6.BÖLÜM

..........ZİNCİRİN İLK HALKASI.........

AREL

Hayatımda verdiğim en kötü kararın hangisi olduğunu düşünürsem, uzun bir liste yapabilirdim.

Ama o an...

Prenses Liyana'nın karşısında diz çökmüşken cevabı bulmuştum.

Bu görevi kabul etmek.

Koridorun iki yanında Kara Muhafızlar sıralanmıştı. Arkadaşlarım birkaç adım arkamda, ben ise hâlâ dört siyah kıyafetli savaşçının arasında duruyordum.

Liyana sakin görünüyordu.

Bu beni daha çok sinirlendiriyordu.

"Kararını ver,Arel."dedi.

Başımı kaldırıp ona baktım.

Bu kez gözlerine değil.

Yüzünün başka bir noktasına.

"Zaten verdim."

"Öyle mi?"

"Arkadaşlarıma dokunmayacaksın."

Liyana'nın dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu.

"Karşılığında"

Çenemi sıktım.

"Burada kalacağım."

Arkamdan Elera'nın sesi duyuldu.

"Arel hayır."

Başımı ona doğru çevirdim.

"Elera."

Tek kelime söylemem yeterliydi.

Arkadaşlarımın yüzlerindeki ifadeyi görüyordum. Hiçbiri bunu kabul etmek istemiyordu.

Ama başka bir seçenek bırakmamıştı.

Liyana birkaç saniye beni izledi.

Sonra Kara Muhafızlara döndü.

"Silahlarınızı indirin."

Muhafızlar aynı anda geri çekildi.

Roan hemen yanıma geldi.

"İyi misin?"

"Hayır."

"Harika. Ben de değilim."

Kieran derin bir nefes verdi.

"Bundan sonra ne olacak?"

Liyana koridorun sonuna doğru yürümeye başladı.

"Bundan sonra sarayımın misafirleri olacaksınız."

Roan kaşlarını kaldırdı.

"Sizi öldürmeye çalışan insanları misafir olarak mı ağırlıyorsunuz?"

Liyana arkasına bakmadan cevap verdi.

"Herkesin hobisi olmak zorunda değil."

Roan birkaç saniye sustu.

"Onu sevdim."

"Roan!!"

"Ne? Beni öldürmeye çalışmıyor şu an."

Veyra ilk kez konuştu.

"Şu an."

Roan'ın gülümsemesi kayboldu.

Kara Muhafızlardan biri öne çıktı.

"Odalarınız hazırlanacak."

"Aynı odada mı kalacağız" diye sordu Elera.

Muhafız cevap vermeden Liyana'ya baktı.

Liyana durdu.

"Hayır."

Sonra bakışlarını bana çevirdi.

"Arel dışında herkes için ayrı odalar hazırlanacak."

Kaşlarım çatıldı.

"Ben nerede kalacağım?"

"Benim kanadımda."

"Neden?"

Liyana bu kez bana dönerek yürüdü.

Bir adım.

Sonra bir adım daha.

Aramızda yalnızca birkaç adım kalana kadar durmadı.

"Çünkü seni gözümün önünde tutmak istiyorum."

"Benden korktuğun için mi"

Bir an sessizlik oldu.

Sonra Liyana gülümsedi.

"Hayır."

Bakışları yüzümde dolaştı.

"Seni merak ettiğim için."

Bu cevap beni daha çok rahatsız etmişti.

♠️🌹♣️

Sarayın içindeki koridorlardan ilerlerken dört arkadaşım önümde yürüyen muhafızlarla birlikte farklı yollara ayrıldı.

Kieran yanımdan geçerken bana doğru eğildi.

"Bir şey olursa bağır."

"Bütün saray seni duyar."

"İşe yarar."

Roan omzuma hafifçe vurdu.

"Prensesin gözlerine bakma."

"Biliyorum."

" Hayır gerçekten bakma."

Elera ona ters ters baktı.

"Bu konuda şaka yapmayı bırak."

Roan ellerini kaldırdı.

"Tamam."

Veyra ise konuşmadan önce bana uzun bir bakış attı.

"Dikkatli ol."

Başımı salladım.

Sonra hepsi farklı koridorlara götürüldü.

Ve ilk kez...

