Tanıyan biri gibi bakıyordu. Ve bu, beni neredeyse yerimden edecek kadar sert vurdu. Tam o sırada kapı yeniden çaldı. Hepimiz istemsizce irkildik. Öykü gidip açtı. Ender ve Hakan içeri girdiler; yüzlerinde açık bir gerginlik vardı ama içeri adım attıkları an havadaki atmosferi hissedip daha da ciddileştiler.
Hakan önce bana baktı, sonra diğerlerine. "Ne oldu? Neden buradayız?" diye sordu. Kimse hemen cevap vermedi. Karan sonunda konuştu. "Oturun." dedi yalnızca. "Anlatacağız." Herkes salonda yerini aldığında odanın havası değişti. Bu artık arkadaşların toplandığı sıcak bir salon değildi, geçmişin mezarının açılacağı bir sorgu odasına dönüşmüştü. Ben çift kişilik koltuktaydım ama dik duruyordum; sırtımı yaslayamıyordum, rahatlayamıyordum. Çünkü bedenim savaşa hazırlanmış gibiydi. Öykü hemen yanıma geçti. Dizinin bana hafifçe değmesi bile yalnız olmadığımı hatırlatıyordu. Karşımda beş adam oturuyordu. Beşi de birbirine bakıyor, kim başlayacak diye sessizce karar vermeye çalışıyordu. Ve ben o sessizlik uzadıkça delirmek üzereydim.
"Konuşun." dedim sonunda. Sesim bu kez alçaktı ama tehlikeli derecede sakindi. "Biriniz konuşsun. Çünkü şu an biri daha bana önce sakin ol derse gerçekten birinizi camdan atarım." Toprak normalde buna kesin bir şey söylerdi. Gülümserdi. Şaka yapardı. Ama şimdi sadece başını eğdi. Ve bu bile ne kadar ciddi olduğumuzu anlatmaya yetiyordu. Karan dirseklerini dizlerine koydu, ellerini birleştirdi ve bana baktı. O bakışta alıştığım sertlik yoktu. Bu kez yalnızca ağır bir geçmiş taşıyan bir adam vardı karşımda.
Dudaklarını araladı. "Önce..." dedi, sesi beklenmedik kadar düşüktü, "Kim olduğumuzu tam olarak anlatmamız gerekiyor." Kalbim yeniden hızlandı. Onların kim olduğunu az çok biliyordum. Geçmişlerinin o yetimhane de kaldığını biliyordum. Parmaklarım dizimde kenetlendi. Birazdan öğreneceğim şey sadece babamı değil onları da, beni de, geçmişimi de yeniden yazacaktı.
Gözlerimi Karan'dan ayırmıyordum. Çünkü şu an bakışını kaçırırsa, cümlesini yarım bırakırsa ya da yine eksik konuşursa kendimi tutamayacağımı biliyordum. Karan derin bir nefes aldı. Omuzları çok hafif indi kalktı; sanki yıllardır içinde kilitli tuttuğu bir kapıyı zorla açmaya hazırlanıyordu. Sonra konuştu. "Biz." dedi, sesi normalden çok daha düşüktü, "Hepimiz Güneşli Yetimhanesi'nde büyüdük." O cümleyle birlikte içimde bir şey daha ağırlaştı. Bunu zaten biliyordum ama bunu onların ağzından duymak başkaydı. Karan devam etti. "Aynı koğuşlarda uyuduk. Aynı duvarlara baktık. Aynı çığlıklarla uyandık." Öykü'nün gerildiğini hissettim. Ben ise kıpırdayamadım bile. Çünkü Karan'ın yüzündeki ifade, söylediklerinin yalnızca başlangıç olduğunu anlatıyordu. Ilgaz öne doğru eğildi, ellerini birbirine kenetledi.
"Dışarıdan bakınca bağış alan, yardım edilen, fotoğraf çektiren sıradan bir yetimhane gibi görünüyordu." dedi düz ama sert bir sesle. "İçeride ise..." Cümlesi yarım kaldı. Sanki devamını getirmek için bile kendini zorluyordu. Toprak burnundan kısa, sert bir nefes verdi. Gözlerini yere indirmişti. "İçeride çocukları aç bırakıyorlardı. Kurallara uymayanı günlerce bodruma kapatıyorlardı. Konuşanı dövüyorlardı. Kaçmaya çalışanı diğer çocukların önünde cezalandırıyorlardı ki kimse tekrar denemesin. Zorla uyuşturucu sattırıyorlardı. Bazı çocukların organlarını alıyorlardı. " dediğinde Toprak midem öyle sert kasıldı ki istemsizce nefesim kesildi. Bunları biliyordum. Dosyalardan, raporlardan, parçalanmış ifadelerden, eski kayıtlardan... ama kâğıtta okumak başka, bunu yaşamış insanların ağzından duymak başka bir vahşetti. "Pislikler." dedi Öykü sesi titreyerek.
Ender'in çenesi kilitlendi. Yumruğu dizinin üzerinde öyle sıkılmıştı ki damarları belirginleşmişti. "Bazı geceler..." dedi dişlerinin arasından, "Kapılar açılırdı. İçeri bir görevli girerdi. Bir isim söylerdi. Adı çıkan çocuk sabaha kadar geri dönmezdi." dedi Ender. Odanın içindeki hava bir anda buz gibi oldu. Öykü'nün nefesi yanımda kesildi. Ben ise hiçbir şey diyemedim. Çünkü boğazım kapanmıştı. Hakan ilk kez konuştuğunda sesi beklediğimden daha sakindi ama o sakinliğin altında bastırılmış bir öfke vardı. "Biz küçüktük." dedi. "Gerçekten küçüktük. Dört yaşlarında başladı bu işkence. 14 yaşlarında son buldu. Ama orada çocuk olamıyordun. Çocuk kalmana izin vermiyorlardı." dedi nefesini yavaşça verip.
Gözlerim istemsizce hepsinin yüzünde dolaştı. Şu an karşımda oturan adamları değil bir anlığına onların küçüklüklerini gördüm zihnimde. Karan'ın daha genç, daha zayıf hali. Ilgaz'ın suskun bir çocuk olarak köşede duruşu. Toprak'ın korkudan bile şaka yapmaya çalışan hâli. Hakan'ın henüz yüzünde çocukluk varken sertleşmek zorunda kalışı. Ve Ender'in en büyükleri olarak onları korumaya çalışması. Göğsümün ortasına biri taş koymuş gibiydi.
"Bunu..." dedim ama sesim ilk denemede çıkmadı. Boğazımı temizleyip tekrar denedim. "Bunu nasıl atlattınız?" Karan bana baktı. Gözlerinde alıştığım o keskinlik yoktu artık. Sadece eski bir yorgunluk vardı. "Birbirimiz sayesinde. Tek başımıza kalsaydık hiçbirimiz atlamazdık." dediğinde bu cümle içime işledi. Çünkü ben de bunun ne demek olduğunu biliyordum. Öykü olmasaydı ben de bugün burada olmazdım. "Emre de bizle. Seni takip eden kişi. Emre en büyüğümüzdü. Çoğu dayağı bizim yerimize o yedi." dedi Toprak, sesi ilk kez titriyordu. Ender gözlerini kapattı ve "Bazen bilerek kavga çıkarırdı ki dikkat bize kaymasın." dedi. Hakan acı bir gülümsemeyle başını eğdi. "Bir keresinde sırf ben hasta oldum diye kendi yemeğini üç gün bana verdi. Sonra açlıktan bayıldı." dedi. O kadar sessiz oldum ki gözyaşımın düştüğünü bile hissetmedim önce. Sadece yanağımda sıcak bir çizgi fark ettiğimde ağladığımı anladım. Silmedim. Çünkü şu an utanacak bir şey yoktu. Bu çocuklar cehennemde büyümüştü. Ve ben onların gözlerine bakarken ilk kez gerçekten anlıyordum bunu.
