BÖLÜM 26: İtiraf ve Karanlık Ortaklık

​Arzu, mutfağın ortasında kulaklarını tutmuş, dehşet içinde etrafa bakınıyordu. Ses kesilmişti ama o boğucu, küf kokulu hava mutfağın duvarlarına yapışmış gibi kalmıştı.
​Umay, artık saklayamayacağını, bu sırrı tek başına taşıyamayacağını anladı. Gözyaşları yanaklarından süzülürken, titreyen elleriyle annesinin kollarından tuttu.
​"Anne... anne, bana bak. Sakın korkma ama dinle beni," dedi Umay, sesi hıçkırıkları arasında boğulurken.
​Arzu, dehşetle genişlemiş gözlerini kızına dikti. "Umay... O ses neydi? Kim konuştu az önce? Evde biri mi var?"
​Umay derin bir soluk aldı ve o korkunç gerçeği, hastanede komadayken gördüklerini, Uraz’ın kaza gecesini, o paslı sığınağı ve o karabasanın artık gerçeğe dönüştüğünü tek solukta anlattı. Anlattıkça omuzlarındaki tonlarca ağırlık biraz olsun hafifliyor gibiydi; ama annesinin yüzündeki o şaşkınlık, dehşet ve inanmama çizgisinden korku dolu bir kabullenişe evrilen ifadeyi görmek kalbini acıtıyordu.
​Arzu, kızının anlattıklarını dinlerken elleriyle ağzını kapattı. Gözyaşları dökülüyordu. "Kızım... sen ne diyorsun? O... o çocuk öldü demediler mi? Hastanede..."
​"Öldü anne!" diye fısıldadı Umay, boynundaki o mor parmak izlerini göstermek için kazağının yakasını hafifçe aralayarak. "Kaza yapan bendim ya da o... ama ruhu beni bırakmadı. Zihnimde yarattığım o mezardan kaçtım ama o... o benimle birlikte dışarı çıktı. Ve az önce 'Anneni alırım' dedi. Seni hedef aldı!"
​Arzu, kızının boynundaki o mor, insan eli şeklindeki çürükleri gördüğü an, yaşadığı tüm şüpheler yok oldu. Bu bir travma veya psikoz olamayacak kadar gerçek ve fizikseldi. Bir anne olarak içindeki o koruma refleksi, korkusunun önüne geçti. Derin bir nefes alarak gözyaşlarını sildi ve kararlı bir sesle konuştu:
​"Tamam... Ağlamak yok," dedi Arzu, elleriyle Umay’ın yüzünü kavrayarak. "Eğer bu yaratık buradaysa, onu buradan söküp almanın da bir yolu olmalı. Yalnız değilsin artık Umay. İkimiz birlikteyiz."
​Umay, annesinin bu cesur duruşundan güç alarak başını salladı. "Bir yol olmalı anne... Uraz’ın bu dünyayla bağını koparan şey, o zihindeki ölümünü kabullenmemesiydi. Ama ben onun mezarını kapattım. Belki de... o kazanın olduğu yere, o gerçek bedenin toprağına gitmeliyiz."
​Arzu hemen mantık yürüttü: "O zaman o orman yoluna, kazanın yaşandığı o hurdalığa ya da mezarına gitmemiz gerekiyor. Onu başladığı yere geri göndermeliyiz."