Kalabalık insanı ezmez, sadece kendi iç sesini daha yüksek duymasını sağlar.

Sokağa karıştığımda aslında bir yere gitmeye başlamadım, daha çok bir akışın içine bırakıldım gibi hissettim çünkü insanlar yanımdan geçiyordu, önümden geçiyordu, bazen omzuma hafifçe değip fark etmeden uzaklaşıyordu ve ben bunun hiçbirine tepki vermiyordum; sanki bedenim otomatik bir yürüyüşü sürdürürken zihnim çok daha geride, çok daha içerde bir yerde kendi kendine konuşuyordu.
‎İlk başta sadece sesler vardı; ayak sesleri, araba geçişleri, uzaktan gelen konuşmalar, birinin gülmesi, birinin telefonla hızlı konuşması ama bunların hiçbiri net değildi, hepsi aynı anda geliyor ama hiçbirine tam olarak ulaşmıyordum, sanki kulaklarım duymuyor değil de seçmiyordu, ya da daha doğrusu seçmeye bile gerek duymuyordu artık.
‎İçimdeki ses ise dışarıdan daha netti, bu garipti çünkü kalabalığın içinde normalde insan susar, ama bende tam tersi oluyordu, sanki dış dünya sustukça içim daha fazla konuşmaya başlıyordu ve bu konuşma bir düşünce gibi değil de uzun zamandır birikmiş bir ağırlığın çözülmesi gibiydi.
‎“Böyle mi devam edeceksin?”
‎Bunu ben mi düşündüm yoksa içim mi söyledi, artık ayıramıyordum.
‎Yürümeye devam ederken etrafımdaki insanların yüzlerine baktım ama aslında bakmak değil bu, daha çok geçerken algılamak gibiydi; herkesin bir yönü vardı, herkes bir yere ait gibiydi, herkes bir şeyin içindeydi ve bu beni rahatsız eden bir şey değildi başlangıçta, sadece fark ettiğim bir gerçekti ama sonra bu fark ediş içimde başka bir yere dokundu.
‎Ben neden hiçbir yere ait gibi hissetmiyordum?
‎Bu soru geldiğinde durmadım, çünkü durmak bu soruyu büyütmek demekti ve ben büyümesini istemediğim şeyleri hep ertelemeyi öğrenmiştim, ama iç sesim ertelenmiyordu, o yürürken bile benimle aynı hızda değil, benden biraz daha hızlı ilerliyordu sanki ve araya giriyordu.
‎“Sen zaten uzun zamandır burada değilsin.”
‎Bir vitrin camından geçerken kendimi gördüm, ama bu görmek değildi, daha çok yakalanmak gibiydi, çünkü camda gördüğüm şey ben gibi duruyordu ama içi boştu, ya da dolu ama tanıdık değildi, sanki birinin beni taklit etmesi gibi bir görüntü vardı ve bu düşünce bile içimi rahatsız etti.
‎Bir an hızlandım, neden hızlandığımı bilmiyorum, belki o görüntüden uzaklaşmak istedim, belki de kendime yakalanmış olma hissinden kaçtım ama neye kaçtığımı bile tam bilmiyordum çünkü kaçmak bile artık net bir eylem değildi, sadece bir refleks gibi oluyordu.
‎Kalabalık arttıkça ben azalıyor gibiydim, bu fiziksel bir şey değildi, kimse beni azaltmıyordu ama içimde bir yer sanki boşalıyor, her adımda biraz daha içe çekiliyordu ve bu çekilme acıtmıyordu bile, sadece fark ediliyordu.
‎Ve o an çok net bir şey düşündüm, belki de ilk kez gerçekten düşündüm:
‎Ben buradan geçiyordum ama burada yaşamıyordum.
‎Ve iç sesim bunu onaylar gibi daha yavaş ama daha kesin bir şekilde konuştu:
‎“Evet. Sen uzun zamandır sadece geçiyorsun.”Sokak devam etti, insanlar devam etti, sesler devam etti ama ben içimde çok net bir şekilde şunu fark ettim: hiçbir şey benimle devam etmiyordu.
‎