Öykü'nün sesi benimkinden daha sert çıktı. "Kimse bir şey yapmadı mı?" diye sordu. "Hiç mi fark edilmedi?" dediğinde Ilgaz kısa bir kahkaha attı ama o sesin içinde mizah yoktu. "Fark edildi ama herkes payını alıyordu. Bağış yapanlar susuyordu. Müfettişler susuyordu. Polisler susuyordu." dedi Ilgaz. "Çünkü bazı çocuklar onlar için sadece dosyaydı. Bazılarıysa para." dediğinde Ender midem bulandı. Ellerimi birbirine daha sıkı geçirdim. Çünkü içimde yükselen öfke ile üzüntü birbirine karışmıştı.
Karan gözlerini benden ayırmadan konuşmaya devam etti. "Baban dosyanın peşine düştüğünde." dedi, sesi belirgin şekilde ağırlaşmıştı, "Biz onun diğerleri gibi olacağını düşündük." Kalbim göğsümde sertçe vurdu. "Bize geldi." dedi Karan. "Sorular sordu. Önce konuşmadık. Güvenmedik. Haklıydık da. Daha önce yardım edeceğini söyleyen herkes ya satılmıştı ya da korkup gitmişti." dedi Karan. "Ama baban gitmedi." dedi Toprak. Bu cümleyle gözlerim yeniden doldu.
Karan devam etti. "Defalarca geldi. Tekrar tekrar geldi. Kanıt topladı. Çocuklarla konuştu. Gizli kayıtlar aldı. Bizden yardım istedi." "Nasıl yardım?" dedim fısıltıyla. Karan'ın gözleri bir anlığına uzaklaştı; belli ki geçmişte bir sahneye gidiyordu. "İçeriden bilgi. Kim kimden ne alıyor?Hangi çocuklar kayboluyor? Hangi odalar kilitli?Kim hangi gece geliyor? Ne zaman para taşınıyor. Ne zaman sevkiyat oluyor?" dediğinde Öykü'nün nefesi sertleşti. "Çocukları muhbir yaptılar." dedi dişlerinin arasından. "Hayır." dedi Karan hemen, sesi ilk kez sertleşmişti. "Asaf Karadağ bizi kullanmadı. Bize seçim verdi. İlk kez biri bize seçim verdi. İstersek yardım ederiz dedi. İstemezsek bizi zorlamayacağını söyledi." Karan'ın boğazı düğümlenmiş gibiydi. "Ve biz yardım ettik." Gözlerim doldu. Çünkü babamı tanıyordum. Bu tam onun yapacağı şeydi. Bir çocuğu asla zorlamazdı. Asla.
"Bize bazı şeyleri öğretti. Haklarımızı anlattı. Bizi insan yerine koydu." dedi Ender. "Bir gün oradan çıkabileceğimize inandırdı." diye devam etti. Artık gözyaşlarımı durduramıyordum. Çünkü karşımda oturan insanlar babamdan öyle bahsediyordu ki sanki yalnızca bir savcıdan değil, hayatlarını değiştiren bir adamdan söz ediyorlardı. Ve ben ilk kez babamı sadece benim babam olarak değil, başkalarının hayatındaki haliyle görüyordum. Bu his tarif edilemeyecek kadar ağırdı. Öykü'nün de elleri titriyordu ve göz yaşları yavaşça yanaklarından kayıyordu.
"Sonra ne oldu?" dedim. Sesim kırılmıştı. Kimse hemen cevap vermedi. Karan çok yavaş nefes aldı. O tek nefes bile gelecek cümlenin ağırlığını taşıyordu. "Baban çok fazla şey öğrendi. Yetimhanenin arkasında kimlerin olduğunu öğrendi. Yalnızca müdür ya da çalışanlar değildi. İş adamları vardı. Siyaset bağlantıları vardı. Ve Sungur." dedi Karan. O isim odaya düşünce kalbim duracak gibi oldu. Gözlerim onun gözlerine kilitlendi. "Vedat Sungur o yapının içindeydi." dedi. Bir saniye nefes alamadım. Çünkü yıllardır içimde dolaşan bütün şüpheler, bütün parçalar bir anda yerine oturmaya başlamıştı. "Babam..." dedim ama devamı gelmedi. Karan başını eğdi. "Baban geri adım atmadı. Dosyayı kapatmadı. İsimleri toplamaya devam etti. Delil toplamaya devam etti. Ve sonra... Onu susturdular." dediğinde içimde bir şey kırıldı. Fiziksel olarak kırıldı sanki. Nefesim bozuldu. Gözlerim kapanırken annemin çığlığı, babamın yüzü, kan, kırılan cam, yerde yatan bedenler... hepsi geri geldi. "Hayır..." dedim fısıltıyla. "Hayır..." Öykü hemen elimi tuttu ama ben titriyordum artık. "Sungur öldürttü onları." dedi Ender. Sesi buz gibiydi. "Çünkü Asaf Karadağ vazgeçmedi." dediğinde Halan ben o an ağlamaya başladım. Sessiz, kontrolsüz, boğucu şekilde.
Cümle odanın içine düştüğü anda nefesim boğazımda düğümlendi. Çünkü bu benim için yeni bir isim değildi. Yeni bir gerçek değildi. Vedat Sungur'un adını o gece duymuştum. O kanlı gecede. Saklandığım o karanlık köşeden, dizlerimi göğsüme çekmiş, ağzımı kapatıp ses çıkarmamaya çalışırken... duymuştum. O adamın boğuk sesi hâlâ kulaklarımın en derin yerine kazılıydı.
"Vedat Sungur'a bulaşmayacağını bilmen gerekiyordu."
O cümleyi unutmadım. Hiç unutmadım. Yıllardır unutamadım. Bu yüzden Vedat Sungur'un onların ölümünde payı olduğunu zaten biliyordum. Hep biliyordum. Ama bilmek başka bir şeydi... doğrulanmasını duymak başka. Ve en önemlisi, nedenini duymak bambaşka bir şeydi. Gözlerimi kapattım. Sungur'un sisteminden çaldığımız dosyalar zihnimde parladı. Babamın adı. Dosya numarası. "Tehdit unsuru." ibaresi. Güneşli Yetimhanesi bağlantısı. O an parçaları birleştirmiştim. Ama şimdi... şimdi ilk kez o dosyanın arkasında yaşayan, nefes alan tanıklar vardı karşımda. İlk kez birileri bana yalnız olmadığımı, bunların gerçek olduğunu söylüyordu. İlk kez biri babamın neden öldüğünü gözlerimin içine baka baka doğruluyordu. Ve bu, içimde yıllardır kapanmayan yaranın yeniden açılması gibiydi. Çünkü tahmin etmek başka, gerçeği yaşayanlardan duymak başkaydı. Çünkü bir dosyada okumak başka, babamın kurtarmaya çalıştığı çocukların ağzından duymak başkaydı. Çünkü bir anda babam yalnızca öldürülmüş bir adam olmaktan çıkmıştı; savaşmış bir adam olmuştu. Direnmiş bir adam. Geri adım atmayan bir adam.
