13.BÖLÜM

..........GECENİN ARDINDAN..........

AREL

Sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey bunun ne kadar yanlış olduğuydu.

Bir sarayda uyandığımı biliyordum.
Daha da kötüsü, bu sarayın sahibini öldürmek için buraya geldiğimi de biliyordum.

Ama aklımdaki ilk şey...

Liyana'ydı.

Dün gece bana söyledikleri.
Annesi.

Babası.

Herkesin ona verdiği o isim.

Lanetli.

Başımı yastığa gömerek iç çektim.
Bu kelimeyi düşündüğümde aklıma artık onun gözleri gelmiyordu.
Yalnızlığı geliyordu.

Kapının aniden açılmasıyla yerimden doğruldum.
Roan içeri girdi.

"Uyuyor muydun?"

"Hayır."

Roan kapının yanında durdu.
"Harika. Çünkü sana bir şey soracağım."

"Hayır."

Roan kaşlarını çattı.
"Ne demek hayır?"

"Ne soracağını biliyorum."

"Bilmiyorsun."

"Dün gece neredeydin diye soracaksın."

Roan'ın yüzünde yavaşça bir gülümseme oluştu.
"Gerçekten neredeydin?"

Yatağımdan kalktım.
"Sana ne?"

Roan hemen yanıma geldi.
"Prensesle değildin umarım?"

"Roan."

"Bu sessizlik kesinlikle evet demek."

Tam o sırada kapının önünden geçen bir ses duyuldu.
"Konuştuğunuz şeylerin yarısını duymamış olmayı diliyorum."

İkimiz de kapıya döndük.
Liyana orada duruyordu.
Roan hemen gülümsedi.

"Prensesim, sadece Arel'in nerede olduğunu merak ediyorduk."

Liyana bana kısa bir bakış attı.
"Ben de merak ediyordum."

Roan'ın gözleri büyüdü.
"İşte bu-"
Liyana sözünü tamamlamasına izin vermedi.

"Çünkü sarayımda kaybolursa onu bulmak zorunda kalacak kişi ben olacağım."

Roan hayal kırıklığıyla iç çekti.
"Bütün eğlenceyi mahvettiniz."

Liyana arkasını döndü.
"Aşağı gelin. Kahvaltı hazır."

Roan kapıya yöneldi.
Ama çıkmadan önce bana doğru eğildi.

"Ben hala pes etmedim."

"Ne konuda?"

Roan sırıtıp çıktı.
"Kahvaltıda görüşürüz."

Başımı iki yana salladım.
Liyana'nın arkasından baktım.
Ve fark etmeden gülümsediğimi ancak kapı kapandıktan sonra anladım.

♠️🌹♣️

Büyük salona indiğimizde herkes çoktan yerini almıştı.

Veyra pencerenin yanında duruyordu.

Kieran ve Elera karşılıklı oturmuş, alçak sesle konuşuyorlardı.

Roan ise beni görünce sırıtmayı bırakmadı.

Liyana masanın başına geçti.
Kahvaltı başladığında ilk birkaç dakika normal geçti.
Sonra Roan konuştu.

"Bugün planımız ne?"

Liyana çayından bir yudum aldı.
"Hiçbir şey."

Roan kaşlarını kaldırdı.
"Hiçbir şey mi?"

"Evet."

"Bu sarayda sıkılmama izin mi veriyorsun?"

"İstersen muhafızları çağırabilirim."

Roan hemen başını salladı.
"Hayır. Fikrimi değiştirdim. Herşey çok güzel."

Elera gülümsedi.
Kieran ise başını iki yana salladı.
Bir süre sonra Veyra yerine oturdu.
Roan ona baktı.

"Bugün beni gölete atmayacak mısın?"

Veyra kaşlarını kaldırdı.

"Hayır."

Roan'ın yüzü ciddileşti.
"Yani yarın hala ihtimal var."

"Kesinlikle."

Roan ona birkaç saniye baktı..

"Sen beni seviyorsun."

Veyra'nın yüzündeki ifade değişmedi.
"Yemeğini ye."

Roan bana döndü.
"İşte. Utanıyor."

"Roan," dedi Veyra.
"Evet?"

"Sus."
Roan gülümsedi.
Ve bu kez...

Veyra'nın da gülümsemesini engelleyemediğini gördüm.

♣️🌹♠️

Öğleden sonra sarayda küçük bir hareketlilik başlamıştı.

Liyana, halkın son saldırıdan sonra yeniden huzursuz olmaması için sarayda bir akşam kutlaması düzenleneceğini söylemişti.

