SİLVAREN GÜNLÜKLERİ  Karanlığın Mührü kitap kapağı

7. bölüm / 18

TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ

Gece, Aelthoria’nın üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü.
Sarayın yüksek pencerelerinden içeri süzülen ay ışığı, taş zeminde solgun çizgiler bırakıyordu. Şehrin sokaklarında nöbetçiler devriye geziyor, surların üzerindeki meşaleler rüzgârın etkisiyle titriyordu. Her şey yerli yerinde görünüyordu. Fakat Silvaren’de artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Yasaklı arşivde okudukları sayfalar, Eryndor’un zihninden silinmiyordu.
Kan kapıyı açacak. Fakat onu kapatacak olan, kanın sahibi olmayacak.
Bu sözlerin ne anlama geldiğini bilmiyordu. Bildiği tek şey, kendi geçmişinin sandığından çok daha eski bir karanlığa uzandığıydı.
Pencereden dışarı baktı. Kuzeyde, Taşdoruk Dağları’nın bulunduğu ufuk çizgisi karanlığın içinde kaybolmuştu. Dağların üzerinden yükselen bulutlar, sanki gökyüzünü oradan başlayarak yutuyordu.
Arkasından gelen ayak seslerini duydu.
“Uyumadın.”
Lyrielle’in sesiydi.
Eryndor başını çevirmeden cevap verdi.
“Uyku, cevapları olmayan soruların karşısında pek işe yaramıyor.”
Lyrielle yanına geldi. Gümüş yayını sırtından çıkarmamıştı. Son günlerde onu neredeyse hiç yanından ayırmıyordu.
“Maerthion seni bekliyor. Kral da öyle.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden hâlâ buradasın?”
Eryndor nihayet ona döndü.
“Çünkü kuzeye gittiğimizde geri dönüp dönemeyeceğimizi bilmiyorum.”
Lyrielle’in yüzünde kısa bir tereddüt belirdi.
“Bunu bilerek yola çıkacağız.”
“Senin için bu kadar kolay mı?”
“Hayır,” dedi Lyrielle. “Ama korkmak, yeminimi bozmak için yeterli bir sebep değil.”
Eryndor cevap vermedi. Bir süre ikisi de sessiz kaldı.
Sonunda Lyrielle, gümüş yayının kabzasına dokundu.
“Yayım bugün yeniden tepki verdi. Arşivdeki işaretle aynı.”
“Ne zaman?”
“Senin kanın eski kitabın üzerine düştüğünde.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
“Çünkü ne anlama geldiğini bilmiyordum. Hâlâ bilmiyorum.”
“Bir şey hissettin mi?”
Lyrielle başını yavaşça salladı.
“Bir ses. Çok uzaktan geliyordu. Sanki birileri dağın içinden konuşuyordu.”
Eryndor kuzeye baktı.
“Öyleyse sesin geldiği yere gideceğiz.”
Taht salonunda bütün hazırlıklar tamamlanmıştı.
Kral Tharion, uzun masanın başında ayakta duruyordu. Önündeki haritada kuzey sınırları, eski karakollar ve Taşdoruk geçitleri işaretlenmişti. Maerthion masanın sağında, elindeki eski parşömene dikkatle bakıyordu.
Eryndor ve Lyrielle içeri girdiklerinde kral başını kaldırdı.
“Geciktiniz.”
“Yola çıkmadan önce konuşmamız gereken şeyler vardı,” dedi Eryndor.
Tharion, Eryndor’un yüzünü süzdü.
“Umarım bu konuşma, kuzeye gitmekten vazgeçtiğin anlamına gelmiyordur.”
“Hayır. Fakat kaç kişiyle gideceğimizi ve ne aradığımızı bilmek istiyorum.”
Kral haritayı işaret etti.
“Kayıp Karakol’dan sonra kuzey devriyelerimizden de haber alamıyoruz. Son gönderilen haberci, Taşdoruk geçidinin girişinde terk edilmiş bir kamp bulmuş. Ateşler hâlâ yanıyormuş. Fakat hiçbir asker yokmuş.”
“İz var mı?”
“Yok.”
Maerthion parşömeni masaya bıraktı.
“Bu, sıradan bir kayboluş değil. Taşdoruk’un eski kayıtlarında benzer olaylardan söz ediliyor.”
Eryndor ona döndü.
“Ne tür olaylar?”
“Dağların sustuğu zamanlar…”
Yaşlı bilginin sesi alçaldı.