Ve bu düşünce göğsümü öyle sert sıktı ki nefesim titredi. "Yani..." dedim ama sesim kırıldı. Boğazımı temizlemek zorunda kaldım. "Yani babam gerçekten sonuna kadar devam etti." Karan'ın bana bakışı yumuşadı. "Evet. Vazgeçmedi." dedi sessizce. Dudaklarım titredi. Gözlerim doldu ama bu kez ağlamam yalnızca acıdan değildi. İçine gurur karışmış, öfke karışmış, kayıp karışmış tarifsiz bir duyguydu. Çünkü yıllardır içimde küçücük de olsa kalan o korkunç soru sonunda tamamen yok olmuştu. Ya babam bir şey yaptıysa? Ya gerçekten karıştıysa? Ya insanlar yalan söylemiyorsa? Hayır. Babam kötü bir adam değildi. Babam kimseyi satmamıştı. Babam korkmamıştı. Babam suçlu değildi. Babam doğru olanı yaptığı için öldürülmüştü. Gözlerimden yaşlar akarken gülmeye benzeyen kırık bir nefes çıktı ağzımdan.
"Bu aptalca..." dedim, sesim titriyordu. "Ben zaten biliyordum." Öykü hemen bana döndü. "Gece." Başımı hafifçe salladım. "Sungur'un kim olduğunu biliyordum." dedim fısıltıyla. "O gece adını duydum. Ailemi öldüren maskeli adamın ağzında Vedat Sungur'u duydum. Maskeli adam beni görmemişti saklanıyordum." ellerim titriyordu. "Ama bunu sizden duymak. Bunu yaşamış insanlardan duymak daha farklı." dedim. Göğsüm arıyordu. Odanın içi sessizliğe gömüldü. Çünkü herkes ne demek istediğimi anlamıştı.
Bir şeyi bilmek başka, onun gerçekliğinin karşında ete kemiğe bürünmesi başkaydı. Karan yavaşça konuştu. "Baban kahraman değildi Gece." dedi. Kaşlarım çatıldı, o cümle beni bir anlığına sersemletti. Ama devam etti. "Kahramanlıktan daha zor bir şeydi." Gözleri gözlerime kilitlendi. "İyi bir adamdı." O cümle beni tamamen parçaladı.
Başımı eğdim. Gözyaşlarım dizlerime damlıyordu artık. Çünkü yıllardır duymam gereken şey tam olarak buydu. Ne raporlar, ne dosyalar, ne tahminler... Hiçbiri bunu veremezdi. Ama şimdi, babamın kurtarmaya çalıştığı insanlar onun hakkında bunu söylüyordu. İyi bir adamdı. Ve hayatım boyunca taşıdığım en ağır şüphe, o dört kelimeyle nihayet gömülüyordu. İçimde yükselen şey artık sadece yas değildi. Yasın yanında başka bir şey daha vardı. Çok daha keskin. Çok daha karanlık. Çok daha tehlikeli. Öfke. Çünkü artık her şeyi biliyordum. Ve Vedat Sungur'un yalnızca ailemi öldüren adam değil... iyi insanları öldüren, çocukları ezen, hayatları mahveden bir canavar olduğunu bir kez daha öğreniyordum. Bu sefer mesele intikamdan da öteydi. Bu sefer mesele savaştı. Ve ben ilk kez bunu bütün hücrelerimde hissediyordum.
Başımı eğip birkaç saniye nefesimi düzenlemeye çalıştım. Gözlerimdeki yanma yavaş yavaş dinerken odadaki sessizlik yeniden ağırlaştı. Ama bu kez sessizlik kırılgan değildi; daha çok herkesin aynı anda aynı gerçeği sindirmeye çalıştığı türden bir sessizlikti. Parmaklarımı dizlerimin üzerinde birbirine kenetledim, sonra başımı kaldırıp karşımdakilere baktım. Artık gözlerimde yalnızca acı yoktu. Onlar da bunu gördü. Çünkü acının altına yerleşen başka bir şey vardı şimdi. Kararlılık. "Demek bu yüzden böylesiniz." dedim yavaşça. Sesim sakindi ama her kelimenin altında metal gibi bir sertlik vardı. "Bu yüzden Sungur'un peşindesiniz." dediğimde kimse inkâr etmedi. Toprak hafifçe öne eğildi, dirseklerini dizlerine koydu. "Evet." dedi. "O adam yalnızca senin aileni mahvetmedi. Bizim çocukluğumuzu da aldı." dedi Hakan, sesi diğerlerinden daha düşük, daha kontrollüydü. Ender gözlerini yere indirip birkaç saniye sustu, sonra çenesini sıktı. "Ve sadece bizimkini değil. O yapı hâlâ devam ediyor." dediğinde içimde bir şey buz gibi yerine oturdu. Kaşlarım hafifçe çatıldı. "Ne demek devam ediyor?" diye sorduğunda Öykü, Ilgaz bu kez konuştu. Sırtını koltuktan ayırıp hafifçe öne eğildi; her zamanki gibi kelimelerini seçerek konuşuyordu. "Güneşli sadece başlangıçtı. Sungur, tek başına hareket eden bir adam değil." dedi. O cümle odanın içine düştüğü anda kalbim bir kez daha ağırlaştı. Çünkü ben de bunu tahmin etmiştim. Sungur fazla güçlüydü. Fazla korunaklıydı. Fazla temizdi. Böyle adamlar asla tek başına yükselmezdi. "Yani diyorsunuz ki bu iş sadece Vedat Sungur'dan ibaret değil." Karan başını salladı. "Değil." dedi. Gözleri gözlerime kilitlendi. "Sungur yalnızca görünen yüz. Sungur'a yardım eden bir sürü iş adamları, siyasetçi var." dedi. O cümleyle birlikte odadaki hava yeniden değişti. Çünkü bu artık yalnızca intikam hikâyesi olmaktan çıkıyordu. Bu daha büyüktü. Çok daha büyük. İçimde yükselen şey korku değildi. Öfkeydi.
"Babam bunu biliyor muydu?" diye sordum hemen. Karan birkaç saniye sustu. "Bir kısmını." dedi. "Ama tamamını öğrenemeden öldürüldü." Boğazım düğümlendi. "Ve siz." dedim bakışlarımı hepsinde gezdirerek. "Hepiniz babamla çalıştınız." dedim. Toprak hafifçe başını salladı. "Elimizden geldiği kadar. Çocuktuk ama sustuk sanma." dedi. Ender'in sesi bu kez daha sert çıktı. "Bize ilk insan gibi davranan oydu." dedi.
