Bölüm-12

BÖLÜM 12-İki Yara

Kara'nın ağzından
Atlas'ın sesi kulaklığımda duyuldu.
"Kara, kuzey koridoru temiz."
Ekrandaki kırmızı noktalar birer birer kayboluyordu.
"Luna?"
"Çıkış yolu açıldı."
Derin bir nefes aldım.
"Tamam. Tüm ekip geri çekilsin."
Kurt'un sesi hemen geldi.
"Anlaşıldı."
Birkaç dakika içinde ekip fabrikadan çıkmaya başladı.
İçeride kalan maskeli kişiler çoktan ortadan kaybolmuştu. Peşlerinden gitmedik. Görevimiz onları yakalamak değil, bölgeyi kontrol etmekti.
Araçların kapıları kapandı.
Motor sesleri gecenin sessizliğini böldü.
Ben de son görüntüleri kaydedip sistemi kapattım.
"Operasyon tamamlandı."
Luna'nın sesi geldi.
"Sonunda."
İstemeden gülümsedim.
"Karargâhta görüşürüz."
"Tamam Kara."
Kulaklığımı çıkardım.
Karargâha vardığımızda saat gece yarısını geçmişti.
Koridorlar her zamankinden daha sessizdi.
Herkes yorgundu.
Maskemi çıkardım ve saçlarımı düzelttim. Ardından ekipmanlarımı teslim edip ortak dinlenme alanına geçtim.
Burası karargâhın diğer bölümlerinden farklıydı.
Büyük bir kahve makinesi, birkaç masa ve duvar boyunca uzanan koltuklar vardı.
Işıklar loştu.
Kendime bir kahve hazırladım.
Bardağı elime alıp pencerenin önündeki masaya oturmak üzereydim ki arkamdan bir ses geldi.
"Kara."
Olduğum yerde durdum.
O sesi tanıyordum.
Arkamı dönmedim yüzümde maskem yoktu.
Kurt kapının yanında duruyordu.
"Kolunu tedavi ettirdin mi?"
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Kolun."
Bakışımı koluma indirdim.
Operasyon sırasında fark etmediğim küçük sıyrık hâlâ duruyordu.
"Önemli değil."
Kurt birkaç saniye sustu.
"Ben de aynı şeyi söyledim."
Ne demek istediğini anlamadım
"Sen..."
"Kolundan mı vuruldun?"
Kurt cevap vermeden önce kısa bir süre sustu.
"Evet."
"Ve bana operasyon sırasında vurulmadığını söyledin."
"Yalan söylemedim."
"Nasıl yani?"
"Vuruldum."
Sesi sakindi.
"Ama görev devam ediyordu."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonunda kahvemi masaya bıraktım.
"İyi misin?"
Kurt'un gözleri hala üzerimdeydi hissediyordum.
"İyiyim."
Sonra arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken durdu.
"Kara."
"Evet?"
"Bir dahaki sefere kolundaki sıyrığı görmezden gelme."
Başımı hafifçe yana eğdim.
"Sen de kurşun yarasını görmezden gelme."
"Anlaştık."
Kapı kapandı.
Ben ise kahveme baktım.
Operasyon bitmişti.
Ama nedense...
Bu gece bitmiş gibi hissettirmiyordu.