Başta anlam veremedim.
Saldırıdan birkaç gün sonra kutlama yapmak garipti.

Ama Liyana bunu halkın korkusunu azaltmak için yaptığını açıklamıştı.
Onu o gün boyunca birkaç kez gördüm.

Muhafızlarla konuşurken.
Halkın temsilcilerini dinlerken.
Saray çalışanlarının yanına gidip hazırlıkları sorarken.

İlk geldiğimiz gün tanıdığım Liyana'dan farklıydı.

Ya da...

Belki onu ilk kez gerçekten görüyordum.

Sadece gözleriyle insanları kontrol eden prenses değildi.
İnsanların ona korkuyla değil, güvenle baktığını da fark ediyordum.
Ve bu...

Hakkında bildiğimi sandığım her şeyi değiştirmeye başlamıştı.

♠️🌹♣️

Akşam olduğunda büyük salon ışıklarla doluydu.
Uzun masalar hazırlanmış, müzik salonun her köşesine yayılmıştı.

Liyana merdivenlerden aşağı indiğinde herkes birkaç saniyeliğine sustu.

Üzerinde koyu mor ve gece mavisinin birbirine karıştığı uzun bir elbise vardı. Kumaş yürüdükçe ışığı yakalıyor, sanki gecenin kendisi hareket ediyormuş gibi görünüyordu.

Saçlarının bir kısmı geriye alınmıştı.
Gözleri ise...

Her zamanki gibi mor.

Ama bu gece daha sakindi.
Yanıma gelen Roan omzuma dirseğiyle hafifçe dokundu.

"Bakmayı bırak."

Ona baktım.

"Ne?"

Roan sırıttı.
"Hiç."

Liyana bize doğru yürüdü.
Roan hemen ciddi bir ifadeye büründü.

"Prensesim."

Liyana gözlerini kıstı.
"Bu kadar ciddi görünmen beni korkutuyor."

Roan gülümsedi.
"Ben de kendimden korkuyorum."

Liyana istemeden güldü.
Veyra uzaktan ona baktı.
Roan'ın güldürdüğü kişiye bu kez Veyra'nın da baktığını fark ettim.

♣️🌹♠️

KIERAN

Müzik başladığında Elera salonun kenarında durmuş etrafı izliyordu.
Yanına yaklaştım.
"Dans ediyor musun?"

Bana baktı.

"Hayır."

"Harika."

Kaşlarını kaldırdı.
"Ne?"

"Ben de etmiyorum."

Elera güldü.
"Öyleyse neden sordun?"

Elimi uzattım.
"Birlikte bilmediğimiz bir şeyi yapabiliriz."

Elera elime baktı.
Sonra bana.

"Beni düşürmeyeceksin değil mi?"

"Garantisini veremem."

Elera gözlerini devirdi.
Ama yine de elimi tuttu.
İlk başta ikimiz de ne yapacağımızı bilmiyorduk.

Bir süre birbirimizin ayaklarına basmadan hareket etmeye çalıştık.
Sonunda Elera gülmeye başladı.
"Gerçekten dans etmeyi bilmiyorsun."

"Az önce bilmiyorum demiştim."

"Bu kadar kötü olabileceğini düşünmemiştim."

"Kalbimi kırıyorsun."

Elera bana baktı.
"Özür dilerim."

"Şimdi daha iyi."

Bir süre sonra adımlarımız yavaşladı.
Müzik devam ederken Elera'nın yüzündeki gülümsemeyi izledim.
Ve bir an...

Savaşları, sarayı ve neden burada olduğumuzu unuttum.
Sadece o an vardı.
Elera vardı.

♠️🌹♣️

ROAN
Veyra salonun bir köşesinde durmuş, herkesin eğlenmesini izliyordu.

Yanına gittim.
"Dans eder misin?"

Bana öyle bir baktı ki...

Soruyu tekrar sormamayı düşündüm.
"Hayır."

"Beklediğim cevap."

"Öyleyse neden sordun?"

Omuz silktim.
"Belki şaşırtırsın diye."
Veyra kollarını göğsünde birleştirdi.
"Şaşırtmayacağım."

"Üzücü."

Tam arkasını dönecektim ki Veyra'nın sesi geldi.

"Roan."

Durdum.
"Ne?"

Elini bana uzattı.
Birkaç saniye ona baktım.
"Gerçekten mi?"

"Fikrimi değiştirmeden."

Hemen elini tuttum.
Veyra kaşlarını çattı.

"Bu kadar heyecanlanmana gerek yok."

"İçimden çığlık atıyorum."

"Atma."