“Eskiden madenciler, geçitlerden geçen kervanlar ve dağ köylerinde yaşayan insanlar geceleri taşların içinden gelen sesler duyarmış. Önce fısıltılar, sonra isimler… Ardından da insanların kendi sesleriyle konuşan başka şeyler.”
Lyrielle kaşlarını çattı.
“Başka şeyler mi?”
Maerthion başını kaldırdı.
“İnsan olmayan şeyler.”
Tharion sert bir sesle araya girdi.
“Bu eski masalları dinlemek için toplanmadık.”
“Bunlar masal değil, Majesteleri. Kayıtlarda aynı işaret var. Kırık çember.”
Eryndor haritaya eğildi. İşaret, Taşdoruk Dağları’nın kuzey yamacında, haritalarda artık kullanılmayan bir geçidin üzerine çizilmişti.
“Orası neresi?”
Maerthion bir süre cevap vermedi.
“İlk muhafızların kullandığı geçit. Adı, eski dilde Veyrath.”
“Orada ne var?”
“Bilmiyorum. Çünkü o geçidin kayıtları yüzyıllar önce mühürlendi.”
Eryndor doğruldu.
“Öyleyse oradan başlayacağız.”
Tharion, masanın kenarına iki eliyle yaslandı.
“Yanında on iki asker olacak. Kuzey sınırında sana katılacak bir birlik daha var. Göreviniz iz sürmek, kayıp askerleri bulmak ve mümkünse geri dönmek.”
Eryndor’un bakışları kralın üzerinde sabitlendi.
“Geri dönmek mümkün değilse?”
Tharion’un yüzü sertleşti.
“O zaman Silvaren’in geri kalanını korumak için ne gerekiyorsa yaparsın.”
Bu sözlerin ardından salona ağır bir sessizlik çöktü.
Eryndor başını eğmedi. Yalnızca haritaya baktı.
“Birlik gün doğmadan hazır olacak.”
Sabahın ilk ışıkları Aelthoria’nın surlarına vurduğunda kuzey birliği şehir kapısında toplanmıştı.
On iki asker, zırhlarını kuşanmış ve silahlarını hazırlamıştı. Birliğin başında Eryndor vardı. Yanında Lyrielle, biraz gerilerinde ise Maerthion duruyordu.
Yaşlı bilginin yolculuğa katılacağını öğrendiğinde Eryndor itiraz etmişti.
“Bu yolculuk bir bilginin değil, savaşçıların işi.”
Maerthion bu itiraza yalnızca gülümsemişti.
“Bazen bir kılıç, insanı yalnızca öldürür. Bilgi ise neyle karşı karşıya olduğunu anlamanı sağlar.”
Şimdi, atına binerken aynı sakinlikle konuştu.
“Taşdoruk’a ulaştığımızda geçitlerden ayrılmayın. Dağların içinde yön duygusu kaybolabilir.”
Askerlerden biri güldü.
“Dağların insanı şaşırtacağını sanmıyorum, üstat.”
Maerthion ona baktı.
“Dağlardan korkmuyorum evlat. Onların içinde uyanan şeyden korkuyorum.”
Gülümseme askerlerin yüzünden silindi.
Eryndor elini kaldırdı.
“Kapıları açın.”
Aelthoria’nın ağır demir kapıları yavaşça aralandı. Birlik, şehrin dışına doğru ilerledi. Arkalarında yükselen surlar, bir süre sonra sabah sisinin içinde kayboldu.
Silvaren’in kuzeyine giden yol onları bekliyordu.
İlk gün boyunca yolculuk sessiz geçti.
İkinci gün, ağaçların seyrekleştiği ve toprağın taşlı bir zemine dönüştüğü bölgeye ulaştılar. Hava belirgin biçimde soğumuştu. Gökyüzünde kuş görünmüyor, rüzgâr bile sanki dağlara yaklaşırken yön değiştiriyordu.
Üçüncü günün akşamında Taşdoruk Dağları bütün heybetiyle karşılarına çıktı.
Yüksek zirveler, bulutların arasından yükselen devasa taş kuleleri andırıyordu. Bazı yamaçlarda kar vardı; bazı yerlerdeyse kayaların üzerinde siyah lekeler uzanıyordu. Bu lekeler, uzaktan bakıldığında yanmış toprağa benziyordu.
Lyrielle atını yavaşlattı.
“Bunlar daha önce burada var mıydı?”
Maerthion eğilip bir kayaya baktı.
“Hayır.”
Taşın yüzeyinde ince damarlar hâlinde ilerleyen siyah izler vardı. Yaşlı bilgin elini yaklaştırdı fakat dokunmadı.
