BÖLÜM 8

Artık resmen geri dönüşü olmayacak bir yola "Evet" demiştim. Hayatımın bir kumar borcu yüzünden harcanmasına göz yummuştum. Fakat başka çarem yoktu, babamın ölmesine izin veremezdim.

Bu düşünceler zihnimde gezinirken nikah memurunun şu cümlesi tüm dikkatimi dağıttı: "Artık gelini öpebilirsiniz"

Kaçacak hiçbir yerim yoktu. Tolga'nın bana doğru eğildiğini gördüğümde, tüm vücudum taş kesilmişti.

Gözlerimi kaçırmak istedim ama yapamadım. Tolga'nın yüzü yaklaştıkça içimde bir ağırlık büyüyordu. Dudaklarının benimkine değeceği anı düşünmek bile beni ürpertiyordu.

Son anda Tolga durdu. Yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Gözlerimdeki korkuyu fark etmiş olmalıydı. Bana bir şey söylemeden, yavaşça eğilip alnıma bir öpücük kondurdu.

O an içimde garip bir duygu belirdi. Bir yandan rahatlamış, bir yandan da anlamlandıramadığım bir şekilde etkilenmiştim. Alkış sesleri yükselirken, Tolga’nın bu hareketi beni düşüncelere boğmuştu. Bir anlığına göz göze geldik. Gözlerinde ne olduğunu çözemedim. Ama bildiğim tek şey, onun bu tavrı karşısında kelimelerim tükenmişti.

Tolga elimi nazikçe tutup, gözlerindeki o derin bakışla beni dans pistine doğru götürdü. O anda, kalbim yavaşça hızlanmaya başlamıştı. Her adımda, sanki bir ritme kapılmış gibi, içimdeki heyecan giderek artıyordu. Pistin ortasına geldiğimizde, anlamsız gözlerle Tolga'ya baktım, o ise bana farklı bir şekilde bakıyordu. Adını koyamadığım bir şekilde.

Tolga bir anlık hareketle belimi nazikçe kavradı, diğer eliyle ise elimi tuttu. Bir an, ellerimizdeki o sıcaklıkla tüm vücudumda bir titreme oluştu. Bende o an içgüdüsel olarak elimle onun omzuna yaslandım. Çok yakındık, vücudumuz arasındaki mesafe neredeyse yoktu.

O anda, ışıklar birden söndü. Ancak bir saniye sonra, yalnızca üzerimize doğru odaklanan bir ışık belirdi. O ışık altında, sanki başka bir dünyaya adım atmış gibi hissettim. Arkadan romantik bir melodi yayılmaya başladı, yumuşak bir piyano sesi, ardından hafif bir orkestrasyon... Birbirimize yakın, sessizce ama derinden, o melodinin içine kayarak dans etmeye başladık.

Birlikte hiç dans etmemiş olsak da, sanki yıllardır birlikte dans ediyormuşuz gibi, her adımımız uyumluydu. Tolga'nın eli belimde, o kadar nazik ama bir o kadar da güven vericiydi ki, kendimi hiç bu kadar rahat hissetmemiştim. Vücudum onun yönlendirmesiyle hareket ediyordu, adımlarımız birbirine tam oturuyor, her dönüşte daha da yakınlaşıyorduk.

Gözlerimizi birbirimizin gözlerinden ayırmadan, sadece dansa odaklanıyorduk. O anın içindeki huzur ve sakinlik, tüm karmaşayı unutturdu. Sanki etrafımızdaki her şey, sadece bu anın içinde var olmuştu.

Tolga'nın vücudundaki ritmi ve enerjiyi hissedebiliyordum, her dönüşümde beni tutan elleriyle daha da yakınlaşıyor, yavaşça dansın içine dalıyorduk. Ama bir yandan da, her bir hareketin, aramızdaki bağın ne kadar derinleştiğini fark ediyordum.

Tolga gözlerimin içine daldı ve "Gözlerin ne kadar güzel" dedi.

"Teşekkür ederim" dedim soğuk bir şekilde

"Gözlerine yakından bakınca içindeki derinliği görüyorum, ve içinden çıkamıyorum"

"Bakmamaya ne dersin?" dedim umursamaz bir şekilde

"Bu imkansız"

Sessiz kaldım. O an tek düşündüğüm bu durumdan nasıl kurtukacağımdı.

BÖLÜM SONU