45. Bölüm

İso Fadime'nin bu halini fark eder ve önünde diz çöküp ellerini tutar.

İ: Fadime? Fadime neyin var? İyi misin?
F: i-iyiyim. Karnım ağrı girdi sadece, geçer birazdan

Hicran yanlarına gider.

H: Fadime?
F: abla iyiyim
H: derin nefes al tamam mı? Karın ağrısını geçirir derin nefes, dimi eleni?

Eleni ve Oruç'ta Fadime'nin yanına gider.

E: evet, derin nefes almak iyi gelebilir, bide sıcak su torbası var mı?
İ: var, var, şeyde, nerde, çekmecede, dur getireyim

Fadime'nin sancısı geçer ve rahat bir nefes alır. Sıcak su torbası getirmek için ayaklanan İso'nun kolunu tutar.

F: iyiyim geçti, bir anlık bişeydi zaten, çok gerildik ya ondan oldu, yeni atlatıyorum zaten hastalığı biliyosun, gerek yok sıcak su torbasına, hadi abimin yanına gidelim, vakit kaybetmeyelim
İ: Fadime ağrıdan yüzün bile kızarmıştı, ne vakit kaybı? Hem biz niye doktora gitmiyoruz hala?
F: gerek yok iyiyim. Bak zaten bulantılar da geçti, karın ağrısı kaldı sadece
İ: ama-
F: aması yok hayatım, iyiyim
İ: iyi peki, gidelim hayde

Herkes evden çıkar. Fadime ve Hicran arkadan yavaş yavaş yürüyorlardır.

F: abla bu kadar sancı normal mi?
H: yani. Pek normal değil gibi. Ama stresten de olabilir. Kendini fazla strese sokma, hatta bak istersen koçariye gitme
F: olmaz, evde daha çok stres olurum
H: o zaman kendini sakinleştir, stresini azalt.
F: abla bizde stres bitmiyo ben nasıl azaltayım? Şerif tutuklandı, yarın öbür gün mahkemesi olur, hapse girerse iyi, ama ya girmezse?
H: görüntüler var, hapse girer.
F: hadi diyelim girdi, İso kurtuldu, abime sırrı söylememiz gerekicek, sırrı söyledikten sonra İso'yu affeder mi abim?
H: işte onu bilmiyorum.
F: (iç çeker) ben bu hamilelik haberini vermeyi biraz daha ertelicem
H: neden?
F: İso'nun başında yeterince dert var. Birde bize bişey olacak diye korkmasın.
H: ama söylesen daha iyi olmaz mı?
F: olmaz Hicran abla, daha sonra söyleyeceğim ona, en azından bu akşam değil
H: peki, ama bari stresten uzak durmaya çalış olur mu?
F: tamam dikkat edicem.

Fadime ve İso bir araca, oruç, Hicran ve eleni de öbür araca binerler ve koçariye yola çıkarlar. İso yolda annesini arar.

İ: Alo! Ana ne ettunuz?
Z: ne edelum uşağum, hapse girsin diye dua ettiğimiz adamın başunda rol icabı bekleyruz.
İ: babaannem nasıl?
Z: hem ağlıyo, hem Şerif'e saydırıyo. Karışık duygular içerisinde
İ: ula ona da yazık ya
Z: yazık yazık... Neyse ula amcan ne dedi sana?
İ: 'siz beni salak mı sandunuz? Bu iş burda bitmedi İso Furtuna' dedi.
Z: ula ben ona ne diyim! Oy uşağum aman dikkat et kendine, nolursun
İ: tamam anacum aklun kalmasın, halledecez
Z: tamam, tamam hayde Allah'a emanet
İ: sende, sende anacum

Telefonu kapatır ve kendi kendine söylenmeye başlar.

İ: bezdum ya! Yeminlen bezdum! Şerifi bitiyo, belası başlıyo, belası bitecek, sırrı başlayacak! Oy nenem!
F: oy o sırrı ne edecez İso?
İ: valla ben bilmeyrum. Ben bezdum ya! Başlayacam sırlarına da, cinayetlerine de! Valla seni alıp buralardan gitmeme a şu kadar kaldı ha! Abim olmasa şimdiye seni alıp gitmiştum da... Abim var işte... onu bu savaşın ortasında tek bırakamam. Beni anlıyosun dimi güzelim?

Fadime İso'nun vitesteki elinin tuttu. Yüzüne baktı.

F: tabi ki anlıyorum seni bitanem. Herşey geçicek, üçümüzde bu savaştan sağ sağlim çıkıcaz, ben inanıyorum.

İso kaşlarını çatar ve kafasını Fadime'ye çevirir.

İ: üçümüz mü?

Fadime panik olur ve heyecanla cevap verir.

