Bazı insanlar geri dönünce hayat değişmez… ama insan kendine daha dürüst bakmaya başlar.

‎Sabah boyunca çok konuşmadık.
‎Konuşulması gereken şeyler varmış gibi de davranmadık.
‎Ama sessizlik artık eski sessizlik değildi.
‎Çünkü onun varlığı, evin içindeki boşlukları görünür hale getiriyordu.
‎Ben mutfakta dururken o salonda oturuyordu.
‎Arada gözüm ona kayıyordu.
‎Yabancı değil.
‎Ama eskisi de değil.
‎İkimizin arasında tuhaf bir ara vardı.
‎Geçmişle bugün arasında sıkışmış bir çizgi gibi.
‎“Burada değişmişsin,” dedi bir ara.
‎Basit bir cümleydi.
‎Ama içimde uzun süredir bastırdığım bir şeyi itti.
‎Elimdeki bardağı bıraktım.
‎“Burada her şey değişti,” dedim.
‎Sonra sustum.
‎Çünkü aslında neyi kastettiğimi açıklamak istemedim.
‎O an başını hafifçe eğdi.
‎Sorgulamadı.
‎Ama gözlerinde anladığı bir şey vardı.
‎Ve bu daha rahatsız ediciydi.
‎Duman koltuğun üstündeydi.
‎Bizi izliyordu ama müdahil değildi.
‎Sanki bu evde sadece “olanı” kabul eden tek varlık oydu.
‎Bir süre sonra oturdum.
‎Karşısına değil.
‎Yanına.
‎Bu bile fark yaratmıştı.
‎“Biliyor musun,” dedim yavaşça, “ben uzun zamandır iyi değilim gibi hissetmiyordum… ama kötü de değilim.”
‎Bana baktı.
‎“Nasıl yani?” dedi.
‎Omuz silktim.
‎Kelime bulmaya çalışmadım.
‎“Hiçbir şey hissedememek gibi değil… ama hiçbir şey de tam dolu değil gibi.”
‎Bir süre sessiz kaldı.
‎Bu kez o cevap aramadı.
‎Sadece dinledi.
‎Ve bu bile değişikti.
‎Çünkü eski halimizde biri hemen düzeltirdi, biri hemen yorum yapardı, biri hemen bir şey önerirdi.
‎Şimdi sadece durduk.
‎“Ben döndüğümde seni merak ettim,” dedi sonra.
‎“İyi misin diye değil.”
‎“Nasıl kaldığını merak ettim.”
‎Bu cümle içime daha farklı değdi.
‎Çünkü iyi olmayı değil, kalmayı soruyordu.
‎Bir an düşündüm.
‎“Bazen kalmıyorsun,” dedim.
‎“Bazen sadece geçiyorsun.”
‎Sözüm havada asılı kaldı.
‎Ve ilk kez fark ettim:
‎Ben iyileşmemiştim.
‎Ama artık düşmemeye başlamıştım.Duman yerinden kalktı.
‎Yanımıza geldi.
‎Ve ilk kez, aramızdaki sessizlik eksiklik değil… ortak bir şey gibi hissettirdi.
‎