Yalnız kaldım.

Liyana önümde yürüyordu.

Kara Muhafızlar ise birkaç adım gerimizden geliyordu.

"Beni nereye götürüyorsun?"diye sordum.

"Odana."

"Senin kanadındaki odama."

"Evet."

"Kaçmamdan bu kadar mı korkuyorsun?"

Liyana durdu.

Yavaşça bana döndü.

"Arel."

Sesinde ilk kez hafif bir ciddiyet vardı.

"Eğer kaçmak isteseydin arkadaşlarını geride bırakmazdın."

Bu kez cevap veremedim.

Çünkü haklıydı.

Bunu bildiği için sinirlendim.

"Yine de kaçmayı denemezsin değil mi?"

"Sana neden söyleyeyim?"

Liyana kısa bir kahkaha attı.

"Çünkü söylemezsen daha eğlenceli olur."

Yürümeye devam etti.

Onun arkasından giderken aklımdaki tek bir düşünceyi susturamıyordum.

Onun gözlerine bakmıştım.

On beş saniye boyunca.

Ve hiçbir şey olmamıştı.

Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum.

Belkide beni kontrol etmek istemdi.

Ama Liyana'nın bildiğinden emindim.

♣️🌹♠️

Odamın kapısı açıldığında ilk düşündüğüm şey şuydu:

Bu bir mahküm odasına benzemiyor.

Oda genişti. Büyük bir pencere, koyu renk ahşap mobilyalar ve uzaktan görünen Elyndra manzarası vardı.

İçeri girdim.

Liyana kapının yanında kaldı.

"Beğendin mi?"

"Beklediğimden daha iyi."

"Ne bekliyordun?"

"Zincirler."

Liyana'nın gözlerinde eğlenmiş bir ifade oluştu.

"Gerekirse onları da bulabilirim.Belki yakında onlara olur."

Ona ters bir bakış attım.

"Şaka yapıyorum."

"Pek öyle görünmüyor."

Kapıya doğru yürüdüm.

"Arkadaşlarımı görmek istiyorum."

Liyana'nın yüzündeki gülümseme biraz silindi.

"Yarın."

"Şimdi."

"Yarın Arel."

Çenemi sıktım.

"Onlara söz verdim."

Liyana birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra başını hafifçe eğdi.

"Sözlerini önemsiyorsun."

"Evet."

"Güzel."

Kapıya doğru döndü.

"Ben de sözleri önemserim."

Kapıdan çıkmadan önce son kez bana baktı.

"Bu yüzden sana verdiğim sözü tutacağım. Arkadaşlarına dokunulmayacak."

Kapı kapanmadan önce ekledi:

"Sen de burada kaldığın sürece."

Kapı kapandı.

Odanın içinde yalnız kaldım.

Bir süre pencereye baktım.

Sonra kapıya.

Kaçabilirdim.

Belki.

Ama arkadaşlarım buradaydı.

Ve Liyana bunu biliyordu.

LİYANA

Kapı kapandıktan sonra birkaç saniye yerimden kıpırdamadım.

Arel'in odasının önündeki koridorda Kara Muhafızlar sessizce bekliyordu.

"Prensesim?"

Başımı çevirdim.

"Kimse ona yaklaşmayacak."

Muhafız başını eğdi.

"Emredersiniz."

Yürümeye başladım.

Ama aklım hâlâ Arel'deydi.

Yedi saniye.

Sekiz.

On.

On beş.

Hiçbir şey.

Hayatım boyunca ilk kez gücüm birine ulaşamamıştı.

Ve bu beni korkutması gerekirken...

Meraklandırıyordu.

Koridorun sonundaki pencerenin önünde durdum.

Aşağıda, karanlığın içinde Elyndra uzanıyordu.

O olabilir mi?

Bu düşünce yine zihnime geldi.

Yıllardır cevap aradığım o eski kehanet...

Belki de gerçekten doğruydu.

Ve eğer doğruysa...

Arel'in sarayıma gelişi bir tesadüf değildi.

Dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Onu serbest bırakmayacaktım.

Henüz değil.

Çünkü bazı insanlar zincirlenmek için yaratılmamıştı.

Ama bazen...

En güçlü bağlar, zincir olmadan da kurulurdu.