F: yok yani şey, ikimiz diyecektim. Stresten kafam yerinde değil ya!
İ: hee! Bende bir an şey sandım...

diyip elini Fadime'nin karnına koyar ve gülümseyerek Fadime'nin yüzüne bakar.

İ: hamilesin sandım

Fadime'nin kalbi yerinden çıkacaktır. İso henüz bilmese de ilk defa bebeğine dokunmuştur. Fadime İso'ya ne tepki vereceğini bilemediği için gülümser. İso yavaşça elini çekip direksiyonu tutar. İki eliyle direksiyonu kavrayıp, heyecanla hafifçe sıkar. Alt dudağını ısırıp, gülümseyerek konuşmaya başlar.

İ: Tüm bu olayların içinde baba olmayı o kadar çok istiyorum ki!
F: (yutkunur) İso...

İso Fadime'ye baskı yapmış olduğunu düşündüğü için panikle Fadime'ye döner ve elini tutar.

İ: yanlış anlama hayatım, ben hani baskı yapmak için falan söylemedim. Hani öylesine söyledim, niyetim sana baskı yapmak veya üzmek değil, biliyorsun dimi?

Fadime öbür elini de İso'nun elinin üstüne koyup İso'ya döner.

F: tabiki biliyorum hayatım, herşey düzelsin, bende çok istiyorum.
İ: seni çok seviyorum, yanımda sen olduktan sonra herşey düzelir
F: bende seni çok seviyorum

Bir süre sessizlik olur. Fadime, İso'ya söyleyememenin vicdan azabını çekiyordur. Ama kendini "zıbın çantamda, şu şerif hapse girsin söylerim" diye avutuyordur. Sonra kendi kendine düşünür. Şerif hapse girdikten sonra sırrı söyleyeceklerdir. Bir karar vermesi gerekiyordur; 'sırdan önce mi? Sırdan sonra mı?...'

İ: geldik, inelim bakalım

Fadime cevap vermeden arabadan iner ve İso'nun elini tutar. Daha sonra önlerinde onları bekleyen Hicran, eleni ve oruç'un yanına giderler. Hicran gözüyle işaret ederek Fadime'ye iyi olup olmadığını sorar, Fadime kafasıyla iyi olduğunu söyler. Kapıyı çalarlar. Esme, Şerif'ten kurtulmuş olmanın mutluluğu ile kapıyı açar.

Esme: hoşgeldunuz

Ama karşısındaki son derece gergin yüzleri gördükten sonra kaşlarını çatar.

Esme: noldi?
O: içeri geçelim anlatacaz abla
Esme: iyi hayde geçin.

Salon da sadece İlve, Gezep ve Adil vardır. Hepsi geçip otururlar. Adil keyifle sorar.

A: eee aldılar mı şerefsiz şerif'i
O: (iç çeker) aldılar almasına da...
A: da?
İ: gitmeden önce kulağıma eğilip "siz beni salak mı sandunuz? Bu iş burda bitmedi İso Furtuna" dedi
A: OFFF!
Esme: bişey yapmamız lazum! Gerekirse İso'yu saklamamız lazum!

Adil cevap vermez, kafasını eğip, iki eli arasına almış ne yapmaları gerektiğini düşünüyordur. Fadime'nin ağlamaya başlar. Şerif'in sözleri abisini bile bu kadar gerdiyse, İso'ya bişey olmasından daha da çok korkmuştu Fadime.

F: abi... Abi bişey söylesene nolur... Napıcaz?... İso'ya bişey olursa yaşayamam abi...!

İso fadime'nin omzuna kolunu atar ve sıkı sıkı sarılır. İso fadime'yi teselli etmek için bir söz bulamıyordur, çünkü o da bilmiyordur sonunun ne olacağını.

F: ABİ NOLUR CEVAP VER! ÇOK KORKUYORUM...!

Adil Fadime'nin sesiyle ayağa kalkıp, Fadime'nin yanına oturur. Elini tutar kardeşinin, Fadime ağlamaya devam ederken kafasını abisine çevirir.

A: İso'ya bişey olmayacak, onu bu tehlikenin içine ben soktum, ben çıkartacam.
F: nasıl...?
A: Şimdi Şerifin yarın sabah mahkemesi olacakmış, az önce savcıyla konuştum. Hapse girerse problem yok.
O: ya girmezse?
A: o zaman da iş bana düşecek
İ: ne işi abi?
A: gidip o Şerif'in canını alacam
İ: olmaz, hapse girersin
A: hapsin dönüşü var, mezarın yok İso
İ: (iç çeker)
F: biz gitsek...
A: ne?
F: biz gidelim abi buralardan, İso'yla ben.
G: babanı bırakabilecek misin? Sen anneni bırakabilecek misin...?

Fadime önce İso'ya bakar ve elini İso'nun elinin üstüne koyar. Daha sonra kafasını Gezep'e çevirip, sol gözünden akan yaşı umursamadan konuşur.

