BÖLÜM 25: Ortak Gölgeler

​Umay, mutfaktaki o buz gibi esintinin ve bıçağın çeliğindeki siluetin dehşetiyle birkaç adım geriledi. Boynundaki kazak boğazını sıkıyormuş gibi nefesi daralıyordu.
​Annesi Arzu, hâlâ sonuna kadar açılan pencerenin önünde duruyordu. Yüzündeki o şaşkınlık yerini yavaş yavaş derin bir tedirginliğe bırakmıştı. Omuzlarını tutarak birden titredi ve kollarını ovuşturdu.
​"Çok garip..." diye mırıldandı Arzu, sesinde istemsiz bir huzursuzluk vardı. "Pencere birden bire açıldı ama... sanki o rüzgarla birlikte içeri biri girmiş gibi hissettim. Odanın havası bir anda buz gibi oldu, midem bulandı."
​Umay’ın kalbi duracak gibi oldu. Gözleri kocaman açılmıştı. Annem... Annem de hissetti.
​Arzu yavaşça arkasını döndü ve mutfağın ortasında soluk soluğa duran Umay’a baktı. Gözlerindeki o anne şefkati, yerini hafif bir korkuya ve şüpheye bırakıyordu.
​"Umay..." dedi Arzu, adımlarını yavaşça kızına doğru atarak. "Bu evde... Son zamanlarda tuhaf bir şeyler oluyor. Sanki... sanki yalnız değiliz gibi. Sen de hissediyorsun değil mi? O hastaneden döndüğünden beri evde ağır, boğucu bir şey var."
​Umay ne diyeceğini bilemedi. Tek başına sırtlandığı o sır, ilk defa bu kadar açık bir şekilde çatlıyordu. Eğer annesi de bu varlığın varlığını hissetmeye başladıysa, bu artık sadece Umay’ın zihninde kurduğu bir psikoz değildi. Uraz gerçekten de dışarıdaydı.
​"Anne, ben..." diye kekeledi Umay, gözlerinden bir damla yaş süzülürken. Gerçeği anlatmak, her şeyi itiraf etmek ile susmaya devam etmek arasında kaldığı o ince çizgide boğuluyordu.
​Ama o an, mutfağın tavanındaki o siyah reçine benzeri gölge, Arzu’nun tam arkasına, duvara doğru süzülerek indi. Uraz’ın o devasa, parmakları uzamış silueti, Arzu’nun omuzlarının hemen üzerinde yükseldi.
​Ve o boğuk, birden fazla kişinin aynı anda konuştuğu o ölümcül ses, bu kez sadece Umay’ın değil, doğrudan mutfağın içinde, ikisinin de kulaklarında yankılandı:
​"Ona söyleme Umay... Yoksa önce anneni alırım."
​Arzu, kulaklarında çınlayan o yabancı, buz gibi sesle birlikte dehşetle başını tuttu ve çığlık attı: "Bu ses... Bu ses de neydi?! Allah'ım, biri burada bizimle mi konuşuyor?!"