"Tamam."

Dans etmeye başladığımızda ilk birkaç dakika ikimiz de sessizdik.
Sonra ona baktım.

"Şunu söylemeliyim."

"Ne?"

"İnsanları öldürmekle tehdit ederken daha rahatsın."

Veyra'nın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"Belki seni öldürmekle tehdit etmeliyim."

"İşte bu Veyra."

Bir an birbirimize baktık.
Sonra ikimiz de güldük.
Veyra'nın gülüşünü ilk kez bu kadar net görüyordum.

Ve bunu ona söylememek için kendimi zor tuttum.
Çünkü muhtemelen beni gerçekten öldürürdü.

♣️🌹♠️

AREL

Gece ilerledikçe salon kalabalıklaşmıştı.
Ama Liyana'yı bir süre sonra göremedim.

Nereye gittiğini anlamak için etrafa baktım.

Sonunda büyük balkonun kapısının açık olduğunu fark ettim.
Dışarı çıktığımda onu korkulukların yanında buldum.
Yalnızdı.

Yanına yaklaştım.

"Kutlamanın sahibi kaçıyor mu?"

Liyana başını çevirmeden konuştu.
"Biraz sessizliğe ihtiyacım vardı."

Yanına geçtim.

"Bu balkonu da mı ilk kez biriyle paylaşıyorsun?"

Bu kez bana baktı.
"Bu başka balkon."

"Detay."

Liyana hafifçe güldü.
Bir süre sessizce dışarıyı izledik.
Sonra konuşmaya başladım.
"Dün söylediklerini düşündüm."

Liyana'nın yüzündeki gülümseme silindi.
"Hangisini?"

"Lanetli olduğunu."

Gözlerini bana çevirdi.
Bu kez kaçmadım.

"İnsanlar anlamadıkları şeylerden korkuyor."

Liyana sessiz kaldı.

"Ve korktukları şeye bir isim vermek istiyorlar."

Bakışlarımı onun gözlerinden ayırmadım.

"Bu seni kötü yapmaz."

Liyana birkaç saniye bana baktı.

"Sen gerçekten tuhaf birisin, Arel."

"İltifat olarak kabul edeceğim."

"Etme."

Gülümsedim.
Liyana da gülümsedi.
Ama o an...

Bir şey değişti.
Liyana'nın yüzündeki gülümseme aniden kayboldu.
Mor gözleri uzaklara çevrildi.
Sanki...

Bir şey duymuş gibiydi.
Kaşlarımı çattım.

"Ne oldu?"

Liyana birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra bana döndü.
Yüzünde hiçbir şey belli etmeyen o prenses ifadesi vardı.

"Bir şey yok."

Ona inanmadım.
Ama daha fazla bir şey söyleyemeden yanımdan geçti.
Kapıya doğru yürürken durdu.

"Biraz dinlenmem gerekiyor."

"İyi misin?"

Liyana arkasını dönmeden cevap verdi.

"İyiyim, Arel."

Bu kez sesinde yorgunluk vardı.
Ve bir şey daha.
Gizlediği bir korku.

"İyi geceler."

Balkondan içeri girdi.
Onun arkasından bakarken içimdeki huzursuzluk gitmedi.

Aksine...

Daha da büyüdü.
Liyana, birkaç dakika sonra gözden kaybolmuştu.

Ama o gece ilk kez şunu düşündüm:
Belki de bizi bu saraya getiren şey yalnızca bir görev değildi.
Belki...

Henüz ne olduğunu bilmediğimiz bir şey yaklaşıyordu.
Ve Liyana...

Bunu herkesten önce hissetmişti.

LİYANA
Odamın kapısını kapattığım anda sırtımı kapıya yasladım.
Derin bir nefes aldım.

"Bir şey yok."

Arel'e söylediğim buydu.
Ama doğru değildi.
Çünkü içimde...

Uzun zamandır hissetmediğim bir şey vardı.
Sanki görünmeyen bir el, kalbimin etrafında yavaşça kapanıyordu.

Pencereme doğru yürüdüm.
Dışarıda karanlık vardı.
Ve o karanlığa baktığımda...
Gözlerimin içi bir anlığına parladı.

"Bu imkânsız..."

Fısıltım odanın içinde kayboldu.
Sonra gözlerimi kapattım.

"Hayır."

Kimseye söylemeyecektim.
Henüz değil.
Çünkü eğer hissettiğim şey doğruysa...

Bu kez yaklaşan şey yalnızca bir saldırı değildi.
Bu kez yaklaşan şey, benim geçmişimdi.

🌙⚔️💜