Bazı sabahlar insan sadece geç kalmaz, kendine de geç kalır.

‎Saat 09:30 olmuştu ve bunu fark ettiğim an içimde hiçbir şey acele etmedi, sanki zaman bana haber vermek için değil de sadece durumun varlığını hatırlatmak için oradaydı, ben de o hatırlatmayı bir süre hiçbir tepki vermeden dinledim çünkü işe gitmem gerektiğini biliyordum ama bu bilgi artık bir plan gibi değil, daha çok otomatikleşmiş bir alışkanlık gibi içimde duruyordu.
‎Camın önünden ayrıldım ama camın bıraktığı görüntü benden ayrılmadı, sanki baktığım şey dışarıda değil de içimde bir yere kazınmış gibi benimle birlikte hareket etmeye devam ediyordu ve lavaboya doğru yürürken adımlarımı hissetmiyordum bile, sadece bir yerden bir yere taşınıyormuşum gibi bir durum vardı.
‎Aynanın karşısına geçtiğimde durdum ve aslında bu duruşun bir anlamı yoktu, ne düşünerek durmuştum ne de karar vererek, sadece bedenim orada kalmıştı ve ben onu izliyordum gibi bir his vardı, ışık yüzüme vuruyordu ama bu ışık beni ortaya çıkarmaktan çok sadece zaten var olan bir şeyi daha görünür hale getiriyordu.
‎Aynaya baktığımda ilk birkaç saniye hiçbir şey olmadı, sadece yüzüm vardı, sadece tanıdık bir görüntü vardı ve bu tanıdıklık bile artık içimi rahatlatmıyordu, tam tersine açıklayamadığım bir uzaklık hissi veriyordu, sonra o an geldi ve bunu inkâr etmem mümkün olmadı çünkü gözlerimde bir şey eksikti, ama bu eksiklik bir boşluk gibi de değildi, daha çok bir şeyin bir gün orada olup sonra hiçbir açıklama bırakmadan geri çekilmiş haliydi.
‎“Ne zaman böyle oldu?” diye düşündüm ama bunu sesli söylemedim, çünkü sesli söylenince gerçek daha ağır olacaktı gibi geldi, ama içimde başka bir şey cevap verdi ve bu cevap bir cümle gibi değil de daha çok uzun süredir biriken bir düşüncenin dışarı taşması gibiydi: “Zaten uzun zamandır böyleydin.”
‎Bu cümleye karşı bir savunma geliştirmedim, çünkü savunma yapacak bir yer kalmamış gibiydi, sadece aynaya daha uzun baktım ve gözlerimde bir zamanlar orada olan o küçük canlılığın artık tamamen çekilmiş olduğunu net şekilde gördüm, neşenin kaybolması gibi bir şey değildi bu, daha çok neşeyi taşıyan şeyin artık orada olmamasıydı.
‎Kendime bakarken içimdeki ses tekrar konuştu ve bu kez daha netti, daha saklanmıyordu, sanki uzun zamandır beklediği bir anı bulmuş gibi doğrudan şunu söyledi: “Sen kendini fark etmeyi bıraktığın an zaten bu hale geldin.”
‎Bir an yutkundum ama bu refleks bile eski anlamını taşımıyordu, çünkü bir şeyleri yutmak artık bir şeyleri geri tutmaya yetmiyordu, sadece varlığını sürdüren bir hareketti, sonra aynaya daha yakından baktım ve içimde çok sessiz ama çok ağır bir fark ediş oluştu; ben kendime bakmıyordum aslında, ben kendimde kalan son izleri kontrol ediyordum.
‎“Ben hâlâ buradayım,” dedim içimden ama bu cümle artık güçlü bir şey gibi gelmedi, daha çok doğrulanması gereken bir şey gibiydi ve iç sesim bu kez cevap vermedi, çünkü bazen en sert cevap, hiç cevap verilmemesidir.
‎Musluğu açtım, su yüzüme vurdu ve soğukluk bile bir şey değiştirmedi, sadece aktı ve geçti, hiçbir şeyi geri getirmedi, hiçbir şeyi düzeltmedi, sadece bir anlığına fiziksel bir temas yarattı ve sonra yok oldu.
‎Aynaya tekrar baktım ve bu kez fark ettiğim şey daha da netti, ben değişmemiştim aslında, sadece içimde bir şey sessizce geri çekilmişti ve ben onun ne zaman gittiğini fark etmemiştim bile.
‎Lavabodan çıktığımda saat hâlâ 09:30 gibiydi ama artık bunun zamanı mı yoksa içimde kalan bir his mi olduğunu ayırt edemiyordum.
‎