F: İso'nun yaşaması için bırakırım...

Fadime'nin bu acı ve çaresizlik içindeki sözü üzerine kısa süreli bir sessizlik olur. Daha sonra hicran söze girer.

H: belkide yarın hapse girer, kurtuluruz.
G: bunu sen mi diyosun? Şerif'in tüm işlerini sen yapmadın mı zamanında? He hicran?

Hicran Gezep'e bakıp, acı içinde gülümseyerek gözünden akan yaşı siler ve önüne döner.

F: Gezep abi! Lütfen...
G: NE?! YALAN MI? YAPMADI MI?
F: BİLMEDİĞİN ŞEYLER VARDIR BELKİ!
G: Ne...?
H: Fadime...

Fadime hicran'ın söylememesi için yalvaran gözlerine bakar ve iç çeker.

F: yani şimdi sırası değil demek istedim
G: şimdi sırası değil, yarın sırası değil. Ne zaman sorulacak yaptıklarının hesabı?
H: elbet birgün sorarsın gezep, elbet birgün...

Gezep öfkeyle nefes alır.

Esme: tamam, hicran ilk defa haklı. Belki yarın hapse girer ve kurtuluruz.
A: iyi hayde o zaman yataklara, iyi dinlenelum. Yarın hepimiz için zor bir gün olacak
O: koçari biz gidelum.
İlve: nereye gideysunuz ula? Kalın işte burda!
İ: nasıl sığacaz abla?
İlve: biz kızlar benim oda da kalırız, sizde şu oda da kalırsınız, iç güveysi olduğun zamanlarda kaldığın oda, yabancılık çekmezsin.
İ: BEN KARIMLA AYRI ODALAR DA MI KALACAM?!

Fadime İso'nun karnına dirseğiyle vurur.

İ: NE VURAYSUN ULA! BEN SENLE AYRI ODALARDA KALMAM!
A: ÖHÖM ÖHÖM!
G: Biz burdayız!
Esme: ula kızın abilerinin yanında az usturuplu ol da!
İ: ne dedum ya?! Karım değil mi? Ayıp değil, günah değil nedu yani?!

İso'nun sözü üzerine herkes gülmeye başlar.

G: (gülerek) ula kızsam kızamıyorum, dövsem dövemiyorum. Ne garip, gevşek bi uşaksın ula sen?!
A: al benden de o kadar!
İ: hehehehe
A: neyse ben yatmaya gidiyorum, siz napıyosanız yapın, hayde iyi geceler
G: bende gideyrum, iyi geceler

Adil ve Gezep odalarına giderler. İso, ilve'ye döner.

İ: BEN CANUM KARIMLA AYRI ODALAR DA YATMAM ABLA!
İlve: ula bende sizi bugün ayrı odalarda yatirmazsam adım ilve değil!
Esme: aha yandun uşağum! Bu İlve'nin inadıyla başa çıkılmaz!

Fadime İso'ya döner.

F: aşkım hiç boşuna uğraşma biz ayrı odalardayız bugün, ablamın inadı tuttu
İ: of ama ya!
İlve: özlersiniz oğlum birbirinizi, iyi olur. Abinle de hasret giderirsiniz hem.

İso yüzünü asıp koltuğa yaslanır. Oruç gülerek konuşmaya başlar.

O: şunun surata büyük alın ya! Tipe bak, Fadime'den bana kalınca nasılda yüzü düştü!

İso hariç herkes kahkaha atar.

İ: valla herkes gülebilir ama Eleni ve abim siz bence fazla gülmeyin!
E: niye bre?!
İ: siz evlenduğunuzda bende sana abilik yapacam bre! O zaman da ben size gülecem.
Esme: o zaman biz hep gülecez
F: bence hiç gülme, abimle evlenurseniz, kıskanç erkek kardeşlik yapar ha bunlar
O: yaparum tabi!
İ: ablamı vereceğimi kim söyledi ula!?

Herkes gülmeye başlar.

İlve: iyi hayde, kızlar siz benim odaya, oğlanlar sizde şu odaya

Esme hicran'a bakar.

Esme: ben bunla aynı oda da kalmam!
İlve: tamam, o zaman hicran eleni'nin odasında kalır.
E: tek mı kalacak?
İlve: hee! Korkmazsın heralde dimi hicran?!
H: ben kalırım o odada, sıkıntı yok.
E: bende annemle kalayım, tek kalmasın
H: tek kalabilirim problem yok
E: olmaz
Esme: eleni-
E: ne esme?
Esme: neyse... Hayde yatakları kuralım.

Yatakları kurarlar. Hicran ve Eleni bir odaya, Esme, Fadime ve ilve bir odaya, oruç ve iso da bir odaya geçerler. Herkes yanındakiyle sohbet etmeye başlar. Gezep ve Adil ise çoktan uyumaya başlamıştır bile.