BÖLÜM 6: Geçmişin Kırık Parçaları

Uraz’ın o düzensiz, derin nefesleri odanın sessizliğini doldururken Umay, Telefonun ekran ışığını en kısık seviyeye getirip, ışığı yorganın içine doğru siper etti.
​Sayfaları hızla çevirdi. İlk sayfalardaki sakin notlar, ilerleyen sayfalarda yerini hırsla, korkuyla ve acıyla karalanmış satırlara bırakıyordu:
​"Bugün yine takvimi değiştirdi. Bana dün 15 Ekim diyorum ama mutfaktaki gazete 3 ay öncesini gösteriyor. Zamanı benim için dondurmuş. Buradan çıkmama izin vermiyor. Kendimi kaybetmeye başladım."

​Umay’ın kalbi hızla çarptı. Demek ki evdeki zaman akışı tamamen sahteydi; Uraz dış dünyayla olan tüm bağını koparmış, zamanı kendi istediği gibi bükmüştü. Sayfaları biraz daha çevirdiğinde, o kaza gününe ait asıl gerçeğin yazılı olduğu sayfaya ulaştı:
​"Arabadaydık. Tartışıyorduk. Uraz direksiyonu hızla şarampole kırdı. 'Sensiz yaşayamam, ya benim olacaksın ya da ikimiz de öleceğiz' diye bağırıyordu. Kaza yaptığımızı sanıyordum... Meğer kaza değil, bir infazmış. O an öldüm ben. Ama o, beni toprağa vermek yerine kendi zihninde, bu evde yeniden yarattı. Artık onun kurallarıyla nefes alıyorum."

​Gözlerindeki yaşlar ekranın ışığında parladı. Umay, okuduklarının ağırlığı altında ezilir gibi oldu. Yanında huzurla uyuyan o adam; onu kendi hayal dünyasına hapsetmek için canına kıymış bir cellattı.
​Notların son sayfasına geldiğinde, küçük ve aceleyle yazılmış son bir cümle dikkatini çekti:
​"Eğer bu defteri bulduysan, unutma Umay: Onun zihninden kaçmanın tek yolu, onun en çok korktuğu şeyi yapmaktır. O, gerçek dünyadaki ölümünden korkuyor. Evin alt katındaki sığınakta... gerçek bedenimizin olduğu yerde bizi bekliyor."

​Umay nefesinin kesildiğini hissetti. Evin alt katında bir sığınak mı vardı? Yıllardır bu evde yaşadığını sanıyordu ama alt katı hiç görmemişti.
​Tam o sırada, yan tarafındaki o düzenli nefes sesi aniden kesildi.
​Uraz yatakta doğruldu. Karanlığın içinde, gözlerini dahi kırpmadan doğrudan Umay’a bakıyordu. Sesi her zamankinden farklı, ürkütücü derecede sakin ve pürüzsüz çıktı:
​"Gece vakti ders çalışmayı hiç sevmezsin Umay... Ne okuyorsun öyle?"