Bazı mutluluklar yüksek sesle gelmez… sadece içerde bir şeyin ilk kez gevşemesiyle anlaşılır.

Sabah uyandığımda evdeki ışık dünle aynıydı ama his aynı değildi.
‎O küçük farkı hemen anlamadım aslında.
‎Sadece kalktığımda içimde alıştığım o ağır boşluk yoktu.
‎Tam dolu da değildi.
‎Ama boş da değildi.
‎Sanki uzun zamandır sıkıca kapalı duran bir pencere aralanmış gibi bir şey vardı içimde.
‎Yatağın kenarına oturdum.
‎Kedi "Duman" çoktan uyanmıştı.
‎Koridorun girişinde duruyordu.
‎Beni bekler gibi değil.
‎Sadece oradaydı.
‎Ama artık “orada olması” bile farklı hissettiriyordu.
‎“Günaydın,” dedim istemsizce.
‎Sesim bu kez yabancı gelmedi.
‎Kalktım.
‎Mutfaktan iki kap çıkardım; biri su, biri mama.
‎Duman hemen geldi.
‎Bu sefer çekinmedi.
‎Sanki evin ritmini öğrenmişti bile.
‎Onu izlerken fark ettim; sabahlar artık sadece uyanmak değildi.
‎Bir şeyler tekrar başlıyor gibiydi.
‎Telefonum masanın üzerinde titredi.
‎Bildirim.
‎Uzun zamandır açmadığım bir isim.
‎Bir an durdum.
‎Ekrana baktım.
‎Kalbim hızlanmadı.
‎Sadece tanıdık bir şey hissettim.
‎Ve sonra açtım.
‎“İstanbul’a döndüm.”
‎İçimde bir şey kıpırdadı.
‎Ne büyük bir şoktu ne de eski bir acı.
‎Daha çok unutulmuş bir kapının sessizce aralanması gibiydi.
‎Mesajın devamı gelmedi.
‎Ama zaten o tek cümle yeterliydi.
‎Bir süre ekrana baktım.
‎Sonra istemsizce gülümsedim.
‎Kedi yanımdan geçti, bacağıma sürtündü.
‎Ve o an fark ettim:
‎İçimde ilk kez “kaçmak” yoktu.
‎Sadece “yaşanacak bir şey” vardı.Telefonu bıraktım.
‎Kahve koydum.
‎Ve evdeki sessizlik bu kez ağır değil, sadece sakindi.
‎Duman koltuğa atladı.
‎Ben mutfakta durdum.
‎Ve ilk kez uzun zamandır şunu düşündüm:
‎“Belki de hayat gerçekten başlıyordur.”O düşünce çok uzun sürmedi.
‎Çünkü kapı çaldı.
‎Bir kere.
‎Sonra bir daha.
‎Bu ses, sabahın içindeki sakinliği bozmaktan çok, onun içinden geçip bana ulaşıyordu.
‎Hareket etmedim önce.
‎Sanki acele edersem o anın anlamı değişecekmiş gibi.
‎Duman başını kaldırdı.
‎Bana baktı.
‎Ben de ona.
‎Sonra kapı bir kez daha çaldı.
‎Bu kez kalktım.
‎Ağır değil.
‎Ama hızlı da değil.
‎Sadece olması gerektiği kadar.
‎Koridordan geçerken evin içi farklı hissettirdi.
‎Dün değil, önceki gün değil… sanki uzun zamandır ilk kez “dışarıyla temas edecek” bir yere yürüyordum.
‎Kapıya geldim.
‎Bir an durdum.
‎Elim kilitte.
‎Ama açmadan önce içimde eski bir refleks geçti: geri çekilme isteği.
‎Yoktu.
‎Sadece alışkanlık gibi bir şeydi artık.
‎Kapıyı açtım.
‎Ve oradaydı.
‎Gerçekten oradaydı.
‎Uzun zamandır mesajlarda kalan bir yüz, şimdi kapının dışında duruyordu.
‎Ne büyük bir sahne vardı ne de hazırlık hissi.
‎Sadece bir “geri dönüş” vardı.
‎Göz göze geldik.
‎Bir saniye.
‎İki saniye.
‎Belki daha az.
‎Sonra o konuştu.
‎“İstanbul’a gelince ilk sana geldim.”
‎Cümle basitti.
‎Ama içimde bir yere dokundu.
‎Ben hemen cevap vermedim.
‎Çünkü cevap vermek, bu kez sadece bir kelime değilmiş gibi geldi.
‎Arkamdan Duman geldi.
‎Koridorun eşiğinde durdu.
‎Sessizce.
‎Yabancıya baktı.
‎Sonra tekrar bana.
‎Ve o an garip bir şey oldu.
‎Geçmiş geri gelmedi.
‎Gelecek de oluşmadı.
‎Sadece şu an vardı.
‎Kapının eşiğinde.
‎İki insan.
‎Ve bir kedi.
‎Ben hafifçe başımı salladım.
‎“Hoş geldin,” dedim sonunda.
‎Ama sesim eskisi gibi değildi.
‎Daha yerindeydi.Kapı tamamen açılmadı.
‎Tam kapanmadı da.
‎Ve ilk kez, arada kalmak bir eksiklik gibi hissettirmedi.
‎