Bölümler 31Şu an: Bazı Yaralar Ses Çıkarmaz.
- 1 Sustuğum şeyler, beni ben yaptı.154 kelime
- 2 Bazen insan uyanmaz… sadece gözlerini açar.332 kelime
- 3 Bazı anlar vardır… zaman orada sabitlenir.166 kelime
- 4 Bazı sabahlar insan sadece geç kalmaz, kendine de geç kalır.523 kelime
- 5 Bazı sabahlar insan evden çıkmaz… sadece içinden biraz daha uzaklaşır.318 kelime
- 6 Kalabalık insanı ezmez, sadece kendi iç sesini daha yüksek duymasını sağlar.441 kelime
- 7 Bazı yerler insanı içeri almaz, sadece oradaymış gibi davranmasını ister.445 kelime
- 8 Bazen insanı yıkan şey büyük bir olay değil… küçük bir cümlenin yanlış yere değmesidir.330 kelime
- 9 Hayatın akışından330 kelime
- 10 Bazen insanı yoran şey hata yapmak değil… normal kalmaya çalışmaktır.”446 kelime
- 11 Bazı akşamlar eve dönmek değildir… sadece günün senden çekilmesidir.”334 kelime
- 12 Bazı kapılar eve açılmaz… sadece insanı sessizliğin içine bırakır.”347 kelime
- 13 Bazı geceler uyumak değildir… sadece günün üstünü örtmektir210 kelime
- 14 Bazı sabahlar insanı uyandıran şey zaman değildir… içeri giren küçük bir varlıktır.341 kelime
- 15 Bazı bağlar isimle kurulmaz… sadece kalmakla oluşur.356 kelime
- 16 İnsan bazen bir sese değil… o sesin eksikliğine alışır.342 kelime
- 17 Bazı şeyler konuşmadan değişir; insan bunu ancak sessizlik yumuşayınca fark eder.350 kelime
- 18 İnsan bazen iyileştiğini fark etmez… sadece eskisi kadar boş hissetmediği bir an olur.359 kelime
- 19 Bazı isimler çağırmak için değil… bir şeyi kaybetmek istemediğin için verilir.411 kelime
- 20 Bazı mutluluklar yüksek sesle gelmez… sadece içerde bir şeyin ilk kez gevşemesiyle anlaşılır.470 kelime
- 21 Bazı insanlar geri döndüğünde hiçbir şey değişmez… ama sen artık eskisi gibi kalamazsın.254 kelime
- 22 Bazı konuşmalar başlamak için değil… suskunluğu anlamak için yapılır264 kelime
- 23 Bazı insanlar geri dönünce hayat değişmez… ama insan kendine daha dürüst bakmaya başlar.272 kelime
- 24 Bazı sorular cevap almak için değil… insanın içini açmak için sorulur.272 kelime
- 25 İnsan en çok, eskiden kim olduğunu hatırlayan birinin yanında yorulur.304 kelime
- 26 Sabahın Gri Hali...259 kelime
- 27 İnsan Bazen Eve Geç Kalır.253 kelime
- 28 Bazı Yaralar Ses Çıkarmaz.213 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 İyileşmek Gürültülü Bir Şey Değildi..239 kelime
- 30 Geçmiş Her Zaman Kapıyı Çalmaz.225 kelime
- 31 Zaman Sessizce Geçti...178 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
O gün dışarı çıktım.
Bir yere yetişmek için değil.
Canım istediği için de değil.
Sadece evin kapısını açıp geri dönmemek istedim.
Hava soğuktu.
İnsanların yüzleri aceleyle birbirine çarpıp geçiyordu.
Kimse kimseye uzun bakmıyordu.
Eskiden bunu özgürlük sanırdım.
Kimsenin seni fark etmemesini.
Şimdi biraz başka geliyordu.
Yürürken ellerimi montumun cebine soktum.
Kulaklığım yanımdaydı ama müzik açmadım.
Çünkü uzun zamandır ilk kez kendi kafamın içinden kaçmaya çalışmıyordum.
Kaldırımın sonunda küçük bir kitapçı vardı.
Camında solmuş yazılar duran eski bir dükkân.
Neden bilmiyorum ama durdum.
Sonra içeri girdim.
Kapının üstündeki zil ince bir ses çıkardı.
İçerisi eski sayfalar gibi kokuyordu.
Sessiz ama yaşayan bir yerdi.
Rafların arasında dolaşırken elim rastgele bir kitabın kenarına dokundu.
Bir cümle gördüm.
“İnsan bazen en çok, kendine geç kalır.”
Uzun süre o satıra baktım.
Çünkü bazı cümleler okunmaz.
İnsanın içine oturur.
Kitabı yerine koydum.
Tam çıkacaktım ki yaşlı adam kasanın arkasından seslendi:
“Uzun zamandır ilk kez gelmiş gibi duruyorsun.”
Şaşırıp ona baktım.
Gülümsedi.
“Bazı insanlar kitap almak için gelmez,” dedi.
“Biraz kendini duymak için gelir.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
Çünkü haklıydı.
Başımı hafifçe salladım.
Sonra küçük bir teşekkür edip dükkândan çıktım.
Hava hâlâ soğuktu.
Ama içimdeki o ağır boşluk eskisi kadar sert değildi artık.
Yürümeye devam ettim.
Ve ilk kez uzun zaman sonra önümdeki yolu sadece bitirmeye değil… yaşamaya çalıştığımı fark ettim.
Bölüm etkileşimi