Gözlerim istemsizce doldu ama ağlamadım. Yalnızca yutkundum. Çünkü babamın nasıl biri olduğunu başkalarının ağzından duymak hâlâ içimi parçalıyor, ama aynı anda beni ayakta tutuyordu. "Bizim de sebebimiz bu." dedi Karan. Sesi sakindi ama içindeki yük o kadar ağırdı ki her kelime hissediliyordu. "Sen babanın intikamını almak istiyorsun." Sonra tek tek yanındakilere baktı. "Biz de geçmişimizin." Gözleri tekrar bana döndü. "Ve Asaf Karadağ'ın yarım kalan savaşını bitirmek istiyoruz." O cümle içime öyle sert oturdu ki birkaç saniye nefes alamadım. Çünkü ilk kez biri bunu böyle söylüyordu. Babamın ölümü bir kayıp değildi sadece. Yarım kalmış bir savaştı. Ve ben onun devamıydım. Odanın içinde kimse konuşmazken Ilgaz ayağa kalktı.
Ilgaz ayağa kalktığında yüzündeki ifade yine her zamanki gibi kontrollüydü ama onu yeterince tanımaya başlamıştım. Bu bakış düşünürken takındığı bakıştı. Analiz ederken. Parçaları yerine oturturken. Birkaç adım yürüdü, ellerini ceplerine soktu, sonra başını hafifçe eğip sanki kendi kendine konuşuyormuş gibi başladı.
"Emre seni test etti." dedi. Kaşlarım çatıldı. "Test mi?" Ilgaz başını kaldırdı. "Amaç seni korkutmak değildi. Amaç, ne yapacağını görmekti." dediğinde içimde bir şey gerildi. "Daha açık konuş." dedim. Toprak bu kez araya girdi. Sesi temkinliydi belli ki doğru kelimeleri seçmeye çalışıyordu. "Emre bizimle birlikte. Az önce anlattık zaten. "Bizim kardeşimiz oda. O gece seni arayan, takip eden, plakayı değiştiren kişi oydu. Zaten araştırdığınız için biliyorsunuz." dediğinde "Devam edin." dedim. Gözlerim yavaşça Karan'a döndü. O susuyordu. Ve susması her zamanki gibi cevap yerine geçiyordu.
"Bizi siz mi takip ettiniz?" dedi Öykü şaşaırıp. Karan bakışlarını kaçırmadı. "Evet." dedi. O tek kelime odaya düştüğü anda içimdeki bütün hava değişti. "Harika." dedim. Burnumdan kısa, sert bir nefes çıktı. "Gerçekten harika. Demek bize güvenmiyorsunuz. Güzel bizde size güvenmiyoruz." dedim sinirle. "Bu güven meselesi değildi." dedi Karan hemen. "Öyle mi?" diye kestim onu. "Çünkü bana tam olarak güven meselesi gibi geldi." dediğimde Toprak öne eğildi. "Gece dinle." "Hayır, siz dinleyin." dedim bu kez sesimi yükselterek. "Beni arıyorsunuz, tehdit ediyorsunuz, peşimize adam takıyorsunuz, sokakta psikolojik oyun oynuyorsunuz ve şimdi bana bunun kişisel olmadığını mı anlatacaksınız?" dediğimde sessizlik oldu. Karan birkaç saniye boyunca yalnızca bana baktı. Sonra çok sakin, çok net konuştu. "Biz senin hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Sana güvenmemiz için sebep vermen lazımdı." dediğimde çenem gerildi. "Bunu öğrenmenin daha normal yolları vardı." "Normal insanlara karşı evet." dedi Ilgaz. "Ama sen normal biri değilsin." Bu cümle istemsizce beni susturdu. Ilgaz devam etti. "Şehir kamera ağına giriyorsun. Takip hattı kuruyorsun. Sahte plaka değişimini izliyorsun. İz sürüyorsun. Ve bütün bunları tek gecede yapıyorsun." Gözleri üzerimde sabitlendi. "Böyle biri ya müttefiktir..." Kısa bir duraksama oldu. "Ya da çok büyük tehdittir." dedi.
Odanın havası ağırlaştı. Çünkü haklıydılar. Mantıklıydı. Acı verici derecede mantıklıydı. "Amacımız şuydu." dedi Hakan ilk kez araya girerek. "Emre seni provoke edecekti. Takip edildiğini anlayınca ne yapacağını görecektik." dedi. Ender sözünü tamamladı. "Bize gelip söyleyecek misin? Yoksa saklayıp kendi başına mı araştıracaksın?" dediğinde gözlerim hafifçe büyüdü. O an parçalar yerine oturdu. "Bunu..." dedim yavaşça. "Karan'a söyleyip söylemeyeceğimi mi test ettiniz?" Karan başını hafifçe salladı. "Evet." Midem düğümlendi. Çünkü şimdi anlıyordum. Ve daha kötüsü haklı olduklarını da anlıyordum. Eğer ben bunu saklasaydım? Eğer Karan'a hiçbir şey anlatmasaydım? Onların gözünde hâlâ tam güvenilmez biri olacaktım.
"Sen anlattın." dedi Karan. Sesi daha yumuşaktı şimdi. "Hiç saklamadan. Hiç kıvırmadan. Geldin ve her şeyi önümüze koydun." dedi. Toprak hafifçe başını sallayıp "O yüzden testin geçti." dedi. Burnumdan sert bir nefes verdim. "Psikopatça yöntemleriniz var." Toprak hafifçe omuz silkip "Bunda haklısın." dedi. Ender araya girip "Ama şunu anlamalısın Gece. Bizim hata yapma lüksümüz yok." dedi. Hakan alçak sesle ekledi "Bir kez yanlış kişiye güvenirsek hepimizin emekleri boşa gider." dedi. O cümle odada yankılandı. Ve istemesem de öfkemin kenarları törpülendi. Çünkü onların bakış açısından bakınca yaptıkları şey hâlâ sinir bozucuydu, hâlâ sınırı aşıyordu ama mantıksız değildi. Karan bu kez hafifçe öne eğildi. Gözleri doğrudan gözlerimdeydi. "Ama bir şeyi hesaplayamadık." dedi. "Neyi?" diye sordum.
Dudaklarının kenarı çok hafif gerildi. Bu tam bir gülümseme değildi; daha çok istemsiz bir takdir ifadesiydi. "Bu kadar derine ineceğini." dedi Toprak. "Biz Emre'yi çözersin dedik. Ama sen gidip adamın kimliğini, geçmişini, yetimhane bağlantısını çıkardın. Ve sistem alarmını tetikledin." dedi Hakan koltuğa yaslanıp. Toprak bana bakıp başını iki yana salladı ve "Bu hep söyleceğim korkutucusun." dedi. İstemeden burnumdan kısa bir ses çıktı. İlk kez bu sahne boyunca gülmeye yaklaşan bir şeydi. Karan ise hâlâ bana bakıyordu. Ve o bakışta artık yalnızca dikkat değil, başka bir şey de vardı. Takdir. Saygı. Belki de ilk kez beni gerçekten kendi seviyelerinde değerlendiriyorlardı.
"Yani..." dedim yavaşça, bakışlarımı hepsinde gezdirerek. "Bizi sınadınız." "Evet." dedi Toprak. "Bizde geçtik." diye devam ettiğimde Toprak hafifçe sırıttı. "Fazlasıyla." dedi. Ilgaz bu kez yerine dönmeden önce bana baktı. "Hatta planladığımızdan fazla." dedi ve sonra ekledi "Dürüst olmak gerekirse Emre sadece seni izleyecek, sen de şüphelenip durumu Karan'a aktaracaksın sandık." Gözleri çok hafif kısıldı. "Sen gidip bütün operasyonu tersine mühendislikle çözmeye çalıştın." dediğinde içimde istemsiz bir gurur kıpırdadı.
