28.BÖLÛM

.............FIRTINADAN ÖNCE...........

AREL

Savaşın geleceğini bilmek...
Savaşın tam ortasında olmaktan daha kötüydü.
Çünkü beklemek, insanın zihnine düşünmek için fazla zaman bırakıyordu.

Sarayın en yüksek balkonunda duruyordum. Aşağıda Kara Muhafızlar avluda hareket hâlindeydi. Kılıçlar hazırlanıyor, kapılar kontrol ediliyor, surların üzerindeki askerlerin sayısı artırılıyordu.

Her şey yaklaşan savaşı gösteriyordu.
Ama ben...

Savaşı düşünmüyordum.
Liyana'yı düşünüyordum.

Onu son gördüğümden beri garip bir sessizlik vardı.
Kulenin içinde yaşananlardan sonra odasına gitmişti. Konuşmak istemediğini söylemişti.
Ve ben...

İlk kez onun bu kadar sessiz kalmasından korkuyordum.
Arkamdan ayak sesleri geldi.

"Buradasın."

Kieran'dı.

Başımı çevirmedim.
"Maalesef."

Yanıma geldi.
Bir süre aşağıdaki muhafızları izledi.
"Roan, bir muhafızla bahse girdi."

İstemeden kaşımı kaldırdım.
"Ne üzerine?"

"Savaş başlamadan önce en az üç kez ceza alacağına."

Başımı iki yana salladım.
"Bu çocuk gerçekten-"

"-akılsız mı?"
Roan'ın sesi arkamızdan geldi.
Kieran başını çevirdi.

"Ben daha nazik bir kelime kullanacaktım."

Roan omzunu silkti.
"Tabii canım."

Elera ve Veyra da arkalarından geldi.
Elera balkondaki taş duvara yaslandı.

"Gerçekten savaş başlayacak mı?"

Kimse hemen cevap vermedi.
Sonunda Veyra konuştu.

"Başlamasa bile hazırlıklı olmamız gerekiyor."

Roan başını salladı.

"Ben hazırım."

Elera ona baktı.

"Sen kahvaltıya bile hazır değildin."

"Bu tamamen farklı."

Veyra gülmemek için başını çevirdi.
Bir an...

Her şey normalmiş gibi geldi.
Sonra ben...

Onlara baktım.
Ve bunun belki de son kez böyle bir arada duruşumuz olabileceği düşüncesi içime yerleşti.

Tam o sırada...

Bir çığlık duyuldu.
Hepimiz aynı anda döndük.
Sarayın içinden geliyordu.
"LIYANA!"

Düşünmeden koştum.

♠️🌹♣️

Koridorlarda Kara Muhafızlar vardı.
Ama garip bir şey olmuştu.
Hiçbiri hareket etmiyordu.
Bazıları duvara yaslanmıştı.

Bazıları dizlerinin üzerine çökmüştü.
Gözleri...

Boştu.

Roan'ın yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.

"Bu hiç hoşuma gitmedi."

Elera bir muhafızın yanına eğildi.
"Kontrol altında."

Kieran bana baktı.
"Onu mu yaptı?"

Cevap veremedim.
Çünkü...

Biliyordum.
Liyana.

Hepimiz aynı anda onun odasına doğru koştuk.

Kapının önüne geldiğimizde içeriden bir şeyin kırılma sesi geldi.

"Liyana!" diye bağırdım.

Cevap yoktu.
Kapıyı açmaya çalıştım.
Kilitliydi.

"Çekil."

Roan kılıcının kabzasıyla kapıya vurmak üzereyken durdum.

"Hayır."

Herkes bana baktı.
"Ya içeride-"

"Bekleyin."

Kapıya yaklaştım.
Sesimi alçalttım.

"Liyana."

İçeriden hiçbir ses gelmedi.
Bir kez daha söyledim.

"Liyana, kapıyı aç."

Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra...

"Git."

Sesi.

