Bazı yerler insanı içeri almaz, sadece oradaymış gibi davranmasını ister.

‎İşe vardığımda bina her zamanki gibi duruyordu; ne değişmişti ne de eksilmişti ama ben yaklaşırken içimde çok küçük bir şeyin daha ağırlaştığını hissettim, çünkü artık bu bina benim için sadece çalıştığım bir yer değil, içine girince başka biri olmam gereken bir alan gibi görünüyordu ve bu “başka biri” olma hali her gün biraz daha doğal hale geliyordu, korkutucu olan da buydu zaten.
‎Kapıdan içeri girdiğim an ses beni karşıladı.
‎Bir anda değil, birden fazla yerden aynı anda gelen bir ses.
‎Ayak sesleri, kısa konuşmalar, açılıp kapanan kapılar, bir telefon titreşimi, birinin hızlıca gülmesi, sonra hemen kesilmesi… hepsi üst üste biniyordu ama hiçbiri net değildi, sanki herkes aynı anda konuşuyor ama kimse kimseyi gerçekten duymuyormuş gibi bir karmaşa vardı ve ben bu karmaşanın içinde kendime yer bulmaya çalışmıyordum bile, sadece geçiyordum.
‎Birileri bana baktı.
‎“Günaydın” diyen oldu.
‎Başımı çevirdim.
‎Göz teması kurdum.
‎Gülümsedim mi, hatırlamıyorum.
‎Ama yapılması gereken şeyler yapıldı.
‎Çünkü bazı davranışlar artık düşünülmüyor, sadece gerçekleştiriliyordu.
‎İçimde bir yer bunu izliyordu.
‎Ben değil.
‎Beni izleyen bir şey.
‎Sanki dışarıdan bakıyormuş gibi.
‎“Şimdi rol başlıyor” dedi iç sesim.
‎Bu cümle sert değildi.
‎Ama tanıdıktı.
‎Çünkü gerçekten de böyleydi artık.
‎Buraya geldiğimde ben olmuyordum, sadece benden beklenen versiyona dönüşüyordum.
‎Masama yürüdüm.
‎Her şey yerli yerindeydi.
‎Koltuk, masa, ekran…
‎Hatta ışık bile aynıydı.
‎Ama ben aynı değildim.
‎Oturduğumda bedenim oturdu.
‎Ama zihnim bir süre ayakta kaldı.
‎Sanki iki parçaya ayrılmış gibiydim: biri burada, biri içeride bir yerde hâlâ sabahın aynasında, camın önünde, sokakta yürürken kalmıştı.
‎Ekranı açtım.
‎Boştu.
‎Boş ekranın bile bir ağırlığı vardı artık.
‎Bakmakla görmek aynı şey değildi ve ben uzun süredir sadece bakıyordum.
‎Yan masadan bir ses geldi.
‎Biri ismimi söyledi.
‎Kısa.
‎Basit.
‎Günlük bir şey.
‎Başımı çevirdim.
‎“Evet” dedim.
‎Ne sorulduğunu bile tam anlamadan.
‎Sonra tekrar ekrana döndüm.
‎Ama ekran değişmedi.
‎Ben de değişmedim.
‎İçimdeki ses bu kez daha sakin konuştu ama bu sakinlik huzur değildi, daha çok kesinlikti:
‎“Sen burada görünüyorsun.”
‎Bir an durdum.
‎Parmaklarım klavyede.
‎Gözlerim ekranda.
‎Ama içim o cümlenin içinde.
‎“Görünüyorsun.”
‎Bu kelime rahatsız etti beni.
‎Çünkü var olmakla görünmek aynı şey değildi.
‎Ve ben hangisi olduğumu artık ayırt edemiyordum.
‎Çalışmaya başladım.
‎Ya da başlamış gibi yaptım.
‎Zaman geçti.
‎Ama geçişini hissetmedim.
‎Sadece bir noktada günün ilerlediğini fark ettim.
‎Bir şeyler konuşuldu.
‎Bir şeyler yapıldı.
‎Biri güldü.
‎Biri çıktı.
‎Biri geri geldi.
‎Ben oradaydım.
‎Ama hiçbirinin içinde değildim.
‎Ve en garip olanı, kimse bunu fark etmiyordu.
‎Çünkü dışarıdan bakınca her şey yerindeydi.
‎Ben yerimdeydim.
‎Sistem çalışıyordu.
‎Ama içimde başka bir şey çok sessizce çözülüyordu.
‎Ve bunu sadece ben duyuyordum.Günün ortasında bir yerde, çok sıradan bir anda, içimdeki ses son kez netleşti:
‎“Sen artık yaşamıyorsun… sadece devam ediyorsun.”
‎Ve ben buna itiraz etmedim.
‎Çünkü ilk kez… bunun ne anlama geldiğini biliyordum.