Öfkem tam geçmemişti ama bunu duymak iyi hissettirmişti. Çok iyi. Öykü yanımda hafifçe doğruldu. "Yani bir nevi bizi stalklayıp korkutup sonra da tebrikler testi geçtiniz mi diyorsunuz?" dedi kuru bir tonla. Toprak boğazını temizledi. "Özetle öyle." dedi. Ender mırıldandı "Kulağa böyle söyleyince kötü geliyor." "Çünkü kötü zaten." dedi Öykü kaşlarını çatıp.
Öykü yavaşça ayağa kalktı. "Ben..." dedi boğazını temizleyerek, "Bir su alacağım." dedi. Sesi normal çıkmaya çalışıyordu ama onu yıllardır tanıyordum; bu onun da duygusal olarak dolduğunun göstergesiydi. Hızlıca mutfağa yöneldi ama ikinci adımında hafifçe sendeledi. "Öykü!" demeye kalmadan Ilgaz refleksle ayağa kalktı. Ona bizden daha hızlı ulaşmıştı. Elini Öykü'nün dirseğine koyup düşmesini engelledi. O an odadaki herkes bir saniyeliğine sustu. Öykü başını kaldırıp ona baktı; yüzünde hem şaşkınlık hem hafif mahcubiyet vardı. "İyiyim." dedi hemen. Ilgaz elini çekmedi. "Değilsin." dedi düz bir sesle. "Baş dönmesi. Şok sonrası normal." dedi Ilgaz. Öykü hafifçe nefes verdi. "Tespit yeteneğin sinir bozucu." Ilgaz'ın dudakları çok hafif kıvrıldı. "Sık duyduğum bir yorum." dediğinde Öykü hafifçe kaşlarını çattı. "Doktor musun?" Ilgaz'ın dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı. "Hayır. Gözlem yapabiliyorum." dedi. Öykü kısa bir nefes verdi, sonra mırıldandı. "Teşekkür ederim." dediğinde Ilgaz ancak o zaman elini çekti. "Rica ederim." dedi. Ilgaz elini yavaşça çekti. O küçük an odadaki yoğunluğu bir nebze kırdı ama yalnızca birkaç saniyeliğine. Çünkü hepimiz biliyorduk esas mesele hâlâ. Öykü mutfağa yürürken yanaklarının kızardığını gördüm. Bu detay o kadar küçük, o kadar insanıydi ki birkaç saat içinde yaşadığımız her şeye rağmen içimde istemsizce çok hafif bir şey yumuşadı.
Öykü elinde bardakla geri dönüp yanıma oturduğunda odadaki herkes birkaç saniyeliğine sessiz kaldı. Bardağı iki eliyle tutuyordu hâlâ tam toparlanamadığı belliydi ama gözleri tekrar keskinleşmişti. O bakışını tanıyordum. Şoku atlatmış, analiz moduna geçmişti. Ben de aynı noktaya geliyordum artık. Acım hâlâ oradaydı, boğazımda bir taş gibi duruyordu, ama zihnim yeniden çalışmaya başlamıştı. Ve zihnim çalışmaya başladığında sorular durmazdı.
Parmaklarımı dizlerimde birbirine kenetleyip karşımdakilere baktım. "Peki." dedim. Sesim artık daha sakindi, daha kontrollüydü. "Emre nerede?" diye sorduğumda beşi birden bana döndü. "Madem o da sizin ekibinizin içinde." dedim, gözlerimi hepsinde gezdirerek, "Sonuçta onunla da tanışacağız, değil mi?" dediğimde Toprak hafifçe burnundan güldü. "Bu kız gerçekten her şeyi bir anda istiyor." "Evet." dedim gözümü bile kırpmadan. "Çünkü yeterince yarım bilgi aldım." dediğimde Karan başını hafifçe salladı. "Emre şu an dışarıda. İşi var." dedi. "Ama tanışacaksınız." Yakında." dediğinde Ender gözlerimi kıstım. "Yakında ne demek?" dedim. Hakan omuz silkti. "Emre biraz temkinlidir." "Temkinli? Bizi stalklayan adam için nazik bir kelime seçmişsiniz." dedi Öykü kuru bir kahkaha atıp. Toprak mırıldanıp "Daha kötülerini de kullanıyoruz normalde." dediğinde istemeden dudaklarımın kenarı hafifçe kıpırdadı ama hemen bastırdım. "Tamam." dedim. "O zaman ikinci soru." dedim. Hepsi yeniden dikkat kesildi.
"Planınız ne?" Oda yine ciddileşti. Karan sırtını koltuğa yasladı ama bakışları bir an bile gevşemedi. "Artık sadece veri toplama aşamasında değiliz." dedi. Kaşlarım çatıldı. "Ne demek o?" Ender bu kez öne eğildi. Gözlerinde az önceki ağır karanlık geri dönmüştü. "Demek oluyor ki..." dedi yavaşça, "Arka planda kalma dönemi bitiyor." dediğinde Öykü'nün bardağı havada durdu. "Nasıl yani?" Hakan cevap verdi. "Şimdiye kadar ağırlıklı olarak dijital çalıştık." "Veri topladık." dedi Ilgaz. "Ağ haritaları çıkardık. Bağlantıları analiz ettik." dedi Toprak. Karan son cümleyi tamamladı. "Ama artık fiziksel olarak içeri girmemiz gerekiyor." dedi.
Öykü bardağını yavaşça masaya bıraktı. "Fiziksel olarak derken? Bunu önceden konuştuk şuan Gece ile fiziksel yaklaşmaya çalışıyoruz. Elçin'le arkadaş oldu Gece." dediğinde "Sadece Elçin yetmez." dedi Karan. "E kız zaten Sungur'un kızı. Daha ne kadar merkez olabilir?" dediğinde Ilgaz başını hafifçe iki yana sallayıp "Elçin bize sosyal erişim sağlar. Ama operasyonel erişim sağlamaz." dedi. "Yani?" diye sorduğunda Öykü, Toprak bu sefer konuştu "Yani Elçin bize evin içine, aile dinamiklerine, sosyal çevreye dair bilgi verir." deyip parmağıyla görünmez bir harita çizer gibi yaptı. "Ama Sungur'un para trafiği, sunucuları, özel ağları, fiziksel arşivleri, güvenlik sistemleri..." Başını iki yana salladı. "Onlar başka katmanda." dedi. Ender sözü aldı. "O katmana ulaşmak için çevresindeki şirketlere, depolara, lojistik hatlara, teknik altyapıya, güvenlik sağlayıcılarına sızmamız gerekiyor. Ve en önemli çevresine sızmak. Çalıştığı kişileri de tespit edip onları da açığa vurmamız lazım. Sungur'un etrafı güçlü kaldıkça kurtulmaya devam edecek. Bu yüzden sadece hedefimizde Sungur yok." diye anlattığında kalbim biraz hızlandı. Çünkü söyledikleri şey artık teorik değildi. Bu gerçek operasyondu.
"Nasıl yapacağız bunu peki? Daha Sungur'a zar zor ulaştık. Ve çalıştığı adamlarda onun kadar güçlü kişiler. Altından nasıl çıkacağız bunun?" diye sordum. Hakan kısa bir nefes verdi. "Rol yaparak." "Yani?" "Bazılarımız teknik personel olarak girecek. Bazılarımız danışman. Bazılarımız dış servis." dedi Ilgaz. Toprak hafifçe sırıttı. "Bir yerde server odası mı var? Bir şey bozulur. Bir ağ mı çöker? Destek ekibi gelir. Bir güvenlik sistemi mi hata verir? Uzmanlar içeri alınır." dedi.
