Bazı şeyler konuşmadan değişir; insan bunu ancak sessizlik yumuşayınca fark eder.

‎Gece yavaş yavaş evin içine yerleşirken ben hâlâ aynı yerde oturuyordum. Normalde bu kadar uzun süre hiçbir şey yapmadan duramazdım; ya telefonun ekranına bakar, ya düşüncelerimin içinde kaybolur, ya da sırf sessizlik büyümesin diye bir şeyler açardım. Ama şimdi evin içindeki sessizlik ilk kez üstüme kapanmıyordu.
‎Kedi hâlâ koridorun köşesindeydi.
‎Arada kulağını oynatıyor, sonra tekrar kıvrılıyordu.
‎Onun orada oluşu garip şekilde gerçekti. Çünkü uzun zamandır hayatımda hiçbir şey “orada” hissettirmiyordu; insanlar vardı ama yok gibiydi, günler geçiyordu ama yaşanmıyordu, ben aynaya bakıyordum ama kendimi göremiyordum.
‎Şimdi ise küçücük bir canlı, hiçbir şey yapmadan aynı evin havasını değiştirmişti.
‎Ayağa kalktım.
‎Yavaşça mutfağa gittim.
‎Dolabı açtım ama ne aradığımı bilmiyordum. Bir süre öylece durdum. Sonra istemsizce gülümsediğimi fark ettim; çok küçük bir şeydi, tam bir gülümseme bile sayılmazdı belki ama yüzüm uzun zamandır ilk kez aynı ifadede donup kalmamıştı.
‎Bu fark ediş bile içimi tuhaf yaptı.
‎Çünkü insan bazen iyileşmeye başladığını mutlu olarak değil, kısa bir anlığına kendini unutarak anlar.
‎Mutfaktan geri döndüğümde kedi uyanmıştı.
‎Bana baktı.
‎Bu kez kaçacakmış gibi durmadı.
‎Ben de ona yaklaşırken temkinli davranmadım.
‎Aramızdaki yabancılık tamamen geçmiş değildi ama artık korkuya benzemiyordu.
‎Yere çömeldim.
‎Elimi uzatıp uzatmamak arasında birkaç saniye kaldım.
‎Sonra yavaşça elimi ona doğru bıraktım.
‎Kedi önce sadece baktı.
‎Sonra küçük başını elime yaklaştırdı.
‎Ve o an içimde çok sessiz bir yer kırıldı.
‎Çünkü uzun zamandır ilk kez bir şeye zarar vermekten korkmadan dokunuyordum.
‎Parmaklarım tüylerine değdiğinde içimde açıklayamadığım bir sıcaklık yayıldı. Büyük bir mutluluk değildi bu. Daha çok uzun süredir kapalı kalan bir odanın camının açılması gibi küçük ama gerçek bir histi.
‎Kedi gözlerini yarım kapattı.
‎Sessizce durdu.
‎Ben de elimi çekmedim.
‎Ve ilk kez, düşünmeden bir an yaşadığımı fark ettim.
‎Ne yarını düşündüm.
‎Ne işi.
‎Ne içimdeki eksikliği.
‎Sadece o an vardı.
‎Küçük, sessiz ve geçici bir an.
‎Ama gerçekti.
‎İçimdeki ses uzun süre konuşmadı.
‎Sonra çok hafif bir şekilde, neredeyse bana aitmiş gibi geçti içimden:
‎“Belki de tamamen kaybolmadın.”
‎Bu cümle beni korkutmadı.
‎Çünkü uzun zamandır ilk kez, bir şey içimde karanlık kadar ağır gelmemişti.Kedi yavaşça yanıma sokuldu.
‎Ve ben, uzun zaman sonra ilk kez, evin içindeki sessizliğin beni dışarı itmediğini hissettim.