BÖLÜM 24: Sabahın Soğuk İzleri

​Odanın içindeki o yoğun, nefes kesen küf kokusu ve göğsüne çöken devasa ağırlık, güneşin ilk soluk ışıkları pencerenin perdesini delene kadar varlığını sürdürdü.
​Umay, gözlerini açtığında sırılsıklam bir ter içinde, yatakta doğrulmaya çalıştı. Bedeni sanki tonlarca demir ağırlığın altında ezilmiş gibi her bir kası sızlıyordu. Hızla etrafına aksetti; tavan tertemizdi, ne o siyah reçine gibi sarkan leke vardı ne de o karabasan silueti. Oda, sabahın o sakin, sıradan sessizliğine bürünmüştü.
​Rüya mıydı? diye geçirdi içinden titreyen elleriyle yüzünü sıvazlayarak. Sadece berbat bir kabus mu?
​Ancak yataktan kalkıp ayaklarını yere bastığı an, çıplak tabanlarının değdiği tahta parkeden yayılan o ölümcül soğuklukla irkildi. Titreyen adımlarla banyoya yöneldi, musluğu açıp yüzüne soğuk su çarptı ve başını kaldırıp aynaya baktı.
​Gördüğü manzara, kalbinin durmasına neden oluyordu.
​Aynadaki yansımasında, boynundan omuzlarına doğru yayılan koyu mor, parmak izi şeklindeki ezikler ve çürükler net bir şekilde duruyordu. Sanki gece boyunca devasa, demirden eller boğazını sıkmış gibi derisinin rengi dönmüştü. Ve daha da korkuncu... banyonun lavabosunun içi, gece tükürdüğü ya da kustuğu koyu, pas rengi bir sıvıyla kaplıydı.
​O sırada koridordan annesi Arzu’nun ses duyuldu:
"Umay? Günaydın güzelim, kahvaltı hazır. İyi uyudun mu?"
​Umay panikle musluğu açıp lavabodaki o kanlı, paslı kalıntıları hızlıca yıkadı, yaka kesimi yüksek bir kazak giyerek boynundaki morlukları kapattı. Titreyen bacaklarla mutfağa geçtiğinde Arzu masayı hazırlıyordu.
​"Günaydın anne..." dedi Umay, sesindeki titremeyi bastırmaya çalışarak.
​Arzu dönüp kızına baktığında, yüzündeki o neşeli ifade anında soldu. Elindeki çay tabağını masaya bırakıp endişeyle Umay’a yaklaştı. "Kızım, rengin yine kül gibi olmuş. İyi misin? Elin ayağın titriyor."
​"İyiyim anne, sadece... uykumu alamadım," diye mırıldandı Umay, gözlerini masaya dikerek.
​Tam o sırada mutfağın penceresi, dışarıda en ufak bir rüzgar bile yokken, korkunç bir gıcırtıyla ardına kadar açıldı. İçeriye giren buz gibi bir rüzgar, masadaki mumun alevini söndürdü ve mutfağın tavanındaki avize şiddetle sallanmaya başladı.
​Arzu şaşkınlıkla pencereye doğru bir adım attı: "Aman Allah'ım, bu da nereden çıktı? Ben pencereyi kapatmıştım..."
​Umay ise masada otururken, tabağının hemen yanındaki metal bıçağın üzerine düşen gölgeye baktı. Bıçağın parlak çeliğinde, arkasında kimse olmamasına rağmen, o devasa karabasanın yüzü olmayan silueti belirmişti. Ve o soğuk fısıltı, doğrudan Umay’ın zihninin içine kazındı:
​"Saklanamazsın Umay. Ne boynundaki morlukları gizleyebilirsin, ne de benden kaçabilirsin."