BÖLÜM 1: Uykudaki Yabancı

Ölmekten değil, uykumda yer değiştirmekten korkuyordum.
​Bedenim felçliydi, dilim lal olmuştu; tek bir kasımı bile kıpırdatamıyordum. Odadaki o ağır, çürümüş nem kokusu yine buradaydı. Biliyordum, her gece olduğu gibi göğsüme oturacaktı. Nefesimi kesecek, içimdeki yaşamı damla damla emecekti.
​Parmaklarımı zar zor oynatmaya çalışırken, yanı başımda yatan adamın eli birden bire benim elimin üzerine kapandı. Beni kurtaracağını sandım. Ama onun eli beni kurtarmak için değil, o varlığın benden kopardığı parçayı daha sıkı tutabilmek için kenetlendi parmaklarıma. Ve karanlığın içinden o tanıdık, sevdiğim ses yükseldi: "Bırak direnmeyi... Artık tamamen bizimlesin."
​Gözlerimi dehşetle açtığımda, odanın tavanındaki loş sarı lamba titriyordu. Alnımdan süzülen soğuk terler şakaklarıma yapışmıştı. Yan tarafım... Boştu.
​Uraz, her zamanki gibi mutfaktan su getirmek için mi kalkmıştı, yoksa hiç yatakta olmamış mıydı?
​Yataktan doğrulup ayaklarımı buz gibi parkeye bastım. Evin koridoruna adım attığımda, doktorların o hastane odasında bana söyledikleri kulaklarımda çınlıyordu: "Geçici hafıza bulanıklığı Umay, hepsi bu. Trafik kazasından sonra son üç yılı hatırlayamaman normal. Yanındaki adama güvenmelisin, o senin nişanlın."
​Doktorlar haklıysa, o halde neden boynumdaki morluklar parmak izi değil de tırnak izi gibi duruyordu? Neden her sabah uyandığımda, bu evde daha önce hiç görmediğim ama sanki her köşesini ezbere bildiğim bir korkuyla doluyordum?
​Mutfaktan gelen hafif bir tıkırtı sesiyle durdum. Kapı aralığından sızan titrek ışığa doğru yavaşça adımladım. Uraz tezgahın önünde sırtı bana dönük duruyordu. Elinde tuttuğu bıçağın metalik parıltısı karanlıkta parlıyordu.
​Yavaşça arkasından yaklaşırken, içimdeki o buz gibi ses fısıldadı: Dün gece o yatakta bana dokunan eller, acaba gerçekten bu adama mı aitti? Yoksa ben, her gece beni boğmaya gelen o şeyle aynı yatağı paylaşırken, kazadan sağ kurtulduğumu mu zannediyordum?
​Emir başını omzunun üzerinden yavaşça bana doğru çevirdi. Yüzündeki o kusursuz, şefkatli gülümsemesi, gözlerindeki o boş ve yabancı bakışla bir anlığına çarpıştı.