“Bu, çürüme değil. Taşın hafızasına işlenmiş bir şey.”
Eryndor atından indi.
Kayanın üzerinde, arşivde gördükleri işaret duruyordu.
Kırık çember.
Tam o sırada gümüş yay titremeye başladı.
Lyrielle yayı hızla kavradı.
“Eryndor…”
“Görüyorum.”
Dağın içinden derin bir ses yükseldi.
Önce bir uğultu gibiydi. Ardından kayaların arasından yayılan bir fısıltıya dönüştü. Askerler birbirlerine baktılar. Bazıları kılıçlarını çekti.
Bir ses, Eryndor’un adını söyledi.
“Eryndor…”
Genç savaşçı olduğu yerde dondu.
Ses yeniden duyuldu.
“Kan taşıyıcısı…”
Maerthion’un yüzü bembeyaz kesildi.
“Kimse cevap vermesin!”
Fakat ses bu kez Eryndor’un kendi sesiyle konuştu.
“Beni bulmaya geldin.”
Eryndor kılıcını çekti.
“Sen kimsin?”
Maerthion bağırdı.
“Cevap verme!”
Ama artık çok geçti.
Dağların içinden gelen uğultu bir anda kesildi.
Her şey sustu.
Rüzgâr durdu. Atlar huzursuzca geri çekildi. Askerlerin zırhlarından çıkan en küçük ses bile taş duvarlarda yankılanıyordu.
Sonra karşılarındaki kayalık yüzeyde ince bir çatlak belirdi.
Çatlak genişledi.
Taşlar ağır ağır ayrılırken dağın içinde karanlık bir geçit ortaya çıktı. Geçidin iki yanında, başları eğilmiş yedi taş heykel sıralanmıştı. Hepsinin göğsünde aynı işaret vardı.
Kırık çember.
Lyrielle yayını kaldırdı.
“Burası mühürlenmiş.”
Maerthion heykellere baktı. Dudakları titriyordu.
“Hayır…”
Eryndor ona döndü.
“Ne oldu?”
“Bunlar muhafız heykelleri değil.”
“Öyleyse ne?”
Maerthion’un cevabı neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
“Bunlar, kapıyı içeriden kapatanların heykelleri.”
Eryndor geçidin karanlığına baktı.
İçeriden bir ışık yükseldi.
Kırmızı değildi. Siyah da değildi.
Sanki ışığın kendisi orada ölmüştü.
Bir asker korkuyla geri çekildi.
“Komutanım… İçeride biri var.”
Eryndor kılıcını daha sıkı kavradı.
“Kim?”
Askerin gözleri geçidin karanlığına kilitlenmişti.
“Bizden biri.”
Karanlığın içinden bir adam çıktı.
Üzerindeki zırh parçalanmış, yüzü solmuştu. Birkaç gün önce kaybolan kuzey devriyesinin üniformasını taşıyordu. Adımlarını güçlükle atıyor, başını öne eğmiş yürüyordu.
Eryndor ona doğru ilerledi.
“Dur! Sen hangi birliktensin?”
Adam başını kaldırdı.
Yüzü tanınmayacak hâle gelmişti. Gözlerinin içi karanlıkla kaplıydı.
Dudakları aralandı.
“Geç kaldınız…”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Diğer askerler nerede?”
Adamın yüzünde tuhaf bir gülümseme belirdi.
“Onlar artık burada değil.”
“Ne demek istiyorsun?”
Adam başını yavaşça yana çevirdi.
“Onlar… dağın içinde.”
Ardından göğsündeki zırhın altından siyah damarlar yayıldı. Adamın bedeni sarsıldı. Ağzından insan sesine benzemeyen bir çığlık yükseldi.
Lyrielle okunu bıraktı.
Ok adamın omzuna saplandı fakat onu durdurmadı.
Eryndor ileri atıldı. Kılıcıyla adamın göğsüne vurduğunda siyah bir duman yükseldi. Yaratık geriye savruldu ve taş zemine düştü.
Bir an için her şey yeniden sessizleşti.
Sonra geçidin içinden onlarca ayak sesi duyuldu.
Maerthion geri çekildi.
“Burada kalamayız!”
Eryndor gözlerini karanlıktan ayırmadı.
“Birlik geri çekilsin! Yaralıları alın!”
“Peki ya sen?” diye bağırdı Lyrielle.
Eryndor cevap vermedi. Geçidin içinde hareket eden gölgeleri izliyordu.
Karanlığın derinliklerinden aynı ses yeniden yükseldi.
