1. Bölüm: Yeni Bir Hayat

“Toprak yağmura, ben sana”
“Âşık olduk yeniden”
“İmkansız gibi görünen”
“Bu mesele”
Kulağımda en sevdiğim şarkıyı dinleyerek kafamı cama yaslamış yolculuk yapıyordum.
“Kızım yiyecek bir şey istiyor musun? Markete uğrayacağız şimdi.”
“Yok anne ben aç değilim.”
“Bak sabah da bir şey yemedin. Vallahi çubuk gibi olacaksın he.”
Baygın bakışlarla anneme döndüm. “Tamam anne ya bana da alın bisküvi misküvi bir şeyler.”
“Nuray hadi hayatım!”
Babamın anneme seslenmesi ile annem arabadan inip markete doğru yürüdü. Sonunda sessizlik.
Size kendimi tanıtamadım, ben Deniz. On sekiz yaşındayım ve lise son sınıf öğrencisiyim. Birkaç güne kadar İstanbul’da yaşıyorduk fakat orada geçim sıkıntısı yaşayınca daha küçük ve sakin bir şehre taşınmaya karar verdik: Bodrum’a. Aynı zamanda annemle babam Bodrum’da uygun fiyata iş bulmuştu. Tabi birkaç olaylar daha olmuştu. Okuldan atılmıştım mesela. Ama ben tamamen suçsuzum.
O Ahmet denen dallamanın keşke ağzını burnunu biraz daha kırsaydım da bak bakalım bir daha sarkıntılık yapabilecek miydi!
O da bana bulaşmasaydı canım? Normalde kabuğuna çekilen sakin bir kızdım. Fakat kimse benim damarıma basmak gibi bir hata yapmak istemez. Sinirden gözüm dönünce hiçbir şeyi görmem.
Annemin sırf geçiştirmek için aldırdığım bisküvi paketini çantama attıktan sonra resim defterimi elime alıp rastgele şeyler çizmeye başladım. Çizim benim hobimdi ve yetenekliydim de. Nereye gidersem gideyim yanımda illa kalem ve resim defteri olurdu. Sayfalara bir yandan çizer, bir yandan içimi dökerdim. Çizmek bana göre bir nevi günlük tutmak gibiydi. İkisinde de duygularını anlatıyorsun.
Ben resim çizerken yeni evimize geldiğimi bile kardeşim Ali’nin omzuma dokunmasıyla anladım. Bagajdan valizimi alıp eve baktım. Beyaz, biraz lüks bir binaydı. Eski küçük evimize bin basardı. Hızlıca eşyaları asansöre koyup kendi katımıza çıktık. Annem önden yürüyüp evin kapısını açınca gözlerimi büyüttüm.
“Yok artık!”
“Abla burası çok güzelmiş!”
Evimizin eşyalarını annem ve babamın patronu çoktan ayarlamıştı bile. Evi de zaten o satmıştı. İyi kalpli biriydi galiba. Ya da sadece bize acıyıp hayır işlemek istedi. Her şekilde bu ev çok güzeldi. Kapıyı açınca karşınıza direkt mutfakla birleşik salon çıkıyordu. Hemen sağında annemle babamın yatak odası vardı. Amerikan mutfağının solunda ise Ali ile benim odalarımız vardı. Hızla ilerleyip odamın kapısını açtığımda sevinçten çığlık atabilirdim! Tam benim istediğim tarzda krem ve beyaz renkleri ağırlıklı kocaman bir odam vardı.
“Abla arabalı yatağım var artık!” Diye bağıran Ali’yi duyunca hemen onun odasına yöneldim. Onun odası da genişti ama benimki kadar değil. Odası kırmızı ve lacivert ağırlıklı 10 yaşındaki birine göre bir çocuk odasıydı.
“Çok güzelmiş odan birtanem. Artık masanda var hem mutfakta çalışmaya son!”
Ali pişkince sırıttı. “Belki odama girmene izin verebilirim.”
“Allah Allah ya! Bizim sarı kafaya bak sen? Büyümüş de ablasını odasına almıyor!”
“Şaka yaptım! Ben seni her zaman odama alırım ablam!”
Ablamın sonunu uzatarak söylemişti. Dizlerimin üstüne çökerek Ali’ye sarıldım. “Bende seni odama alırım! Derslerini bitirirsen film gecesi falan da yaparız arada.”
“Olur!”
“Hadi sen şimdi oyuncaklarınla falan oyna ben gidip annemle babama yardım edeyim.” Yanağından sulu sulu öptüm. “Hadi bay!”
Annemlerin yanına giderken de düşünüyordum. Acaba annemle babamın patronu kimdi? Annem villalarında temizlikçiydi. Evet, yanlış duymadınız villa dedim. Babam ise teknelerinde kaptandı. Ve yine evet, yanlış duymadınız. Adamların teknesi var! Paragöz bir insan değildim ama bir yerde para da gerekli bir şeydi yani. Kendi kendime tekrar sordum yine.
Kimdi bu annemle babamın patronu?