BÖLÜM 35: Sessizliğin Altındaki Fırtına

İbrahim Efendi’nin o eski ve duman altı evindeki kabusun üzerinden üç gün geçmiştİ. O gece dökülen katran ve okunan dualar, Uraz’ı geçici olarak uzaklaştırmıştı; evet, artık tavanlardan sarkan siluetler veya kulağa fısıldayan boğuk sesler yoktu. Ancak bu sessizlik, fırtınadan önceki o aldatıcı sakinlikten başka bir şey değildi.
​Antalya’nın dışındaki sakin, gözlerden uzak bir dağ evine sığınmışlardı. Babası, polisteki yetkilerini ve bağlantılarını kullanarak birkaç günlüğüne "yıllık izin" almış, aileyi şehir merkezinden ve o lanetli sokaklardan uzaklaştırmıştı.
​Gündüzleri her şey neredeyse normal görünüyordu.
​Güneş, dağ evinin ahşap pencerelerinden içeri sıcak bir sarı ışıkla sızarken, Arzu mutfakta kahve pişiriyor, babası ise verandada sessizce kahvesini yudumluyordu. Dışarıdan bakan biri, bu ailenin sadece hafta sonu kaçamağı yaptığına yemin edebilirdi.
​Ama içeride, Umay için zaman bambaşka bir ritimde akıyordu.
​Umay, odanın ahşap zeminine oturmuş, önündeki kalın deri kaplı eski bir deftere durmaksızın notlar alıyordu. İbrahim Efendi’nin o gece söylediği sözler zihninde yankılanıp duruyordu: "O ruh sadece bir hayalet değil; senin iradene atılmış bir çengel. Onu yok edemezsin, çünkü o senin suçluluk duygunla besleniyor."
​Umay, kalemi elinde sıkarak düşünmeye başladı. Uraz’ı ormanda bıçaklamaya çalışmak, ya da bir hocanın tütsüleriyle kovalamak işe yaramamıştı çünkü bunlar hep dışsal çözümlerdi. Oysa bağ zihinseldi, içeriden kurulmuştu. Umay komadayken o sığınağa kendi ayaklarıyla girmiş, Uraz’ın orada kalmasına bilinçaltında razı olmuştu.
​Kapı aralandı ve elinde iki bardak bitki çayıyla Arzu içeri girdi. Kızının yüzündeki o yorgun ama bir o kadar da odaklanmış ifadeyi görünce tepsiyi sehpaya bırakıp yanına oturdu.
​"Nasıl hissediyorsun güzelim?" diye sordu Arzu, şefkatle Umay’ın saçlarını arkaya atarak.
​Umay defteri kapattı ve başını annesinin omzuna yasladı. "Sakin anne... Sanki fırtınadan önceki o derin sessizlik gibi. Ama biliyorum ki gitmedi. Sadece... bir sonraki hamlesi için bekliyor."
​"Beklesin," dedi Arzu, sesinde kararlı bir inatla. "Baban dışarıda her ihtimale karşı önlem aldı. İbrahim Efendi de bize birkaç gün kazandırdı. Bu süreyi boşa harcamayacağız. Onu bu zihinden ve evimizden tamamen atmanın başka bir yolu olmalı."
​O sırada verandadan içeri giren babası, kapıyı yavaşça kapatarak söze girdi: "Şehir merkezindeki o ev ve İbrahim Efendi’nin bıraktığı izler hakkında düşündüm. Uraz’ın bu dünyayla tek bağı, kaza yaptığı o yol ve senin zihnindeki o suçluluk hissi değil mi? Onu tamamen bitirmek istiyorsak... O sığınağa, yani her şeyin başladığı o zihinsel yere bilinçli olarak tekrar girmeliyiz."
​Umay başını kaldırıp babasına baktı. Gözleri kocaman açılmıştı. "Ne? Zihne tekrar mı girmek? Baba sen deli misin, o ölümcül bir tuzaktı!"
​"Tuzaktı evet," dedi babası, kararlı adımlarla yaklaşarak. "Ama bu sefer kaçmak için değil, hesabı kapatmak için gireceksin. Kaçarak kurtulamayacağımızı anladık. Onu kendi oyununda, kendi evinde yenmek zorundasın."
​Umay derin bir soluk aldı. Babasının bu rasyonel ama tehlikeli teklifi, odadaki havanın bir anda değişmesine neden oldu. Dışarıda dağdaki çam ağaçları rüzgarla hafifçe sallanırken, evin içinde o sessiz ve stratejik bekleyiş yerini yaklaşan büyük yüzleşmenin gerilimine bırakmıştı.