5. bölüm / 74

Kendime Sarıldım

Bölümler 74Şu an: Kendime Sarıldım

Son günlerde fark ettim ki uykuya dalmadan hemen önce bilinçli olarak kendime sarılıyorum. Kollarımı çaprazlayıp omuzlarıma götürüyorum ve bedenim o pozisyonda gevşiyor. Bunu özellikle seçmiyorum aslında; ama o an bana iyi geliyor.

Bir süre sonra bunun üzerine düşünmeye başladım. Ve fark ettim ki bu sadece bir uyku pozisyonu değil, aynı zamanda bir ihtiyaç hali.

Ben uzun zamandır kendime yetmeyi öğrenmiş biriyim. Birçok şeyi tek başıma aşmış, kendi gücümle ayakta kalmayı başarmış bir yanım var. Bunu biliyorum ve bununla da gurur duyuyorum.

Ama şunu da fark ettim: Kendimi sevmem, hiçbir şeye ihtiyaç duymamam anlamına gelmiyor.

İnsan bazen kendini ne kadar güçlü hissederse hissetsin, yine de bir başkasının şefkatine, temasına, yanında oluşuna ihtiyaç duyabiliyor. Bu bir eksiklik değil. Bu, insan olmanın doğal bir parçası.

Benim kendime sarılarak uyumam da tam olarak bunu anlatıyor olabilir. Gün içinde kontrol ettiğim, ertelediğim ya da fark etmediğim duygularım, gece olduğunda bedenimde bir karşılık buluyor. Sanki sistemim bana şunu söylüyor: “Biraz yumuşamaya ihtiyacın var.”

Ve bunu fark ettiğimde duygulandım. Hatta ağlamak istedim.

Çünkü uzun süre “tek başıma da iyiyim” haline o kadar alışmışım ki, içimdeki “birine sarılma ihtiyacı”nı görmek bana çok insani geldi.

Burada şunu öğrendim:
Kendini sevmek, başkasına ihtiyaç duymamayı gerektirmez.

Aksine, kendini gerçekten sevmek; kendi ihtiyaçlarını inkâr etmemek demektir.

Ben hem güçlü olabilirim, hem de sarılmaya ihtiyaç duyabilirim.
Hem tek başıma ayakta durabilirim, hem de birinin yanında gevşemek isteyebilirim.

Bu ikisi çelişmiyor.

Sadece insan olmanın iki farklı hali.

Kendime sarıldım”ı “kimseye ihtiyacım yok” noktasına götürürsek, kendini sevmenin anlamını daraltmış oluruz. Kendini sevmek, başkasına ihtiyaç duymamak değil; neye ihtiyaç duyduğunu inkâr etmemektir. İnsanın şefkate ihtiyacı var. Dinlenmeye, anlaşılmaya, konuşmaya, dokunmaya, değer görmeye, bir başkasının “buradayım” demesine de ihtiyacı var. Çağın asıl problemi burada başlıyor gibi geliyor bana: Birbirimize ihtiyaç duyduğumuzu biliyoruz fakat birbirimizin ihtiyacını taşımaya ne kadar gönüllüyüz?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

41okunma 3beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kendime Sarıldım

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 77