BÖLÜM 22: Görünmeyen Çatlaklar

Hastaneden taburcu olup Antalya’nın o kalabalık, tanıdık sokağına ve evine döndüğü ilk gün, Umay için normal hayata dönüşten çok bir esaretin şekil değiştirmesiydi.
​Annesi Arzu, kızının yatak odasını baştan aşağıya temizlemiş, yatağına en sevdiği nevresimleri sermişti. Her şey dışarıdan bakıldığında kusursuz ve huzurlu bir anne-kız kavuşması gibi görünüyordu. Ama Arzu’nun fark etmediği bir detay vardı: Umay, evin içinde adım atarken bile sürekli arkasını kolluyor, gölgelerin hareket edip etmediğini kontrol ediyordu.
​Yemek masasında otururlarken Arzu, tabağına çorba doldururken endişeyle sordu:
"Kızım, hâlâ çok solgunsun. Doktor o kazanın bıraktığı travmanın zamanla geçeceğini söyledi ama... İçinde hâlâ bir korku var gibi. Anlatmak ister misin? O komada olduğun günlerde neler gördün?"
​Umay kaşığı elinde sıkıca tuttu. Zihninde o paslı sığınak, aynadaki o korkunç yüz ve Uraz’ın o devasa karabasana dönüşen silueti bir film şeridi gibi geçti. Eğer annesine "Beni hastanede bıraktığımı sandığım o adam, şu an mutfak tavanının köşesinde bizi izliyor" deseydi, bunun karşılığı ne olacaktı? Doktorların yanına, o beyaz ilaç kokulu odalara geri dönmekten başka bir şey değildi. Ona inanmazlardı. Bunu sadece bir "travma sonrası psikoz" olarak görürlerdi.
​Umay başını kaldırıp annesine zoraki ama güven veren bir gülümsemeyle baktı:
"Sadece... o karanlık odadan uyanmak biraz zaman alıyor anne. Hepsi bu. Merak etme, geçecek."
​Arzu iç çekerek kızının elini tuttu. "Geçecek tabii ki güzelim. Biz atlattık en kötüsünü."
​Ancak o an, mutfağın tavanından aşağıya doğru sarkan o siyah, dumansı parmaklar Arzu’nun omzuna doğru yaklaştı. Uraz’ın o boğuk, zihnin derinliklerinden gelen fısıltısı Umay’ın kulaklarında yankılandı:
"Sana inanmazlar sevgilim... Sen en iyisi susmaya devam et."
​Umay, ellerinin titremesini saklamak için çorba kasesine eğildi. Uraz artık sadece zihninin içinde değildi; gerçeğin, evinin, hatta en güvenli sandığı o odanın ta içine yerleşmişti. Ve Umay, bu görünmez kabusu kimseyle paylaşamayacağını bilerek, o karabasanla aynı evde yaşamak zorundaydı.