Ama Liyana'nın sesi gibi değildi.
Yorgundu.

Korkuyordu.

"Hayır."

"AREL!"

Kapının ardından gelen sesle hepimiz irkildik.
Bir anda kapının altından mor bir ışık sızdı.

Kieran geriye çekildi.

"Bence gitmek istiyor."

Roan hemen ekledi:

"İlk kez mantıklı bir fikir söyledin."

Elera ona ters ters baktı.
Ama kimse gülmedi.
Elimi kapının üzerine koydum.
"Liyana, beni dinle."

"Git."

"Hayır."

Kapının arkasından bir nefes sesi geldi.

Sonra...

Fısıltılar.

İlk başta ne söylediklerini anlayamadım.
Ama sonra kelimeler netleşti.

Bırak onları.

Seni anlayamazlar.

Hepsi senden korkuyor.

Ellerimi yumruk yaptım.
"Liyana, onlar gerçek değil."

İçerideki ses bir anda sustu.
Sonra Liyana konuştu.

"Sen nereden biliyorsun?"

"Çünkü sen bana daha önce söyledin."

Kapının ardından hafif bir gülüş geldi.
Ama...

Bu Liyana'nın gülüşü değildi.

"Bana daha önce birçok şey söyledin, Arel."

Sırtımdan soğuk bir şey geçti.
"Kapıyı aç."

"Ya açarsam?"

"Liyana."

"Ya sen de benden korkarsan?"

Bir an sustum.
Arkamda arkadaşlarım vardı.
Kara Muhafızlar vardı.
Savaş yaklaşıyordu.
Ama o anda...

Hiçbiri önemli değildi.
"Ben senden korkmam."

Kapının ardından sessizlik oldu.
Sonra fısıltıyla konuştu:
"Yalan söylüyorsun."

Gözlerimi kapattım.
"Belki gücünden korkuyorum."

Arkamdan herkes sustu.

"Belki onu kaybetmekten korkuyorum. Kendini kaybetmenden."

Kapının ardında bir şeyin yere düştüğü duyuldu.
"Ama senden korkmuyorum, Liyana."

Mor ışık yavaşça söndü.
Sonra...
Kapının kilidi açıldı.

♣️🌹♠️

Kapıyı açtığımda...
Odanın içi karanlıktı.
Pencereler açıktı.
Rüzgâr perdeleri savuruyordu.

Liyana pencerenin önünde oturuyordu.
Dizlerini kendine çekmişti.
Kılıcı birkaç adım ötesinde yerde duruyordu.

Beni görünce başını kaldırdı.
Gözleri...

Korkutucuydu.
Mor ışık tamamen kaybolmamıştı.
İçinde küçük kıvılcımlar gibi yanıp sönüyordu.

Kapının arkasından Roan'ın sesi geldi.
"İyi mi?"

Başımı çevirmeden cevap verdim.
"Burada kalın."

Liyana bunu duyunca kaşlarını çattı.
"Onları içeri alma."

"Zaten almayacağım."

"Çünkü onlara zarar verebilirim."

Ona doğru yürüdüm.
"Hayır."

"Arel."

"Hayır."

Liyana acı bir şekilde gülümsedi.
"İkimiz de bu kelimeyi kullanmayı seviyoruz."

Karşısında diz çöktüm.
"Ne oldu?"

Bir süre cevap vermedi.
Sonra fısıldadı:
"Onları susturamıyorum."

"Kimleri?"

Gözlerini kapattı.
"Sesleri."

Elini şakağına götürdü.
"Her geçen gün daha fazla konuşuyorlar."

Başımı eğdim.
"Ne diyorlar?"

"Kaçmam gerektiğini."

Nefesimi tuttum.
"Nereden?"

"Her şeyden."

Gözlerini açtı.
Bana baktı.
"Sen dahil."

İçim sıkıştı.
"Ben senden kaçmayacağım."

"Kaçmalısın."