Öykü'nün gözleri büyüdü. "Bir saniye." dedi. "Siz dümdüz şirketlere sahte kimlikle giriyorsunuz?" dediğinde Toprak omuz silkti. "Teknik olarak evet." "Bu delilik." dedim. "Yakalanırsak başımız belaya girer." dedi Karan sakin bir tonla. "Ciddi belaya." dedi Ilgaz düz bir tonla. "O yüzden herkes bunu göze alarak yapıyor." dedi Hakan.
Sessizlik oldu. Çünkü ilk kez işin gerçek ağırlığı bu kadar açık konuşuluyordu. Bilgisayar başında firewall aşmak başka şeydi. Sungur gibi adamların fiziksel alanına girip burnunun dibinde operasyon yapmak başka şeydi. Ve onlar bunu sanki rutinmiş gibi anlatıyordu. "Bu..." dedim yavaşça, bakışlarımı hepsinde gezdirerek. "Bu bayağı tehlikeli." dedim. Ender gözlerimi yakaladı. "Evet. Tehlikeli ama Sungur'u masadan deviremeyiz. Adamı sahadan vuracağız." dedi. İçimde istemsizce bir ürperti dolaştı. Çünkü o an fark ettim bu çocuklar yalnızca zeki değildi. Cesurlardı. Delice cesur. Ve belki de biraz ölümüne.
Öykü birkaç saniye onları süzdü, sonra kaşlarını çattı. "Bir şey soracağım." dedi. "Siz öğrencisiniz." deyip bakışları odada dolaştı. "Nasıl bu kadar güce sahipsiniz? Yani bayadır bu işin içindesiniz. Nasıl korudunuz kendinizi? Durumlarınız da iyi. Arabalarınızdan anlaşılıyor." Öykü'nün sorusuyla şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım. Bu kısmı hiç merak etmemiştim ta ki Öykü sorana kadar.
Hep birlikte kısa bir sessizlik oldu. Sonra Toprak hafifçe sırıttı ve "Sonunda biri sordu." dedi. Karan derin bir nefes verdi. "Çünkü sadece öğrenci değiliz." dedi. Kaşlarım çatıldı. "Ne demek o?" diye sorduğumda Ilgaz hafifçe geriye yaslandı. "Bir şirketimiz var." dedi. Gözlerim büyüdü. "Ne?" dedi Öykü şaşkınlıkla. Hakan dudaklarının kenarında hafif bir gülümsemeyle konuştu. "Siber güvenlik üzerine." dedi. Öykü bana döndü, sonra tekrar onlara baktı. "Şaka yapıyorsunuz." dediğimde "Hayır." dedi Karan. "Kurumsal penetrasyon testleri, güvenlik danışmanlığı, ağ denetimi, altyapı güvenliği, zafiyet analizi ve yapay zekâ entegre ettiğimiz yeni bir platform." diye anlattığında Karan, Öykü'nün ağzı hafifçe aralandı. "Bir saniye." dedi. "Sizin gerçek şirketiniz mi var?" dedi Öykü, hâlâ inanamıyordu.
Ender başını sallayıp "Resmî. Vergisi ödenen, müşterisi olan, sözleşmeli. Hatta okulun güvenliğini de biz sağlıyoruz. Bunu okuldaki çoğu kişi bilir ama Gece yeni olduğu için duymamış olabilir." dedi. Ben birkaç saniye gerçekten konuşamadım. Çünkü beynim bu bilgiyle mevcut tabloyu yeniden kurmaya çalışıyordu. Yetimhanede işkence gören çocuklar şimdi şirket sahibi olmuştu. Kendi ayakları üzerinde duran, profesyonel işler yapan, para kazanan insanlar olmuşlardı. Bu başlı başına sarsıcıydı. Öykü kulağıma eğilip "Kanka biz bunları araştırırken bu kısmı nasıl kaçırdık." dediğinde güldüm ve sessizce "Bilmiyorum." dedim. "Ayıp oluyor ama yanımızda kulaktan kulağa konuşuyorsunuz. Alındım. Bana da söylesenize." dedi Toprak ve yanımıza gelip eğildi. Gözlerimi devirip "Havalı olduğunuzu söyledi." dediğimde "Öyle mi dedim?" Öykü bana bakıp kaşlarını kaldırıp. Gülüp kafamı olumlu anlamda salladım. Toprak yerine geri oturup "Öykü havalı olduğumuzu biliyorum." dedi. "Sus be!" diye çıkıştığında Öykü hepimiz güldük.
"Adı ne?" diye sordum. Toprak hafifçe gülümsedi. Karan ona baktı, sonra bana döndü ve "Noctra Security." dediği anda beynim durdu. "Dur." dedim anında. "Şaka yapıyorsun." "Hayır." dedi Karan. "O şirket!" dedim, sesim yükselmişti artık. "O şirket sizin mi?" dediğimde Öykü de aynı anda bana döndü. O da benim gibi şaşırmıştı. "Bir dakika. Nasıl yani?" dedi. Karan başını sallayıp "Evet. O şirket bizim." dedi. Ben ve Öykü birkaç saniye gerçekten boş boş baktık. Çünkü şirketi biliyorduk. Sektörde bilinen, prestijli, büyük müşterilerle çalışan bir isimdi. "Şaşırttınız cidden" dedim. Toprak keyifle geriye yaslandı. "Bu tepkiyi seviyorum." dedi. Hakan hafifçe güldü. "Çoğu kişi aynı tepkiyi veriyor." dedi. Karan bakışlarını üzerimde tuttu. "Şirketler bize güvenlik testleri için geliyor. Bazıları sistemlerini korumamız için. Bazıları güvenlik açıklarını kapatmamız için. Ve bazıları sayesinde Sungur'un etrafındaki yapılara yasal şekilde erişiyoruz." dediğinde Karan her şey yerine oturdu. Gözlerim yavaşça büyüdü. "Yani hacklemiyorsunuz." dediğimde Toprak sırıttı. "Teknik olarak bazen ediyoruz." dediğinde Hakan dirseğiyle ona vurdu. "Toprak." dedi. "Ne? Doğru." Karan başını hafifçe salladı, sonra bana bakıp "Ama çoğu zaman erişimi bize kendileri veriyor. Pentest yetkisi altında." dedi. "Ve böylece Sungur'un etrafındaki şirketlerin ağlarını, altyapılarını, güvenlik yapılarını içeriden görüyoruz. Ve tanınan bir şirket olduğumuz için bizden kimse şüphelenmiyor." dediğinde Ilgaz midem düğümlendi.
