İnsan en çok, eskiden kim olduğunu hatırlayan birinin yanında yorulur.

Masanın üstünde duran kahveler çoktan soğumuştu ama hiçbirimiz yenisini yapmayı düşünmedik. Sanki konuşmanın ağırlığı küçük hareketleri bile gereksiz bırakıyordu.
‎Duman koltuğun kenarında uyuyordu.
‎Arada kuyruğunu oynatıyor, sonra tekrar sessizliğe gömülüyordu.
‎Arkadaşım bana bakıyordu ama o eski bakışlarla değil; üniversitedeki günlerdeki gibi hızlı, meraklı, her şeyi aynı anda anlamaya çalışan gözlerle değil… daha sakin, daha dikkatli.
‎Sanki kırılacak bir şeye bakıyormuş gibi.
‎Bu his hoşuma gitmedi.
‎Çünkü uzun zamandır kimsenin beni gerçekten görmesini istemiyordum.
‎“Hatırlıyor musun?” dedi bir anda.
‎“Üniversitede herkes dağılırdı ama sen hep herkesi toplardın.”
‎İstemsizce hafif güldüm.
‎Ama o gülüşün içinde sıcaklık değil, uzaklık vardı.
‎“Hatırlamıyorum,” dedim.
‎Bu yalandı.
‎Hatırlıyordum.
‎Hem de çok net.
‎Sadece o kişiyi kendime yakıştıramıyordum artık.
‎Bir süre sustuk.
‎Sonra içimde uzun zamandır kapalı duran bir şey yavaşça açıldı.
‎“Biliyor musun,” dedim, “bazen aynaya bakıyorum ve eski halim ölmüş gibi geliyor.”
‎Bu cümle çıktıktan sonra oda sessizleşti.
‎Ama bu kez korkmadım.
‎Çünkü ilk kez biri duyuyordu.
‎Gerçekten duyuyordu.
‎Arkadaşım gözlerini benden kaçırmadı.
‎Hemen “öyle deme” demedi.
‎Teselli etmeye çalışmadı.
‎Ve belki de bu yüzden devam edebildim.
‎“En kötü kısmı ne biliyor musun?” dedim.
‎“Üzülmek değil.”
‎Boğazım düğümlendi ama durmadım.
‎“Hiçbir şeye tam dokunamamak.”
‎Duman uykusunda hafifçe hareket etti.
‎Ben gözlerimi kısa bir an kapattım.
‎“Sabah oluyor ama olmuyor gibi.”
‎“İnsanlarla konuşuyorum ama gerçekten orada değilim gibi.”
‎“Yaşıyorum ama… içimde biri çoktan durmuş gibi.”
‎Sesim yükselmedi.
‎Tam tersine, ne kadar sakin konuşuyorsam o kadar ağırlaşıyordu cümleler.
‎Arkadaşım derin bir nefes aldı.
‎Ve sonra çok yavaş konuştu:
‎“Belki de çok uzun süre tek başına kaldın.”
‎Bu cümle içimde yankılandı.
‎Çünkü yalnızlık bazen sessizlik değildir.
‎Kimsenin seni görmemesine alışmaktır.
‎Başımı eğdim.
‎Duman gözlerini açtı.
‎Yavaşça yanıma geldi.
‎Küçük başını dizime yasladı.
‎Ve o an boğazımdaki düğüm ilk kez çözüldü.
‎Ağlamadım.
‎Ama içimde bir şey yorulmayı bıraktı.
‎Arkadaşım hiçbir şey söylemedi.
‎Ben de söylemedim.
‎Çünkü bazı sessizlikler ilk kez insanı yalnız hissettirmez.