İnsana Sarılmak

İnsana Sarılmak
"Kendime Sarıldım" bölümüne ithafen
Başkalarıyla kurduğumuz ilişkiler yalnızca hayatımızın çevresinde duran unsurlar değil. Bir yanımızı da onlar aracılığıyla tanıyoruz. Sabırlarımızı, sınırlarımızı, kırgınlıklarımızı, sevgimizi, korkularımızı ve şefkatimizi başkalarıyla olan ilişkilerimizde görüyoruz.
Öyleyse kendini sevmek, “Artık kimseye ihtiyacım yok.” demek olabilir mi?
Sanmıyorum.
Belki daha doğrusu şu:
“Kimseye muhtaç değilim ama bazı insanlara ihtiyacım olabilir.”
Bu ikisi aynı şey değil.
Birinin sesini duymaya ihtiyaç duyabilirim. Sarılmaya, anlaşılmaya, konuşmaya, değer görmeye, bir başkasının yanımda olduğunu hissetmeye ihtiyaç duyabilirim. Bunları istemek beni eksik yapmaz.
Asıl mesele, bu ihtiyaçları kimin karşılayacağına ve bunu nasıl yapacağına dikkat etmek. Çünkü içinde bulunduğumuz zamanda tuhaf bir çelişki var. Birbirimize her zamankinden daha kolay ulaşabiliyoruz ama birbirimizin ruhuna gerçekten dokunmakta zorlanabiliyoruz. Konuşuyoruz ama birbirimizi duymayabiliyoruz. İlgi gösteriyoruz ama bazen yalnızca işimize yaradığı sürece. Birbirimizin hayatına giriyoruz fakat birbirimizin duygusuna girmeye cesaret edemiyoruz. Gerçekten anlaşılmak istenmek, paha biçilemez.
Şefkat istiyoruz fakat şefkat vermek bazen bize ağır geliyor. İlgi bekliyoruz, karşımızdakinin ihtiyacı olduğunda aynı ilgiyi göstermek istemiyoruz. Sevilmek istiyoruz, sevmenin gerektirdiği sabrı, anlayışı ve sorumluluğu taşımak istemiyoruz. O zaman soru yalnızca “Bana şefkat gösterecek kişiyi nasıl bulacağım?” olmamalı. Şefkat, aranıp bulunan bir eşya değil. Bir insanın sana nasıl davrandığını zaman içinde görüyorsun. Seni yalnızca iyi olduğunda mı istiyor, yoksa zorlandığında da yanında durabiliyor mu? Senden bir şey elde edeceği zaman mı seni hatırlıyor, yoksa hiçbir karşılığı olmayacağını bildiği hâlde seni merak ediyor mu? Sen konuşurken gerçekten dinliyor mu? Senin kırılganlığını kendi çıkarı için kullanıyor mu? Senin mutluluğundan rahatsız oluyor mu, yoksa sevincine gerçekten ortak olabiliyor mu? Bunların hiçbirisi tek başına bir insanı tanımlamaz ama zaman içinde bir örüntü oluşur.

Şefkatli birliktelikler/arkadaşlıklar kurmanın yolu, kusursuz birini aramak değil; şefkati tanıyabilecek kadar kendini tanımaktan geçiyordur. Şefkat görmeyi bilmek gerekiyor. Bu his bazılarına yabancı geldiğinden ürkütebiliyor. Bazen biri bize iyi davranır ve biz buna alışık olmadığımız için geri çekiliriz. Biri bizi dinler, “Bunu tek başına taşımak zorunda değilsin.” der ve biz yine “Ben hallederim.” diye cevap veririz. Güçlü olduğumuzu kanıtlamaya çalışırken bize uzatılan eli de reddedebiliriz. Bazen bu reddetme mahcubiyetten de kaynaklanır "yük olmayayım" veya "borçlu hissetmeyeyim". Oysa kendine sarılmak, başkasının sana sarılmasına izin vermemek değildir. Kendi kollarının arasında kendini koruyabildiğin hâlde, gerektiğinde başka birinin kollarında dinlenebilmek de gerekir. Unutma; insansın, sosyal bir varlıksın. Karşındakinden kötülük de görebilirsin evet ama insan olmasa ne ile sınanacağız cümlesi gevşeyip, akışa teslim olmaya güzel bir motivasyon.
Asıl denge burada. Ne kendini bir başkasının sevgisine teslim etmek ne de kimseye ihtiyaç duymadığını söyleyerek kendini bütün yakınlıklardan mahrum bırakmak. Birbirimize ihtiyacımız var. Birbirimizi tamamlamak zorunda olduğumuz için değil. Sadece yan yana olduğumuzda hayatın biraz daha katlanılır, biraz daha anlaşılır, biraz daha sıcak olabildiği için.
Peki bunu nasıl yapacağız? Bunun kesin bir cevabını bilmiyorum. Çağın henüz çözmediği meselelerden biri de bu. Hepimizin ihtiyacı olan şey bir “aşk kılavuzu” değil, şefkati tanıma, kabul etme ve karşılık verme kılavuzu ama bunun da hazır bir kılavuzu yok.
Kendimize bazı sorular bırakmamız gerekiyor:
Bana iyi davranan birini gerçekten fark ediyor muyum?
Bana verilen şefkati kabul edebiliyor muyum?
Ben başkasının ihtiyacına ne kadar alan açıyorum?
Birinin bana ihtiyacı olduğunda onu yük olarak mı görüyorum?
Sevgi istediğim kadar sevgi verebiliyor muyum?
İnsan önce kendisine şefkat göstermeyi öğreniyor, sonra başkasından gelen şefkati tanımayı, sonra onu kabul etmeyi ve en sonunda başkasına verebilmeyi öğreniyor.
Yolun sonunda ulaşacağımız kesin bir cevap yok ama en azından artık neyi aradığımızı biliyoruz:
Birinin bizi tamamlamasını değil, yanımızda gerçekten var olmasına ihtiyaç duyabiliyoruz. Kendine sarılmayı öğrenen birinin başkasına açabileceği en gerçek yer.