BÖLÜM 23: Tene Sinen Küf

​O gece, evin içi o kadar sessizdi ki, duvar saatlerinin sarkaç sesi bile Umay’ın kulaklarında bir demir kapının gıcırtısı gibi patlıyordu. Annesi Arzu, günün yorgunluğundan sızıp kalmıştı; evdeki tek uyanık varlık, yatağında gözlerini dikmiş tavana bakan Umay’dı.
​Tavanın köşesinden o zifiri karanlık, yavaşça eriyen bir reçine gibi aşağıya doğru süzülüyordu.
​Umay battaniyeyi boğazına kadar çekmiş, nefesini bile tutmuştu. Ses çıkarırsa, hareket ederse o şeyin üzerine atılacağını biliyordu. Ama asıl korkunç olan, Uraz’ın sadece orada durmuyor olmasıydı.
​Odanın havası birden bire buz kesti. Nefes alırken ciğerlerine dolan o taze oda spreyi kokusu tamamen kayboldu; yerine aylarca güneş görmemiş bir cesedin, toprak altındaki o boğucu, mide bulandırıcı küf ve çürüme kokusu oturdu. Koku o kadar yoğuntu ki, Umay öğürmemek için dişlerini birbirine geçirdi.
​Ve sonra... o sessizliği bozan o ses duyuldu.
​Tık... tık... tık...
​Uraz’ın tırnaklarının tavan tahtalarında gezindiği o ses, tam başının üstündeydi. Tıkırtılar yavaş yavaş yatağın tahta başlığına doğru kaydı. Umay gözlerini sıkıca yumdu, içinden dualar geçirdi. Görmezden gel, gerçek değil, geçti... diye tekrarlıyordu zihninde.
​Ama sonra ensesinde, o ölümcül soğukluğu hissetti.
​Hani kışın dışarıda donarsınız da teninize iğneler batar ya, onun gibi bir soğukluk değildi bu. Bir insanın ölüm anındaki o mutlak, nefessiz soğukluğuydu. Uraz’ın devasa, eklemleri ters dönmüş parmakları, yorganın üzerinden Umay’ın omzunu kavradı.
​Parmaklar o kadar sertti ki, kemiklerine baskı yapıyor, derisini morartacak kadar sıkıyordu.
​Ve o boğuk, birden fazla kişinin aynı anda konuştuğu yankılı ses, doğrudan Umay’ın sol kulağının dibinde, tenine neredeyse yapışarak fısıldadı:
​"Gözlerini neden yumuyorsun sevgilim? Beni görmezden gelemezsin. Ben senin tenindeyim artık."
​Umay dehşetle gözlerini açtı. Yatak odasının karanlığında, tam üstüne eğilmiş o yüzü olmayan, göz çukurlarından siyah kan damlayan silueti gördü. Uraz, aralarındaki mesafeyi tamamen kapatmıştı. Nefesi yoktu ama o çürümüş koku Umay’ın boğazını tıkıyordu.
​Umay, sesini çıkarıp annesini uyandırmak istedikçe, boğazına binen o görünmeyen eller nefesini kesti. Felç olmuş gibi çırpınıyordu; ne bağıra biliyor ne de hareket edebiliyordu.
​Uraz’ın silueti yavaşça Umay’ın kulak hizasına doğru biraz daha eğildi ve o donduran fısıltı odayı doldurdu:
"Şimdi uyanık kalma sırası sende. Çünkü ben gözlerimi bir daha asla kapatamayacağım."