2. Bölüm: Okulun İlk Günü

Taşınmamızın üzerinden bir hafta geçmişti. Tam sonunda oturucam derken kendimi o illet binanın önünde bulmuştum: Okul. Normalde okuldan nefret etmezdim ama daha taşınma telaşını yeni atlatmışken kendimi burada bulmak gerçekten hakaret gibiydi! Kapının önünde durmuş, öylece karşımdaki devasa binaya bakıyordum. Üzerimde bej rengi bir etek ve armasında “Akkaya Koleji” yazan beyaz bir lakos vardı. Bazılarının lakosları açık maviydi bazılarınınki ise benimki gibi. Erkekler altına lacivert veya siyah eşofman giyiyordu. Okul değil de podyum gibiydi sanki. Erkekler şakalaşıyo gülüyor, kızlar kenarda köşede pozlar verip selfie çekiniyordu.
Allah’ım nereye düştüm ben?
Derin bir nefes alıp okul kapısından içeri adım attım. Bahçeye girdiğimde şaşkınlıktan dilimi yutmak üzereydim. Burası ne kadar büyük lan! Böyle yabancı yapım filmlerden çıkmış gibi okul vardı da biz mi okumadık? Buranın kesin resim atölyesi de kocamandır! Bahçeyi es geçip okulun içine girdiğimde burada da az önceki gibi insanları gördüm. Bu üç katlı kocaman okulda müdürün odasını bulmam çok zordu. Birine sormalıydım o yüzden. Karşıdan gelen iki kızı gördüm. Biri sarışın bir kızdı biri de kıvırcık saçlı. Hemen önlerine geçip konuştum.
“Pardon müdürün odası nerede acaba?”
İki kız birbirine baktı. Sarışın olan bana döndü. “Sen yeni misin?”
“Evet, bugün bu okuldaki ilk günüm.”
Kıvırcık saçlı kız gülümsedi. “Biraz ileride merdiven var. Merdivenden çıkıp sağa gidersen müdürün odasını görürsün.”
“Tamamdır teşekkür ederim.”
“Rica ederim.”
Kızın dediklerini yapıp merdivenden çıktım. Tam sağa doğru ilerleyecekken bir ses duydum.”
“Pişt! Minik kız, sen yeni misin?”
Bu okuldaki manken gibi boyları olan kızların yanında sırıtan tek kısa ben olduğum için öfkeyle nefesimi verdim.
Sakin ol Deniz… Okulun ilk gününden olay çıkarmak yok…
Tam durmayıp gidecekken yine aynı sesi duydum.
“Sana diyorum sana.”
Adımlarım durdu. Yavaşça arkamı döndüm. “Ne var?”
Karşımda sarışın,uzun boylu, pişkin pişkin sırıtan bir çocuk vardı.
Yuh lan bunun boyu kaç metre?
Ben cevap verince yüzündeki sırıtıp daha da büyüdü. “Yeni misin sen?”
“Yeniyim ya da değilim napıcan?”
“Anlaşılan yenisin yoksa benimle böyle konuşmaya cesaret edemezdin.”
En sevmediğim tip! Kendini bir şey zannedenler.
İki adım ona doğru yürüdüm. “Kimmişsin ya? Söylede bileyim. Buranın serserisi falan mısın?”
“Nope. Kralıyım.”
Söylediği şeyle istemsizce güldüm. “Ciddi misin? Şaka yapıyorsan komik yapmıyorsan daha komik.”
“Burada herkes benim sözümü dinler. Bana itaat eder. Bu beni kral yapmaz mı?”
Az önce söylediği kelimeyi taklit ettim. “Nope. Yapmaz.” İşaret parmağımı kalbime koydum. “Krallık dediğin burada…” Kalbimden çekip şakağıma iki defa hafifçe vurdum. “Ve burada biter. Benden sana bir tavsiye. Yaz bu sözümü bir kenara. İtibar dediğin akılla ve kalple olur.”
“Oo… küçük hanımdan iddialı sözler!”
“Seninle uğraşacak vaktim yok.”
Arkamı dönüp ilerlemeye çalıştığımda önümü kesti. “Ama benim uğraşacak vaktim var.” Ellerini iki yana açtı. “Topraklarıma hoşgeldin. Artık sende herkes gibi piyonumsun.”
Kaşlarımı çattım. “Ne diyorsun lan? Açık konuş. Ben kimsenin piyonu olmadım, olmam da. İkile.”
Hızla yanından geçip müdür odasına doğru ilerledim. Kapıyı tıklattım.
“Gel.”
İçeri girdim. “Hocam merhaba ben yeni öğrenci.”
“Gel Deniz. Formanı zaten önceden almıştın. Sınıfın 12-A.”
“Tamamdır hocam.” Tam kapıdan çıkacakken beni durdurdu.
“Deniz bekle.” Masasının önündeki koltuğu gösterdi. “Gel otur şöyle konuşacaklarım var.”
Dediğini yapıp gösterdiği koltuğa oturdum. “Buyurun hocam sizi dinliyorum?”
