Bazı geceler uyumak değildir… sadece günün üstünü örtmektir

Evin içinde bir süre hiçbir şey yapmadım.
‎Ne oturdum, ne yattım, ne de gerçekten bir yere geçtim.
‎Sadece durdum.
‎Günün içimde bıraktığı ağırlık hareket etmedikçe daha da netleşiyordu ama buna karşılık vermek istemedim, çünkü bazı şeyler konuşuldukça değil, sustukça biraz daha yerini buluyordu.
‎Telefonuma baktım.
‎Bildirim yoktu.
‎Zaten beklediğim bir şey de yoktu.
‎Ekranı kapattım.
‎O küçük ışık da sönünce ev biraz daha sessiz oldu.
‎Işıklar tam karanlık değildi ama loşluk artık yeterliydi; her şeyin hatlarını belli eden ama hiçbir şeyi tam göstermeyen bir yarım aydınlık vardı odanın içinde.
‎Üstümü değiştirdim.
‎Basit bir hareketti.
‎Ama o bile günün sonuna ait gibi hissettirdi.
‎Yatağa oturduğumda ilk kez gün boyunca gerçekten durduğumu fark ettim.
‎Bedenim durdu.
‎Ama içim hemen durmadı.
‎Bir süre tavana baktım.
‎Tavan aynıydı.
‎Hiçbir şey söylemiyordu.
‎Ve bu bile garip bir şekilde tanıdıktı.
‎İçimdeki ses bir kez daha konuştu ama bu kez sert değildi, yönlendirmiyordu da…
‎Sadece vardı:
‎“Bugün de geçti.”
‎Cevap vermedim.
‎Çünkü cevap vermek artık gerekli değildi.
‎Bir süre daha öyle kaldım.
‎Ne düşündüğümü bilmiyorum.
‎Belki hiçbir şey düşünmedim.
‎Belki de her şeyi aynı anda.
‎Ama sonra gözlerim ağırlaştı.
‎Direnmedim.
‎Uyku geldiğinde onu durdurmaya çalışmadım.
‎Çünkü bu kez kaçış gibi değildi.
‎Sadece kapanıştı.
‎Ve son hissettiğim şey düşünce değil, sadece bir boşalmaydı; gün içimden çekiliyormuş gibi.
‎