2.BÖLÜM

..............BEŞ İZİNSİZLER............

LİYANA

İnsanların gözlerime bakmamasına alışmıştım.

Alışmak zorundaydım.

Sarayın uzun koridorlarında yürürken önümden geçen hizmetkârların başlarını eğmesini, muhafızların bakışlarını yere çevirmesini artık garipsemezdim. Bazıları bana yaklaşırken nefeslerini bile tutuyordu.

Sanki ben bir prenses değil...

Dokunulması yasak bir lanettim.

Taht salonunun yüksek penceresinin önünde durup aşağıdaki şehre baktım. Elyndra her zamanki gibi sakindi. Sokaklarda insanlar dolaşıyor, dükkânlar açıktı.

Onları izlerken aklımdan aynı düşünce geçti.

Hiçbiri bana gerçekten bakmıyor.

" Yine mi düşünüyorsun?"

Arkamdan gelen sesle başımı çevirdim.

Muhafızların komutanı birkaç adım gerimde durmuştu. Başını her zamanki gibi saygıyla eğmişti.

"İnsanların bana bakmamasını mı?"

"İnsanların sana bakması gerekmediğini."

Dudaklarımı hafifçe kıvırdım.

"Bazen gerekebilir."

Muhafız cevap vermedi.

Çünkü ikimiz de bunun doğru olmadığını biliyorduk.

Yedi saniye.

İnsanların gözlerime bakması için gereken en tehlikeli süre buydu.

Yedi saniyenin sonunda onların içinde bir şey değişirdi.

Bunu hissederdim.

Görünmez bir bağ oluşur, karşımdaki kişinin iradesi yavaşça bana doğru çekilirdi. Sonrasında ise...

Boyun eğerlerdi.

İşte bu yüzden hiç kimse bana uzun süre bakmazdı.

"Prensesim."

Muhafızın sesi düşüncelerimi böldü.

"Sınırdan bir haber geldi."

Ona döndüm.

"Ne haberi?"

Muhafız ilk kez tereddüt etti.

"Krallığa beş yabancı girmiş."

Kaşlarım çatıldı.

"Beş kişi mi?"

"Evet."

"Kim oldukları biliniyor mu?"

"Hayır. Ancak...."

Sesi kesildi.

"Ancak ne?"

Muhafız başını biraz daha eğdi.

"Krallığa girdikleri anda izlerini kaybettirmişler."

Pencereden dışarı baktım.

Beş yabancı.

Kim olduklarını bilmiyorduk.

Neden geldiklerini de.

Ama içimde yükselen o garip his...

Bunun sıradan bir ziyaret olmadığını söylüyordu.

Yavaşça pencereden uzaklaştım.

"Onları bulun."

"Emredersiniz, Prensesim."

"Kara muhafızları gönderin onlara belli etmeden takip etsinler."

"Emredersiniz Prensesim."

Muhafız tam kapıya yönelmişti ki onu durdurdum.

"Ve bir şey daha."

Durdu.

"Onlara zarar vermeyin."

Muhafız şaşkınlıkla başını kaldıracak gibi oldu ama son anda vazgeçti.

"Neden Prensesim?"

Gülümsedim.

Ama gözlerimdeki ifadeyi görseydi, belki de bu soruyu sormazdı.

"Çünkü onları önce ben görmek istiyorum."

Muhafız başını eğerek salondan çıktı.

Yalnız kaldığımda yeniden pencereye döndüm.

Uzaklarda, Elyndra'nın karanlık ormanlarına baktım.

Nedense...

Onlardan birini çoktan tanıyormuşum gibi hissediyordum.

Ve yıllar sonra ilk kez, içimde garip bir heyecan vardı.

Beş yabancı krallığıma girmişti.

Fakat hiçbirinin henüz bilmediği bir şey vardı.

Elyndra'ya giren herkes, bir şekilde değişirdi.

Ben de onların nasıl değişeceğini görmek için sabırsızlanıyordum.