Çünkü planın ne kadar zeki olduğunu yeni anlıyordum. Bunlar yalnızca intikam peşindeki insanlar değildi. Sistem kurmuşlardı. Profesyonel, katmanlı, stratejik bir sistem. Ve ben onların kapasitesini açıkça hafife almıştım. "Vay anasını..." diye mırıldandı Öykü. Ben hâlâ Karan'a bakıyordum. Çünkü zihnimde tek bir düşünce dönüyordu: Bu adamlar düşündüğümden çok daha büyük oynuyordu. Ve bu, onları hem daha etkileyici hem de daha tehlikeli yapıyordu. Karan bakışlarımı yakaladı. Gözlerinde o sakin yoğunluk vardı. "Şimdi anlıyor musun?" dedi alçak sesle. "Neden bu kadar dikkatli olmak zorunda olduğumuzu." dedi. Ben yavaşça başımı salladım. Çünkü artık anlıyordum. Hem de fazlasıyla. Ama aynı zamanda başka bir şeyi daha anlıyordum. Eğer bunlar doğruysa ben artık sıradan bir grubun içine değil, profesyonel yürütülen bir savaşın merkezine girmiştim. Ve geri dönüş gerçekten kalmamıştı.
Ben hâlâ karşımdaki adamlara bakıyordum ve zihnim bir türlü onların anlattığı tabloyu mevcut gerçeklikle aynı yere koyamıyordu. Yetimhanede işkence görmüş çocuklar... şimdi profesyonel güvenlik şirketi yöneten, kurumsal ağlara giren, Sungur gibi bir adamın çevresini sistematik olarak parçalayan insanlara dönüşmüştü. Bu yalnızca etkileyici değildi insanın saygı duymadan duramayacağı kadar güçlü bir hikâyeydi. Ve tam bu yüzden bir sonraki soru geldiğinde sesindeki ciddiyet beni şaşırtmadı.
"Ben bir şey itiraf etmek istiyorum." dediğinde Öykü kaşlarımı çatıp ona baktım. "Neyi?" diye sorduğumda "Hatırlamıyor musun geçen sene bir yere cv gönderdik." dediğinde sessizce şaşkınlıkla gözlerimi açtım. "Etme itiraf bizi rezil mi edeceksin?" dedim ama olaylar o kadar iç içe bağlantılıydı ki güldüm. "Neden rezil olacaksınız?" dediğinde Ilgaz "Sen bizi mi dinliyorsun?" dedi Öykü kaşlarını çatıp. "Sesiniz geldi biraz. Olayı anlamadım ama." dedi. "Hadi çatlayacağım." dediğinde Toprak elimle hafif yüzümü kapattım. Rezil olacaktık. "Anlatıyorum ama gülmek yok. Sizin şirket sektörde bilindik şirket. Bizde cv gönderdik işte ama siz geri dönüş bile yapmadınız. Orası çok sinir bozucuydu. Her neyse Gece de buna sinirlendi bu şirketi hacklerim diye ortada dolanıyordu." diye anlattığımda Toprak kahkaha attı diğerleri de gülüyordu. Bende elimi hala yüzümden çekmiyordum. Kızardığımı hissediyordum. "Abi olaya bak ya. Çok iyi. Keşke hackleseydin Gece belki o zaman fark ederdik." diye Toprak dalga geçince kırlenti ona fırlattım. "Yeteneklerinizi bilseydik kesinlikle sizle çalışırdık." dedi Karan. Ciddiydi ama az önceki olaylardan dolayı gülümsüyordu. Gülümserken yanağındaki oluşan çukur ona yakışıyordu. "Dönmediniz ki maile. Nasıl yeteneklerimizi göreceksiniz?" dedi Öykü sinirle. "CV burada önemli bir kısmı taşıyor. Yapay zeka sistemi zaten istediğimiz özelliklerde ki CV'leri bize atıyor. Diğerlerini çöpe atıyor." dediğinde Ilgaz, Öykü "Ne yani bizi çöpe mi attınız?" dedi kaşlarını çatıp. "Biz değil sistem atmış. Bana kalırsan çöpe atılacak birisi değilsin." dediğinde Ilgaz şaşkınlıktan gözlerimi büyülttüm. "Ilgaz istersen odadan çıkalım kardeşim." dediğinde Hakan, Ilgaz "Ne alaka oğlum. Yetenekli diye dedim." diye çevirmeye çalışsa da çocuklar ona gülüyordu. Öykü ise benim gibi şaşkındı.
Karan hafifçe öne eğildi. Bakışları önce bana, sonra Öykü'ye kaydı. "Bütün bunları duyduktan sonra..." dedi alçak ama net bir sesle, "Hala bu işin içinde olmak istediğinize emin misiniz?" Odanın havası bir anda yeniden ciddileşti. Toprak hemen araya girdi, ama her zamanki gibi tonu kasıtlı olarak hafifletilmişti. "Yani şey, vazgeçecekseniz şimdi vazgeçin. Daha paketiniz açılmadı, iade kabul ediyoruz." dedi omuz silkerek, Öykü bir an ona boş baktı, sonra kaşını kaldırdı. "Kanka ciddi misin?" dediğinde Öykü, Toprak omuz silkti. "Gerilimi azaltmaya çalışıyorum." dedi. Ender mırıldandı. "Berbat bir yöntem." dedi. Hakan kuru bir sesle ekledi. "Ama maalesef alıştık." dedi. Ve o an, hepimiz hafifçe güldük.
Gerginliğin içinden çıkan kısa, kırılgan ama gerçek bir kahkahaydı bu. Toprak iki elini kaldırdı. "Bakın, şaka bir yana." dedi bu kez daha ciddi. "Bu iş oyun değil. Bundan sonra geri dönüşü zor." dedi. Öykü gözlerini devirdi. "Biz o kısmı yağmurda takip edilip tehdit edildiğimiz yerde anlamıştık zaten." dediğinde istemeden burnumdan kısa bir gülüş çıktı. Sonra başımı kaldırıp hepsine baktım. "Tabii ki bu işin içindeyiz." dedim. Sesim kararlıydı. Tereddütsüzdü. "Ben bu noktaya kadar gelip şimdi kenara çekilmem." dedim. Öykü de hiç düşünmeden ekledi. "Ben de." Sonra omzuyla bana hafifçe vurdu. "Bunu yalnız yapacağını düşünüyorsan seni camdan atarım." dedi. Dudaklarım istemsizce kıvrıldı. Karan bizi birkaç saniye sessizce izledi. Bakışlarında dikkat vardı, ölçüm vardı ve çok hafif bir memnuniyet. Sanki beklediği cevap buydu.
Toprak arkasına yaslandı. "Güzel. Çünkü iki saatlik dramatik backstory anlatımımız boşa gitse üzülürdüm." dediğinde Öykü ona yastık fırlatacak gibi baktı. "Travma anlatımına PR sunumu mu diyorsun sen?" "Biraz öyle oldu ama." dedi Toprak savunmasızca. Ender alnını ovuşturdu. "Bir gün bu çocuğu gerçekten boğacağım." dediğinde Toprak gururla sırıttı. "Ama seviyorsunuz beni." Hakan mırıldanıp "Ne yazık ki." dedi. O küçük atışma odadaki kasveti birkaç derece düşürdü. Ben onları izlerken içimde tuhaf bir sıcaklık yükseldi. Çünkü ilk kez bu adamları yalnızca travmalı, tehlikeli, gizemli insanlar olarak değil birbirini gerçekten aile gibi seven insanlar olarak görüyordum. Ve bu görüntü, içimde beklemediğim bir yumuşama yaratıyordu.