"Liyana."

"Bu kez ciddi söylüyorum."

Sesi titredi.
"Bir gün kendimi kaybedeceğim, Arel."

Elini tuttum.
"Hayır."

"Olacak."

"Ben yanındayım."

"İşte bundan korkuyorum."

Başımı kaldırdım.

"Neden?"

Liyana'nın gözlerinde yaşlar birikti.
"Çünkü eğer kontrolümü kaybedersem..."

Sustu.

"...sana zarar vermekten korkuyorum."

Elini daha sıkı tuttum.
"Bana bak."

"Hayır."

"Liyana."

Yavaşça gözlerini kaldırdı.
Ve gözlerimin içine baktı.
Bu kez kaçmadım.
Yedi saniye geçti.

Sekiz.

Dokuz.

On.

Gücü bana ulaşmadı.
Ama bu kez ikimiz de bunu konuşmadık.
Çünkü önemli değildi.

"Ben buradayım," dedim.

Liyana'nın dudakları titredi.
"Bunu söylemeyi bırak."

"Neden?"

"Çünkü sana inanıyorum."

İçimde bir şey yumuşadı.
Ona biraz daha yaklaştım.
Alnımı alnına yasladım.
"İnan."

Gözlerini kapattı.
Nefeslerimiz birbirine karıştı.
Bu kez aramızdaki sessizlik korkutucu değildi.
Sakindi.

Liyana fısıldadı:
"Ya bir gün beni durduramazsan?"

Gözlerimi kapattım.
"O zaman yanında dururum."

"Ya yanında kalmak yetmezse?"

Bu kez cevap vermedim.
Çünkü ikimiz de...

Cevabın ne olabileceğini biliyorduk.
Tam o sırada sarayın dışından büyük bir boru sesi duyuldu.
Bu kez...

Çok yakındı.
Pencereden dışarı baktım.
Uzakta, karanlığın ardında...

Meşaleler görünüyordu.
Yüzlerce.

Belki binlerce.
Liyana yavaşça ayağa kalktı.

Gözlerindeki korku...
Yerini başka bir şeye bıraktı.

Kararlılığa.

"Başladılar."

Ben de ayağa kalktım.
"Henüz değil."

Liyana bana döndü.

"Daha önce hiç savaş kaybetmedim, Arel."

Dudaklarımı kıvırdım.
"İlk kez her şeyin bir ilki vardır."

Bana ters ters baktı.
"Bu moral vermek için mi?"

"Deniyorum."

İstemeden gülümsedi.
O küçük gülümseme...

Sanki bütün dünyayı durdurmaya yeterdi.

Sonra Liyana kılıcını yerden aldı.
Kılıcın parlak yüzeyinde mor gözleri yeniden yansıdı.

"Yanımdan ayrılma."

Başımı salladım.

"Emredersiniz, Prenses Liyana."

Gülümsedi.
"Bu kez doğru söyledin."

Kapıya doğru yürüdük.
Koridorda arkadaşlarım bizi bekliyordu.
Roan hemen kılıçlarını kavradı.

"Sonunda."

Elera ona baktı.

"Ölmeye bu kadar mı heveslisin?"

"Hayır. Ama bütün gün beklemek sıkıcı."

Kieran kılıcını sırtına yerleştirdi.
"Planımız ne?"

Liyana hepimize baktı.
Sonra bir an gözleri Arel'le buluştu.

"Hayatta kalmak."

Veyra yayını omzuna aldı.
"Basit."

Roan sırıtıp ekledi:

"Ben daha karmaşık bir şey bekliyordum."

Hepimiz birlikte koridora doğru yürümeye başladık.
Ama ben...

Liyana'nın elinin kısa bir an için benimkine değdiğini hissettim.
Ve o anda...

Nedenini bilmiyordum.
Ama içimde kötü bir his vardı.
Sanki bu...

Bir şeylerin son başlangıcıydı.
⚔️🌙💜