BÖLÜM 17: Aynadaki Yüz

Odanın buzlu, lekelenmiş aynasından yansıyan görüntü, odadaki tüm havayı bir anda emdi.
​Aynada görünen şey, o otobanda hurdaya dönmüş araba ya da paramparça camlar değildi. Araba hâlâ o orman yolundaydı; direksiyonun başında ise korkudan gözleri büyümüş bir Umay değil, tamamen kanlar içinde, hareketsiz yatan Uraz vardı.
​Ve arabanın dışından, camı tırnaklarıyla tırmalayarak içeri girmeye çalışan, devasa gölgesiyle o aracı ezen varlık ise... Umay’ın kendisiydi.
​Umay’ın nefesi boğazına tıkandı. Başını dehşetle ellerinin arasına aldı. Hayır... diye geçirdi içinden, bu imkansızdı. O kazada ölen... o kazada giden o değil miydi?
​Odanın tavanını kaplayan o devasa karabasan, bir anda insan formuna bürünerek Umay’ın tam önüne düştü. Uraz’ın yüzü solgundu, dudaklarından sızan koyu sıvı damla damla yere düşüyordu. Ama gözlerindeki o dipsiz boşluk yerini acı dolu, titrek bir gerçekliğe bırakmıştı.
​"Hâlâ anlamadın değil mi sevgilim?" diye fısıldadı Uraz, sesi bu kez o metalik yankısını kaybetmiş, insana benzer bir kırılganlıkla çıkmıştı. "O gece kaza yapan bentim. O direksiyonun başında can veren, o demirlerin arasında sıkışıp kalan bendim."
​Umay tir tir titreyerek geriye doğru çekildi, sırtı aynaya çarptı. "Sen... Sen öldün mü?"
​Uraz acı bir şekilde gülümser gibi oldu. "Öldüm, Umay. Ama seni o enkazın başında yapayalnız, o soğukta bırakmaya dayanamadım. Ruhum o kadar büyük bir suçluluk ve korkuyla doldu ki... Seni kaybetmemek için bu zihni inşa ettim. Burası bir sığınak değil, Umay. Burası, seni hayatta tutabilmek için kendi ölümümü unuttuğum bir mezar."
​Uraz yavaşça elini uzattı. Bu kez parmaklarında ne bir çürüme kokusu vardı ne de o buz gibi korku; sadece onca yılın getirdiği o tanıdık, acı veren sıcaklık duruyordu.
​"Ama sen her seferinde hatırlıyorsun," diye devam etti Uraz, gözlerinden bir damla yaş süzülürken. "Kaçmaya çalışıyorsun. Ve her kaçtığında, bu zihnimizin duvarları biraz daha yıkılıyor."
​Umay, karşısındaki adama baktı. Onu deli eden, zihnine hapseden o canavar, aslında onu kaybetmemek için kendi ölümünü bile reddeden zavallı bir ruhtu. Ama bu gerçek, Umay'ı kurtarmıyordu; aksine, bu zihnin içinde sonsuza kadar tutsak kalacağı anlamına geliyordu.
​Umay, Uraz’ın uzanan eline baktı. Kalbi göğsünü parçalayacak gibi atıyordu. İçindeki o acıma duygusu ile hayatta kalma hırsı birbirine karıştığı an, Umay gözlerini Uraz’ın gözlerine dikti ve o ölümcül hamleyi yaptı.