Toprak aniden bana döndü. Gözlerini hafifçe kıstı. "Bir şey soracağım." "Sor." dediğimde "Siz gece kodlarını bu yüzden mi arıyordunuz?" dedi, bakışları benimle Öykü arasında gidip gelerek. Kalbim bir an duraksadı. O isim odaya düşünce içgüdüsel olarak omuzlarım gerildi. Öykü de bunu hissetmiş olacak ki hafifçe doğruldu. Birbirimize kısa bir bakış attık. Sonra ben konuşmaya başladım. "Evet." dedim dürüstçe. "Bulduğumuz ya da bulacağımız bilgileri herkese veremeyiz. Savcıların, polislerin, devletin ne kadarının bu işin içinde olduğunu bilmiyoruz." dedim. "Yanlış kişiye verirsek bütün emekler çöpe gider. Sıkıntı yaşarız." dediğinde Öykü başımı hafifçe salladım. "Bu yüzden güvenebileceğimiz birilerine ihtiyacımız vardı." Boğazım düğümlendi ama söyledim. "Gece Kodları'na." dedim. Ve Gece Kodlar'ın ilk vakası yetimhane olduğunu biliyorduk Öykü'yle ama daha ikimizde tam olarak bildiklerimizi anlatmıyorduk.
O isim ağzımdan çıkınca odada tuhaf bir sessizlik oldu. Çünkü hepsinin yüzünde çok kısa, birbirini bulan bir bakış dolaştı. O kadar kısa sürdü ki normalde fark etmezdim. Ama ettim. Ve bu küçük tepki zihnimin bir köşesine not edildi. Toprak çok hızlı toparlandı. Her zamanki rahat tonuyla omuz silkti. "Gece Kodları'nı bulamadınız ama bizi buldunuz." dedi, dudaklarında hafif bir sırıtışla. Kaşım hafifçe kalktı. "Artık bize güvenebilirsin." dediğinde o cümle beni beklenmedik şekilde vurdu. Çünkü bir süredir kimse bana bunu söylememişti. Ve daha da önemlisi kimse bunu bu kadar net söylememişti. Ama yine de içimdeki şüphe hemen geri geldi. Çünkü güvenmek benim için refleks değil, mücadeleydi.
Gözlerimi kıstım. "Gece Kodları uzun süredir devletin aradığı insanlar. Kimse onları bulamıyor." dedim yavaşça. Odanın içi sessizleşti. Bakışlarım hepsinde dolaştı. "Ve duyduğum her şeye göre çok profesyoneller. Sizin de profesyonel olduğunuzu anladım. Ama onlar kadar iyi misiniz?" deyip kollarımı göğsümde birleştirdim. Toprak anında boğulur gibi öksürdü. Hakan başını çevirdi. Ender dudaklarını birbirine bastı. Karan'ın çenesinin kasıldığını gördüm. Ilgaz bile başını hafifçe öne eğmişti sanki gülmemek için uğraşıyordu.
Kaşlarım çatıldı. "Ne?" dedim. Toprak elini kalbine koydu. "Bu çok kırıcıydı." dedi dramatik bir tonla. "Gerçekten çok kırıcı." dedi. Öykü kaşını kaldırdı "Cevap vermediniz ama." dediğinde Toprak hemen doğruldu. "Bak şimdi." dedi gururla. "Biz onlar gibi şovmen değiliz." dediğinde Ender boğazını temizledi ve "Toprak!" dedi uyarır tonla. "Hayır bırak konuşacağım." dedi elini kaldırarak. Sonra bana döndü. "Adımızı duyurmuyoruz diye kötü olduğumuzu sanmayın. Bazıları spotlight sever, bazıları işi sever." deyip göz kırptı. Hakan burnundan gülüp "Hayatında ilk kez mantıklı bir cümle kurdu." dedi. Toprak, Hakan'ı görmezden gelip "Biz onların yaptığı gibi manşet peşinde değiliz." dedi. "Ama emin ol!" hafifçe öne eğildi. "Yakalatma konusunda sizden daha az endişeliyiz." dediğinde Öykü kıkırdadı. "Özgüvene bak." dedi. Ilgaz sonunda konuştu. Sesi her zamanki gibi sakindi. "Seni anlıyorum. Şüphe duyman mantıklı ama şu ana kadar kurduğumuz her şeyi, yıllarca görünmeden kurduk." dedi bana bakarak. Karan devam edip "Biz bugüne kadar hayatta kaldıysak sebebi ne yaptığımızı biliyor olmamız." dedi, gözleri gözlerime kilitlenerek. O cümlede öyle sarsılmaz bir özgüven vardı ki içimde istemsizce bir titreme yarattı. Çünkü bunu böbürlenerek söylemiyordu. Sadece gerçek olarak söylüyordu. Ve ben onun yalan söylemediğini hissediyordum.
Toprak hafifçe sırıttı. "Kısacası bizimle gelirseniz sıkılmazsınız." dedi. Öykü hemen atladı. "Hayatta kalma oranı?" "Eh. Göreceli." dediğinde Toprak. "TOPRAK." diye çıkıştı hepsi aynı anda. Bu kez kahkahayı tutamadım. Gerçekten güldüm. Kısa ama gerçek bir kahkahaydı. Ve o an herkes sustu. Çünkü sanırım bu gece ilk kez gerçekten gülüyordum. Gülüşüm biterken başımı hafifçe salladım.
"Tamam." dedim. "İkna oldum." Sonra bakışlarımı tek tek hepsinde gezdirdim. "Ama bir şartla." Karan'ın kaşı hafifçe kalktı. "Nedir?" Omurgamı dikleştirip ona baktım. "Bundan sonra hiçbir şeyi benden saklamıyorsunuz." dedim. "Bizi çocuk gibi korumaya çalışmıyorsunuz." Bakışlarım sertleşti. "Ve bu savaşta kenarda olamayacağız." dedim. Odanın içi yeniden sessizleşti. Çünkü herkes bunun yalnızca bir istek değil, bir sınır olduğunu anlamıştı. Karan bana uzun uzun baktı. Sonra çok yavaş başını salladı. "Tamam." dedi. Sesinde o tanıdık ağırlık vardı. "Ama sen de şunu kabul edeceksin." "Neyi?" dedim.
"Bu artık yalnız senin savaşın değil."
Karan'ın bu cümlesiyle göğsümün tam ortasına oturdu. Çünkü haklıydı. Bu artık sadece benim ailemin intikamı değildi. Sadece benim kaybım değildi. Bu odadaki herkesin savaşıydı. Ve ilk kez bunu tek başıma vermeyecektim.
——————————GK—————————
🌙 SAKLI HAKİKATLER
Bazı gerçekler yıllarca karanlıkta saklanır. Ama geçmiş konuşmaya başladığında, hiçbir sır sonsuza kadar gizli kalamaz... 🖤
-Karan ve ekibinin Asaf Karadağ'ı tanıması sizi şaşırttı mı?
-Sizce Asaf Karadağ, Gece Kodları'nın geçmişinde nasıl bir rol oynadı?
-Gece'nin Karan'a hiçbir şey saklamama şartı koymasını nasıl yorumladınız?
-Karan'ın Gece'ye yaklaşmasının ardında geçmişten gelen bir sorumluluk olabilir mi?
-Sizce Karan, Gece'ye verdiği sözü tutabilecek mi, yoksa bazı gerçekler hâlâ saklı mı kalacak?**
Teorilerinizi bekliyorum. Bakalım saklanan gerçekleri kim herkesten önce çözecek? 🌙🖤
Bölüm etkileşimi
