Bazı konuşmalar başlamak için değil… suskunluğu anlamak için yapılır

Kahvenin buharı aramızda yavaşça yükselirken hiçbirimiz ilk cümleyi kurmadık.
‎Sanki konuşmak bir zorunluluk değil de, doğru anı bekleyen bir şeydi ve o an henüz gelmemişti.
‎Duman koltuğun üstünde kıvrılmıştı.
‎Bazen gözünü açıyor, bizi izliyor, sonra tekrar kapatıyordu.
‎Onun bu sakinliği garip bir şekilde bizi de yavaşlatıyordu.
‎“Burada… her şey aynı kalmış,” dedi.
‎Sesi yargılamıyordu.
‎Sadece fark ediyordu.
‎Ben fincana baktım.
‎“Her şey aynı değil,” dedim.
‎Sonra sustum.
‎Çünkü cümle orada bitmedi aslında.
‎Ama devamını getirmek istemedim.
‎O da bunu anladı.
‎Sessizce başını salladı.
‎Ve o küçük an, uzun açıklamalardan daha çok şey söyledi.
‎Bir süre sonra koltuğa yaslandı.
‎“İstanbul’a döndüğümde ilk seni düşündüm,” dedi.
‎Bu cümle farklı bir yere dokundu ama eskisi gibi keskin değildi.
‎Sadece tanıdıktı.
‎Ben kahvemi bir yudum aldım.
‎“Niye?” dedim.
‎Basit bir soruydu.
‎Ama cevabı basit olmayabilirdi.
‎Omuz silkti.
‎“Bilmiyorum.”
‎Sonra ekledi:
‎“Belki de en son bıraktığım yer sendin.”
‎Bu cümle odanın içini değiştirmedi.
‎Ama içimde bir şey çok hafifçe yer değiştirdi.
‎Ne kırıldı ne tamamlandı.
‎Sadece yer değiştirdi.
‎Duman ayağa kalktı.
‎Masaya doğru geldi.
‎Kahve fincanının yanına oturdu.
‎Sanki konuşmayı kesmemiz gerektiğini hissetmiş gibiydi.
‎Bir an güldüm.
‎Sessiz bir gülüş.
‎Uzun zamandır ilk kez.
‎O bunu fark etti.
‎Ama üzerine gitmedi.
‎Bu bile değişmişti.
‎Eskiden bu cümlelerin içine girerdik.
‎Şimdi sadece yanından geçiyorduk.
‎“Sen değişmişsin,” dedi.
‎Ben ona baktım.
‎“Sen de.”
‎Kısa bir sessizlik oldu.
‎Ama bu sessizlik artık boş değildi.
‎Dolu ama ağır olmayan bir sessizlikti.
‎Ve ilk kez fark ettim:
‎Bazı insanlar geri döndüğünde geçmişi getirmez.
‎Sadece senin artık o geçmişe sığmadığını gösterir.Duman masadan atladı.
‎Ben kahvemi bitirdim.
‎Ve bu kez konuşulmamış hiçbir şey rahatsız etmedi.
‎