BÖLÜM 19: Gerçek Dünyanın Soğuk Işığı

Antalya’nın sabaha karşı üşüten, hastane odalarına sinen o antiseptik kokusu... Zaman, o odada yaşayanlar için uzun süredir durmuş gibiydi.
​Yoğun bakım ünitesinin camının arkasında, ellerini duvara yaslamış bir şekilde içeriyi izleyen Arzu vardı. Gözlerinin altındaki morluklar, günlerdir uykusuz geçen gecelerin ve dökülen gözyaşlarının iziydi. Yanındaki bankta ise gözleri kızarmış, dikkati bir an olsun dağılmayan biri daha oturuyordu: Polis olan babası. Üniformasının ceketi sandalyenin sırtına atılmış, o sert, otoriter adam gitmiş, yerine evladını kaybetme korkusuyla kavrulan yıkık bir baba kalmıştı.
​"Doktor yine ne dedi Arzu?" diye fısıldadı baba, sesi çatallı ve yorgundu.
​Arzu, camın ardındaki o beyaz çarşaflara sıkıca sarılmış, makinelere bağlı olarak yatan Umay’ın cansız gibi duran bedenine baktı. Göğsü, sadece makinelerin yardımıyla inip kalkıyordu.
​"Değişen bir şey yok baba..." dedi Arzu, sesi titreyerek. "Hâlâ komada. Doktorlar... 'Beyin aktivitesi var ama çok derinde, oradan geri dönmek istemiyor gibi bir hali var' dediler. Sanki... sanki gitmek istediği yerde kalmayı seçmiş gibi."
​Odanın içinde sadece monitörlerin o monoton, can sıkıcı bip sesleri yankılanıyordu. Ama ikisinin de bilmediği, dışarıdan bakan kimsenin tahmin edemeyeceği bir gerçek vardı: Umay, o zihnin derinliklerinde sadece kendi hayatı için değil, Uraz’ın o devasa mezarından kurtulmak için can pazarındaydı.
​O sırada, hastane odasının kapısı yavaşça aralandı. İçeriye giren hemşire, Umay’ın yatağının başına yaklaşarak serumu kontrol etti. Ancak hemşirenin hareketlerinde tuhaf bir şeyler vardı; adımları zemine basarken çıkardığı ses, hastane fayansından ziyade, sanki tahta döşemeli eski bir evin gıcırtısını hatırlatıyordu.
​Hemşire Umay’ın bileğindeki pulse oksimetre cihazını düzeltirken, kulaklarına doğru eğildi. Ve hastane odasının o steril havası, aniden sığınağın o kesif çürüme ve küf kokusuyla doldu.
​Hemşirenin sesi, o odadaki yabancı bir hemşireye değil, doğrudan Uraz’ın zihninden kopup gelen o yankılı ve boğuk fısıltıya dönüştü:
​"Boşuna bekliyorsunuz... O artık sadece benimle güvende."
​Arzu dışarıdan endişeyle cama yaklaşırken, içeride Umay’ın parmak uçları yatakta hafifçe seğirdi.