BÖLÜM 13: Sahte Sabah

​O sığınağın tavanına yapışan o devasa karabasanın ezici ağırlığı, ruhunu ve bedenini ikiye bölmek üzereyken Umay kulakları sağır eden bir çığlıkla gözlerini açtı.
​Göğsü inip kalkıyor, nefes nefese, sırılsıklam bir ter içinde yatakta doğruldu. Gözleri korkuyla odanın köşelerini taradı; ne o paslı duvarlar vardı, ne tırnak sesleri, ne de o karanlık zemin. Karşısında sadece sabah güneşinin tülü delip geçen yumuşak, altın sarısı ışığı ve odadaki o huzurlu sessizlik duruyordu.
​"Umay? Sevgilim, iyi misin?"
​Yanı başında kıpırdayan sıcak bir beden, omzuna dokunan şefkatli bir el... Umay başını dehşetle çevirdiğinde Uraz'ı gördü. Yüzü tamamen yerindeydi; ne bir boşluk, ne de o korkunç siluet... Uraz, her zamanki o sakin, endişeli ve sevgi dolu bakışlarıyla ona bakıyordu. Üzerinde ne bir hastane önlüğü ne de kan lekesi vardı; ev kıyafetleriyle, pürüzsüz ve sıcacıktı.
​"Kötü bir rüya gördün galiba," diye fısıldadı Uraz, elleriyle Umay'ın alnına dökülen terli saçları geriye iterken. Sesi o kadar yumuşak, o kadar güven vericiydi ki, az önce yaşadığı o dehşet dolu dakikalar zihninde yavaşça silinmeye başlar gibi oldu. "Çok terlemişsin... Sabaha kadar sayıklayıp durdun."
​Umay tir tir titreyen ellerine baktı. Ellerinde ne o paslı demir parçasının izi vardı ne de bulaşan bir kir... Her şey kusursuz, pürüzsüz bir sabaha uyanmış gibi yerli yerindeydi.
​"Birlik... Biz sığınaktaydık..." diye fısıldadı Umay, kelimeler boğazına dizilerek. "Uraz, sen... sen o varlıkla beraberdin. O sığınak..."
​Uraz hafifçe gülümsedi; bu gülümseme öyle sıcaktı ki insanın tüm şüphelerini eritebilecek kadar doğal duruyordu. Eğilip Umay’ın şakağına nazikçe bir öpücük kondurdu.
​"Yine o karanlık hikayelerini kafanda kurmaya başladın sevgilim," dedi Uraz, mutfaktan gelen kahve kokusunu işaret edercesine pencereye doğru bakarak. "Hastaneden çıktığımızdan beri çok yoruldun, o kazanın şoku henüz tam olarak atılmadı. Hiçbir sığınak yok, hiçbir karanlık yok. Bak, gündüz oldu; dışarıda güneş var, evimiz hala aynı."
​Uraz’ın o güven veren dokunuşu, tenindeki o sıcaklık ve evin taze lavanta kokusu Umay'ın direncini kırdı. Acaba gerçekten hepsi hastaneden kalma travmaların, kabusların bir oyunu muydu? Uraz'ın her zamanki gibi şefkatle saçlarını okşaması, içindeki o korku dağlarını dev gibi bir şüpheye dönüştürdü.
​Umay derin bir soluk alıp başını Uraz’ın omzuna yasladı. Her şey normal görünüyordu.
Ama tam o sırada, Uraz'ın parmakları saçlarında gezinirken, Umay'ın ensesinde hissettiği o hafif, buz gibi bir nem ve teninden yayılan o o kadarcık küf kokusu... her şeyi yeniden başa sardı.