Bölüm-15

BÖLÜM 15-K-00

Sabahın ilk ışıkları karargâhın camlarından içeri süzülürken merkez odasında tek başımaydım.

Ekranın karşısında oturmuş, gece boyunca topladığım kayıtları yeniden inceliyordum.

K-00.

Kod hâlâ ekranın köşesinde duruyordu.

Ne anlama geldiğini bilmiyordum.

Ama artık bunun sıradan bir sistem hatası olmadığından emindim.

Klasörü açtım.

İçinde tek bir dosya vardı.

K-00 / ERİŞİM SINIRLI

Dosyaya tıkladım.

Ekran karardı.

Ardından yalnızca tek bir satır belirdi.

"İlk kapı açıldı".

Kaşlarımı çattım.

"Ne kapısı?"

Altında ikinci bir satır oluştu.

"KARA bunu görüyorsan ikinci adımı bekle".

Sandalyemde doğruldum.

Birisi...

Bana doğrudan sesleniyordu.

Üstelik kod adımı biliyordu.

Dosyayı kapatmadım.

Tam tersine, daha da dikkatli incelemeye başladım.

Kullanıcı bilgisi yoktu.

Kaynak yoktu.

Gönderici yoktu.

Sadece K-00.

Ve o cümle.

İkinci adımı bekle.

Tam o sırada kapı açıldı.

Kurt içeri girdi.

Maskesi yüzündeydi.

Elinde tablet vardı.

"Burada ne yapıyorsun?"

"Ekrana bakıyorum."

"Onu ben de görüyorum."

Başımı ona çevirdim.

"Merak etme. Yüzünü görmeye çalışmıyorum."

Kurt'un gözleri hafifçe kısıldı.

"Ben de öyle bir şey düşünmedim."

"İyi."

Tekrar ekrana döndüm.

Kurt birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra yanıma geldi.

"Ekrandaki ne?"

"K-00."

Bir an durdu.

Gözlerinin ekrana kaydığını gördüm.

"Bu nereden çıktı?"

"Sen bunu biliyor musun?"

"Hayır."

Bu kez cevabı daha yavaştı.

Başımı ona çevirdim.

"Yalan söylüyorsan kötü bir yalancısın."

Kurt hafifçe başını yana eğdi.

"Sen de fazla soru soruyorsun."

"İşim bu."

"Benimki de soru sormamak."

"Demek merak etmiyorsun?"

Kurt birkaç saniye sustu.

Sonra ekrana baktı.

"Ediyorum."

İlk kez bunu bu kadar açık söylemişti.

"Ne kadar?"

"Yeterince."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra ekran bir anda değişti.

İkimiz de aynı anda ekrana döndük.

Yeni bir satır belirmişti.

K-01

Altında tek bir koordinat vardı.

40°...

Sonraki rakamlar birkaç saniye içinde silindi.

Kurt hemen tableti çıkardı.

"Koordinatın tamamını gördün mü?"

"Hayır."

"Ben bir kısmını aldım."

Bana baktı.

"Sen?"

"Ben de."

İkimiz aynı anda koordinatları karşılaştırdık.

Birbirimizden birkaç adım uzaktaydık.

"Birleştir."dedim.

Kurt hemen yaptı.

Koordinat tamamlandı.

Haritada bir nokta belirdi.

Karargâhtan yaklaşık kırk dakika uzaklıkta, kullanılmayan eski bir tren istasyonu.

Birbirimize baktık.

"Bu bir tuzak olabilir."dedi Kurt.

"Olabilir."dedim.

"Gitmemeliyiz."

"Gitmeliyiz."

Kurt'un bakışları üzerimde kaldı.

"Neden?"

"Çünkü bizi oraya çağıran kişi karargâh sistemine girebiliyorsa, bir sonraki adımı zaten biliyor."

"Yani?"

"Biz gitmezsek o kişi başka bir şey yapacak."

Kurt birkaç saniye sustu.

Sonra başını salladı.

"Komutana söyleyelim."

"Hayır."

Kaşları hafifçe çatıldı.

"Hayır mı?"

"Önce ne olduğunu anlamamız gerekiyor."

"Kara..."

"Bu bir emir değil, Kurt."

Bir adım ona doğru yaklaştım.