Bu kez Eryndor’un adını söylemedi.
Babası Aetharion’un sesini taklit etti.
“Eryndor… O kapıyı açma.”
Genç savaşçının yüzündeki ifade değişti.
Kılıcını indirmedi. Fakat ilk kez, karşısındaki karanlığın yalnızca kendisini değil, geçmişini de tanıdığını anladı.
Maerthion kolundan tuttu.
“Gitmeliyiz!”
Eryndor geri çekilmeden önce geçide son kez baktı.
Yedi heykelin ortasında, diğerlerinden daha büyük bir taş kapı vardı. Kapının üzerinde eski dilde kazınmış tek bir cümle duruyordu.
Maerthion onu okudu.
“İlk yemin burada bozuldu.”
Eryndor’un gözleri kapının üzerindeki işarete kilitlendi.
Kırık çemberin tam ortasında, kanı andıran koyu bir iz vardı.
Ve o iz, yavaşça hareket ediyordu.
Geceyi dağların eteğinde, dar bir kaya sığınağında geçirmek zorunda kaldılar.
Bir asker yaralanmıştı. İki at kaybolmuş, birlik geri kalan erzakının bir kısmını geçitte bırakmıştı. Kimse konuşmuyordu.
Eryndor, ateşin karşısında oturmuş kılıcını temizliyordu.
Lyrielle yanına geldi.
“İçeride ne olduğunu gördün.”
“Hayır.”
“Duydun.”
Eryndor bir süre cevap vermedi.
“Babamın sesiydi.”
Lyrielle onun yanına oturdu.
“Belki de yalnızca seni durdurmak için kullandığı bir yanılsamaydı.”
“Belki.”
“Buna inanıyor musun?”
Eryndor başını kaldırdı.
“Artık neye inanacağımı bilmiyorum.”
Lyrielle, ateşin ötesindeki karanlığa baktı.
“Yarın ne yapacağız?”
Eryndor kılıcını kınına yerleştirdi.
“Geçide geri döneceğiz.”
“Orada bizi bekleyen şeyin ne olduğunu bilmiyoruz.”
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun. Az önce on iki askerin önünde bir yaratıkla savaştın. İçeriden kaç kişi çıkacağını bile bilmiyoruz.”
Eryndor’un sesi sertleşti.
“Onları orada bırakamam.”
Lyrielle ayağa kalktı.
“Bazen bir liderin görevi herkesi kurtarmak değildir. Bazen geride kalanları yaşatmak için karar vermektir.”
Eryndor ona baktı.
“Bunu bana sen mi söylüyorsun?”
Lyrielle’in yüzü gölgede kaldı.
“Evet. Çünkü bir gün senin de bunu öğrenmen gerekecek.”
Bir süre birbirlerine baktılar. Sonra Lyrielle sığınağın diğer ucuna geçti.
Eryndor yalnız kaldığında gözlerini kapattı.
Dağların içinden gelen ses hâlâ kulaklarındaydı.
O kapıyı açma.
Aynı saatlerde, Silvaren Sarayı’nın çok uzağında, karanlık bir odada Morgath eski bir taş levhanın önünde duruyordu.
Levhanın üzerinde yedi isim kazılıydı.
İsimlerden biri diğerlerinden farklı biçimde parlıyordu.
Vaelthor.
Morgath elini levhaya uzattı. Parmaklarının altında taşın yüzeyi çatladı.
“Demek sonunda kapıyı buldun, Eryndor.”
Arkasındaki gölge hareket etti.
“Geçit açılmış efendim.”
Morgath başını çevirmedi.
“Hayır. Geçit açılmadı.”
Sesi soğuktu.
“Yalnızca bizi hatırladı.”
Taş levhadaki yedi isimden biri karardı. Ardından ikincisi.
Morgath’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
“Bırakın içeri girsin. Bu kez ona gerçeği göstereceğiz.”
Gölge başını eğdi.
“Ya kapıyı kapatırsa?”
Morgath yavaşça arkasına döndü.
“Kapıyı kapatmak için önce neyin içeride olduğunu bilmesi gerekir.”
Bir an sustu.
“Ve Eryndor henüz kendi kanının neyi uyandırdığını bile bilmiyor.”
Taş levhanın ortasında ince bir çatlak belirdi.
Uzaklarda, Taşdoruk Dağları’nın altında bir şey gözlerini açtı.
Silvaren’in kuzeyi yeniden sustu.
Fakat bu kez sessizlik, bir uyarı değildi.
Bir davetti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…