BÖLÜM 34: Son Saniye Çizgisi

Umay’ın eli, Uraz’ın buz gibi ve iradesini ele geçiren parmakları altında istem dışı ileri doğru itiliyordu. Gümüş bıçağın ucu, dehşetle ellerini havaya kaldırmış olan babasının göğsüne sadece santimler kala durmuştu. Babası şoke olmuş bir halde kızının gözlerindeki o yabancı, kararmış bakışa bakıyor, tek kelime bile edemiyordu.
​"Umay... Kendine gel kızım!" diye hıçkırarak bağırdı Arzu köşeden, üzerine çöken siyah dumanlarla boğuşurken.
​Her şeyin bittiği, o kanlı sonun kaçınılmaz olduğu o saniyede... Köşede yere yığılmış olan yaşlı İbrahim Efendi’den beklenmedik bir hamle geldi.
​Nefesi kesilmiş, göğsü inip kalkan İbrahim Efendi, son gücünü toplayarak sedirden aşağıya doğru yuvarlandı. Masanın altından çıkardığı çömlek kasenin içindeki o keskin kokulu, ezilmiş üzerlik tohumları ve katran karışımını avuçladığı gibi doğrudan Uraz’ın siluetinin üzerine doğru savurdu.
​Fısıssss!
​Katranlı karışım, Uraz’ın gölge bedenine çarptığı an, odada teni yakan asit gibi bir duman yükseldi. Uraz acıyla kükredi; o birden fazla kişinin aynı anda çıkardığı metalik ses kulakları sağır edecek bir desibele ulaştı. Umay’ın bileklerindeki o demir mengene gevşedi, bıçak elinden kayarak tahta zemine düştü.
​İbrahim Efendi yerden kalkmaya çalışırken ağzından sızan kanı koluyla sildi ve cebinden çıkardığı bakır bir tas suyu odanın dört bir köşesine, özellikle de kapı eşiklerine hızla serperek eski, boğuk bir dille mırıldanmaya başladı.
​Uraz’ın silueti, o katran ve suyun etkisiyle geriye doğru savruldu. Tavanın o yarığından içeriye doğru çekilirken, son kez o hınç dolu sesiyle odada yankılandı:
​"Bu iş bitmedi Umay! O bıçak bir gün o kalbe saplanacak!"
​Ve o yarığın kapanmasıyla birlikte odadaki o cehennemî basınç bir anda yok oldu. Mavi yanan mumlar sönmüş, tavan eski ahşap haline geri dönmüştü. Odadaki hava hâlâ ağır ve küflüydü ama artık nefes alabiliyorlardı.
​Babası soluk soluğa yere kapaklanan Umay’ı hemen kucağına çekti, ellerini ve yüzünü kontrol etti. "İyi misin? Yaralandın mı?" diye sordu, sesi korkudan titriyordu.
​Arzu da koşarak gelip kızına sarıldı; üçü o odanın ortasında, birbirlerine tutunarak dakikalarca soluklandılar.
​İbrahim Efendi ise duvara yaslanmış, derin derin nefes alıyordu. Yüzü ölüm gibi sararmıştı. Masaya doğru zayıf bir el hareketi yaptı.
​"Gitt... Gittiler ama tamamen değil," dedi İbrahim Efendi, kesik kesik soluyarak. "O katran ve üzerlik ruhun tenle olan bağını anlık olarak yaktı. Bize sadece zaman kazandırdı. Bu evde de güvende değiliz artık. O ruh, o bıçağın kanını tattı bir kere."
​Umay, avucundaki derin kesikten sızan kana baktı. Gözlerinde artık korkudan ziyade, o karanlıkla hesaplaşmaya karar vermiş buz gibi bir öfke vardı.
​"O zaman zamanımız az demektir," dedi Umay, sesindeki kararlılıkla başını kaldırıp annesine ve babasına bakarak. "Bize sadece bir kaçış yolu değil... Onu bu dünyadan tamamen söküp alacak o gerçek 'bağı' bulmamız gerekiyor."