"Bu bir teklif."diyerek elimi uzattım ona doğru.

Kurt birkaç saniye bana baktı ardından eli elimle buluştu ve yanımda olduğunu belli eder gibi sıktı.

Temasıyla yüzümde bir tebessüm oluştu ama o bunu maske yüzünden görmedi.
Belki de gördü çünkü gözlerime öyle baktı ki sanki maskenin altından yüzümü görür gibiydi.

Sonra hafifçe başını salladı.

"Tamam."

---

Yirmi dakika sonra araçlar hazırlanmıştı.

Luna merkezde kalacaktı.

Atlas, Pars ve Şahin başka bir araçla çevre güvenliğini sağlayacaktı.

Kurt ve ben ise istasyonun içine girecektik.

Maskelerimiz yerindeydi.

Kimse kimsenin yüzünü görmüyordu.

Araçtan indiğimizde hava soğuktu.

Eski tren istasyonu yıllardır kullanılmıyormuş gibiydi.

Paslanmış raylar...

Kırık tabelalar...

Boş peron...

Kurt yanımda yürüyordu.

"İçeride hareket yok."dedi.

"Termal?"

"Temiz."

"İçeri giriyoruz."

Kapının önüne geldik.

Kurt eliyle kapıyı kontrol etti.

Kilitsizdi.

Bana baktı.

"Fazla kolay."

"Ben de aynı şeyi düşündüm."

Kapıyı açtık.

İçerisi karanlıktı.

el fenerlerimizi kullandık.

Koridorun sonunda küçük bir oda vardı.

Kapısı yarı açıktı.

Kurt durdu.

"Sen burada kal."

Başımı çevirdim.

"Hayır."

"Önden ben giderim."

"Ben de geliyorum."

"Kara..."

"Benim kod adımı biliyorlar,beni çağırdılar ve burda kalmamı bekleme.
"Ayrıca seni tek gönderemem"dedim.

Bir an sustu.

Sonra:

"Tamam"dedi.

Birlikte ilerledik.

Odaya girdik.

Ortada tek bir masa vardı.

Masanın üzerinde küçük siyah bir kutu duruyordu.

Kutunun üzerinde...

Bir işaret vardı.

Kuzgun.

Göğsünde pusula.

Olduğum yerde durdum.

Nefesim kesilecek gibi oldu.

Bu sembolü biliyordum.

Ama burada olmaması gerekiyordu.

Kurt da kutuya baktı.

"Bu sembol geçen operasyonda bulduğum kutudaki sembolle aynı"dedi

Cevap vermedim.

Kutunun yanına gittim.

Üzerinde tek bir yazı vardı.

K-01

Kurt bana baktı.

"Sen bu sembolü tanıyorsun."

Bu bir soru değildi.

Bunu anlamıştı o operasyonda yine sormuştu ama cevaplamamıştım.

Gözlerimi kutudan ayırmadım.

Başımı ona çevirdim.

"Henüz tam tanımıyorum"dedim.

Kurt birkaç saniye sustu.

Sonra kutuya uzandı.

"Dokunma."

Elini geri çekti.

"Neden?"

"Çünkü bunun buraya bırakılma sebebi var."

"Ve?"

"Önce ne olduğunu anlayacağız."

Kurt başını salladı.

Ama gözlerini kutudan ayırmıyordu.

Ben ise sembole bakmaya devam ettim.

Kuzgun.

Pusula.

Ve K-01.

Birden kutunun içinden küçük bir ses geldi.

Klik.

İkimiz de aynı anda geri çekildik.

Kutunun kapağı kendiliğinden birkaç santimetre açıldı.

İçeride tek bir şey vardı.

Eski, katlanmış bir fotoğraf.

Kurt bana baktı.

Ben fotoğrafa uzandım.

Açtığımda...

Fotoğrafın arkasında yalnızca bir tarih yazıyordu.

16 yıl önce.

Altında ise tek bir cümle vardı.

"K-00 tamamlandı. K-01 başladı."

Elimdeki fotoğrafa baktım.

Sonra Kurt'a.

İlk kez...

İkimizin de aynı soruyu düşündüğünü biliyordum.

K-00 neydi?

Ve daha önemlisi...

On altı yıl önce ne başlamıştı?