“Deniz, hakkında bazı şeyler duydum. Lisede tam tamına üç defa okul değiştirmişsin. Hepsi de öğrenci yaralamadan. Bak, bizim okulda böyle şeyler olmaz. Okulumuzun sahibi bu konulara çok önem veriyor. Öbür okullarındaki olayları unut. Bu okulda böyle bir şey istemiyorum.”
“Merak etmeyin hocam. Ben bana bulaşılmadıkça bir şey yapmam. Durduk yere olay çıkaran öğrencilerden değilim.”
“Bunu duyduğuma sevindim. Bu yılın sorunsuz geçmesi dileğiyle. Çıkabilirsin.”
Odadan çıkıp 12-A’yı aradım. Ders çoktan başladığı için koridor boştu. Biraz yürüdükten sonra en üst katta 12-A’yı buldum. Kapıyı tıklatıp içeri girdiğimde hocanın derste olduğumu gördüm. “Hocam ben yeni öğrenciyim. Sınıfı bulmam biraz uzun sürdü de geç kaldım kusura bakmayın.”
“Tamam, kendini tanıtıp istediğin bir yere oturtabilirsin.”
“Adım Deniz, 18 yaşındayım. Bu kadar.” Diyip sınıfı gözlerimle taradım. O önlerine çıktığım iki kız bu sınıftaydı. Biraz daha göz gezdirince bana bulaşan o ukala çocuğu da gördüm.
Nasıl ya? Bununla niye aynı sınıftayım ben?
Aynı sınıfta olmamızın sevinci yüzündeki sırıtışa yansıyordu. Gözlerimi devirerek ortalardaki sarı saçlı kızın yanına oturdum. “Selam.”
“Selam.”
“Şey, tanımadığım birinin yanına oturmak istemedim o yüzden senin yanında oturdum sakıncası varsa teneffüste kalkarım ama.”
“Yok yok. Sıkıntı değil. İçimden bir ses çok iyi arkadaş olacağımızı söylüyor.”
“Umarım.”
“Ben Leyla bu arada.” Elini uzatınca sıktım. “Deniz. Zaten az önce duymuşsundur.”
Leyla’nın gözleri parladı. “Sen galiba hem barbie hem harbi tarzındaki kızlardansın.”
Güldüm. “Tam on ikiden tespit. Öyleyim denilebilir. Normalde tatlıyımdır ama…” Sır verir gibi yaklaşıp fısıldadım. “Tersim pistir.” İkimizde gülmemek için cebelleşince hemen yan sırada oturan ukala şey bize döndü.
“Sessiz olur musun Leylek hocanın konuştuklarına odaklanamıyorum.”
Leyla gözlerini devirip alaycı bakışlarını çocuğa yöneltti. “Ay sanki çok dinliyorsun ya dersi. Ayrıca bana Leylek deme seni leyleğe çeviririm görürsün!”

Bir Hafta Sonra
Okula başlamamın üzerinden bir hafta geçmişti. Neredeyse her şey aynıydı. Leyla ve Ezgi ile arkadaş olmuştum. Evet, kıvırcık saçlı kızın adı Ezgi’ymiş. İkisi de çok tatlı kızlar fakat Ezgi’nin aksine Leyla sinirlendiğinde kibarlığını bir kenara bırakabiliyor. Ezgi o kadar pamuk kalpli ki daha öncesinde birine sinirlendi mi ondan bile emin değilim. O gıcık ukala şey hala bana karışıyor ama genelde saçma sapan konuştuğu için takmıyorum. Tabi bu lafımı esirgediğim anlamına da gelmez. Onu her takmadığımda yüzündeki pişkin ifade saliselik de olsa kırılıyor. Her neyse. Konumuz o salak değil. Bugün annemle temizlikçilik yaptığı eve anneme yardım etmek için gidiyorum. Patronuyla tanışmak için can atıyorum doğrusu. Adam çok iyi kalpli birisi. Annemin çalıştığı yere geldiğimde yutkunamadım bile. İki katlı kocaman beyaz bir villaydı.
“Havuz mu o?” Diye sordum evin önündeki havuza bakarak.
Annemin elini çenemde hissettim. “Kapa kız ağzını sinek kaçacak!” Dedi gülerek. Daha sonra da kapıyı çaldı. Kapıyı kırklı yaşlarda bir kadın açtı.
“Hoşgeldin Nuray.”
“Hoşbuldum Meryem’cim. Deniz bak bu Meryem ablan. Evin ikinci görevlisi.”
“Memnun oldum Meryem abla. Bu eve tek bir kişinin yetmeyeceğini tahmin etmiştim zaten.”
“Hadi kızım sen salonun tozunu al bende yemeği hazırlayayım.”
“Tamam anne.”
Bu evde kıyafet zorunluluğu yoktu. Sadece saç toplama zorunluluğu vardı. O yüzden üzerimdeki mavi,bol kot pantolonuma ve straplez beyaz cropuma dokunmadan saçımı lotus mandal tokayla dağınık topuz yaptım ve işe koyuldum. Salondaki sehpanın tozunu alırken duyduğum sesle yerimden sıçradım.
“Deniz?”