Bazı insanlar geri döndüğünde hiçbir şey değişmez… ama sen artık eskisi gibi kalamazsın.

Kapı eşiğinde bir an durduk.
‎Ne o içeri giriyordu ne ben geri çekiliyordum.
‎Sanki ikimiz de bu anın acele edilmeden yaşanması gerektiğini biliyorduk.
‎Gözlerimiz birbirine değdi.
‎Ve orada, geçmişin büyük bir patlama gibi değil de, küçük bir hatırlama gibi geri geldiğini hissettim.
‎“Geldim,” dedi.
‎Sesi tanıdıktı.
‎Ama içimde yarattığı his eskisi gibi değildi.
‎Ben hemen cevap vermedim.
‎Çünkü cevap vermek, sanki eski bir hikâyeyi yeniden başlatmak gibi geliyordu.
‎Duman arkamda belirdi.
‎Koridorun ucunda durdu.
‎Yeni birini izler gibi değil, sadece “kim bu?” diye bakan bir canlı gibi sessizce baktı.
‎Bu küçük an bile ortamı değiştirdi.
‎“Gir,” dedim sonunda.
‎Sade bir kelimeydi.
‎Ama geri dönüşü yoktu.
‎İçeri adım attı.
‎Ev değişmedi.
‎Ama evin içindeki hava değişti.
‎Bunu sadece ben hissettim.
‎Mutfak tarafına yürüdük.
‎O etrafı incelemedi bile uzun uzun.
‎Sanki her şey biraz eski, biraz tanıdık ama artık farklı bir zamana ait gibiydi.
‎Ben kahve koydum.
‎İki fincan.
‎Elim otomatikti ama zihnim değil.
‎Sandalye çekti.
‎Oturdu.
‎Ve o an sessizlik geldi.
‎Ama bu sessizlik yalnızlık değildi.
‎Eski bir alışkanlık gibiydi.
‎“Uzun zaman oldu,” dedi.
‎Başımı hafifçe salladım.
‎“Evet.”
‎Cevap kısa kaldı.
‎Ama eksik değildi.
‎Duman koltuğa atladı.
‎Bizi izledi.
‎Sonra gözlerini kapattı.
‎Sanki bu iki insanın neden burada olduğunu anlamaya çalışmıyordu bile; sadece “şu an”ı kabul ediyordu.
‎Bir süre hiçbir şey söylemedik.
‎Ama bu suskunluk rahatsız edici değildi.
‎Sadece doluydu.
‎Ve ben ilk kez fark ettim:
‎Bazı insanlar geri dönünce hayatı geri getirmez.
‎Sadece senin artık aynı kişi olmadığını gösterir.Ve bu kez geçmiş, evin içinde bir misafir gibi değil… hayatın bir parçası gibi oturdu.
‎