İnsan Bazen Eve Geç Kalır.

‎Annem birkaç saniye sustu.
‎Sanki sesimi dinliyordu.
‎“İyi misin?” diye sordu sonra.
‎Bu soru yıllardır aynıydı.
‎Ama insanlar aynı soruyu farklı zamanlarda bambaşka şekillerde sorabiliyordu.
‎Eskiden bu cümleyi duyunca içim daralırdı.
‎Çünkü cevap vermek zorundaymışım gibi hissederdim.
‎İyi değilsem bile “iyiyim” demek gerekiyordu.
‎Bu kez hemen konuşmadım.
‎Camdan dışarı baktım.
‎Karşı apartmanın balkonunda yaşlı bir adam çiçekleri suluyordu.
‎“Bilmiyorum,” dedim sonunda.
‎“Ama galiba eskisi kadar kayıp değilim.”
‎Annem derin bir nefes aldı.
‎Telefonun diğer ucundaki sessizlik bile tanıdıktı.
‎Çocukken hasta olduğum gecelerde de böyle susardı.
‎Panik yapmadan.
‎Sadece orada kalarak.
‎“Bu bile yeter bazen,” dedi yavaşça.
‎Gözlerimi kapattım.
‎İnsan bazı cümleleri geç duyuyor.
‎Ama tam zamanında.
‎Bir süre havadan sudan konuştuk.
‎Komşudan bahsetti.
‎Bozulan mutfak dolabından.
‎Markette her şeyin pahalılaşmasından.
‎Normal şeylerden.
‎Ve fark ettim ki insan bazen en çok normale özlem duyuyor.
‎Telefon kapanınca ev yine sessizleşti.
‎Ama bu sessizlik artık üstüme çökmüyordu.
‎Duman mutfaktan çıkıp yanıma geldi.
‎Elimde olmayan küçük bir gülümseme oluştu yüzümde.
‎“Acıktın mı sen?”
‎Beni görünce hemen mama kabının önüne geçti.
‎Kahkaha atmadım.
‎Ama uzun zaman sonra ilk kez içimden hafif bir şey geçti.
‎Belki umut tam olarak böyle bir şeydi.
‎Büyük ve parlak değil.
‎Sadece insanın içindeki karanlığın artık her şeyi kaplayamaması.
‎Mutfakta mama paketini açarken gözüm aynadaki yansımama takıldı.
‎Bir an durdum.
‎Eskiden hemen kafamı çevirirdim.
‎Kendime bakmak bile yorardı beni.
‎Ama bu kez kaçmadım.
‎Yüzüm hâlâ yorgundu.
‎Gözlerimin altında uykusuz geceler vardı.
‎Ama ilk kez aynadaki kişiye yabancı gibi bakmadım.
‎Sanki uzun bir yolculuktan dönmüş biri gibiydim.
‎Kaybolmuş.
‎Geç kalmış.
‎Ama sonunda eve gelmiş gibi.