Bazı sorular cevap almak için değil… insanın içini açmak için sorulur.

Mutfakta sessizlik vardı ama bu kez rahatsız eden bir sessizlik değildi.
‎Kahve soğumuştu.
‎Kimse fark etmemişti.
‎Ya da fark edip düzeltmeye çalışmamıştık.
‎Duman koltuğun üstünde uzanmıştı.
‎Artık evin içinde yabancı gibi değil, sanki hep oradaymış gibi duruyordu.
‎Arkadaşım fincanına baktı.
‎Sonra bana.
‎“Sen uzun zamandır böyle misin?” dedi.
‎Soruyu net sormadı aslında.
‎Ama içim, ne sorduğunu anladı.
‎Bir an sustum.
‎Bu kez kaçmadım.
‎Çünkü kaçacak yer yoktu artık.
‎“Böyle derken?” dedim.
‎Omuzlarını hafifçe kaldırdı.
‎“Yani… sanki burada gibisin ama aynı zamanda değil gibisin.”
‎Bu cümle içimde bir yere oturdu.
‎Acıtmadı.
‎Sadece doğru geldi.
‎Bir süre mutfağın duvarına baktım.
‎Sonra konuşmaya başladım ama bu konuşma bir cevap değil, bir açılmaydı.
‎“Bilmiyorum,” dedim.
‎“Bir süredir her şey devam ediyor ama ben içinde değilim gibi.”
‎Durakladım.
‎Kelime seçmeye çalışmadım.
‎Çünkü bu kez doğru kelime aramıyordum.
‎Sadece dürüst kalmaya çalışıyordum.
‎“İnsanlar var… işler var… günler var…”
‎“Ben de varım ama… sanki hepsinin biraz dışında kalıyorum.”
‎Sessizlik oldu.
‎Ama bu sessizlik kaçış değildi.
‎Dinlemekti.
‎Duman yerinden kalktı.
‎Yavaşça masaya geldi.
‎Bacağıma sürtündü.
‎Sanki “devam et” diyordu.
‎Gülümsedim.
‎Küçük.
‎Gerçek bir gülümseme.
‎Arkadaşım bunu fark etti.
‎“Bu yeni,” dedi.
‎“Ne?” dedim.
‎“Gülümsemen.”
‎Bir an sustum.
‎Sonra başımı eğdim.
‎“Belki de ilk kez fark ediyorum,” dedim.
‎Ve o an fark ettim:
‎Ben anlatıyordum.
‎Kaçmıyordum.
‎Savunmuyordum.
‎Sadece söylüyordum.
‎“Buraya döndüğümde seni düşünmüştüm,” dedi.
‎“Çünkü sen hep güçlüydün gibi gelirdi.”
‎Bu cümle içimde eski bir şeyi kıpırdattı.
‎Ama eskisi gibi kırmadı.
‎Sadece gösterdi.
‎“Ben güçlü değildim,” dedim.
‎“Ben sadece çok uzun süre hiçbir şey hissetmemeyi öğrendim.”
‎Bu cümle odada kaldı.
‎Kaçmadı.
‎Dağılmadı.
‎Sadece durdu.
‎Duman gözlerini açtı.
‎Bize baktı.
‎Sonra tekrar uyudu.
‎Ve ilk kez, geçmiş konuşulurken ev sessizliğe kaçmadı.
‎