İnsan bazen iyileştiğini fark etmez… sadece eskisi kadar boş hissetmediği bir an olur.

Gece ilerledikçe evin içindeki hava değişmeye başladı. Aynı duvarlar, aynı oda, aynı sessizlik vardı ama bütün bunların taşıdığı ağırlık eskisi kadar sert değildi artık. Sanki uzun zamandır üzerime çöken o görünmez baskının içinde küçük bir çatlak açılmıştı ve içeri ilk kez ince bir nefes giriyordu.
‎Yerde oturuyordum.
‎Kedi hâlâ yanımdaydı.
‎Bazen başını kaldırıp etrafa bakıyor, sonra hiçbir şey olmamış gibi tekrar yanıma kıvrılıyordu. Bu rahatlık hissi bana yabancıydı çünkü ben uzun zamandır hiçbir yerde gerçekten rahat hissetmiyordum; ne işte, ne sokakta, ne aynanın karşısında, hatta kendi içimde bile.
‎Ama o küçük canlı, hiçbir açıklama istemeden aynı yerde kalabiliyordu.
‎Bu düşünce içimi hafifçe acıttı.
‎Çünkü insanlar birbirine yaklaşırken bile yoruluyordu artık. Herkes bir şey saklıyor, bir şey taşıyor, bir şey olmuş gibi davranıyordu. Belki ben de öyleydim. Belki en çok ben yoruluyordum kendi içimde taşıdığım şeylerden.
‎Kedi bir anda ayağa kalktı.
‎Sessiz adımlarla odanın içinde dolaşmaya başladı. Önce koltuğun kenarına baktı, sonra masanın ayağına sürtündü, sonra tekrar bana döndü. Onun bu kadar rahat hareket edebilmesi garip şekilde hoşuma gidiyordu çünkü ben uzun zamandır kendi hayatımın içinde bile bu kadar rahat dolaşamıyordum.
‎Başımı duvara yasladım.
‎Gözlerim istemsizce tavana kaydı.
‎Eskiden tavana baktığımda içimde sadece ağırlık olurdu. Düşünceler üst üste gelir, biri bitmeden diğeri başlardı. Şimdi yine tamamen huzurlu değildim ama ilk kez zihnim kendine saldırmıyordu.
‎Bu küçük değişim bile büyüktü aslında.
‎İçimdeki ses uzun bir sessizlikten sonra tekrar konuştu.
‎Ama bu kez alıştığım gibi karanlık değildi.
‎“Bak,” dedi yavaşça, “hâlâ hissedebiliyorsun.”
‎Gözlerimi kapattım.
‎Bu cümle içimde yankılandı.
‎Çünkü uzun zamandır en büyük korkum üzülmek değildi; hiçbir şey hissedememekti.
‎Ve şimdi küçücük bir canlı, hiçbir şey yapmadan bana hâlâ tamamen boşalmadığımı gösteriyordu.
‎Kedi tekrar yanıma geldi.
‎Bu kez daha yakın durdu.
‎Küçük bedeninin sıcaklığı bacağıma hafifçe değdiğinde içimde garip bir kırılma oldu. Büyük bir duygu patlaması değildi bu. Ağlamak da değildi. Daha çok uzun süredir buz tutmuş bir yerin yavaşça çözülmesi gibi sessiz bir şeydi.
‎Ve insan bazen tam o an anlıyor; iyileşmek bir anda olmuyor.
‎Kimse gelip seni kurtarmıyor.
‎Hayat bir sabah tamamen değişmiyor.
‎Sadece bir gün, küçücük bir şey yüzünden içindeki karanlık eskisi kadar sonsuz görünmüyor.Kedi gözlerini kapatıp yanıma kıvrıldı.
‎Ben de uzun zaman sonra ilk kez, gece bitsin istemedim.