SİLVAREN GÜNLÜKLERİ  Karanlığın Mührü kitap kapağı

13. bölüm / 18

AETHARION’UN MİRASI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: AETHARION’UN MİRASI

Aelthoria’da gece, eskisinden daha erken çöküyordu.
Kadim Işık Ağacı’nın ölümünden sonra gökyüzü, gündüzleri bile solgun bir karanlıkla örtülmüştü. Şehrin sokaklarında meşaleler yanıyor, surların üzerinde nöbetçiler gözlerini ufuktan ayırmıyordu. Dört krallığın askerleri aynı bayrak altında toplanmıştı; ancak bu birliktelik henüz güvene dönüşmemişti.
İttifakın kurulmasının üzerinden iki gün geçmişti.
Ve o iki gün boyunca kimse huzur içinde uyuyamamıştı.
Sarayın büyük salonunda Eryndor, Maerthion’un önüne bıraktığı eski parşömene bakıyordu. Üzerinde yedi işaret vardı. Altısı kararmış, sonuncusu ise boş bırakılmıştı.
“Bu yazı babamla ilgili,” dedi Eryndor.
Maerthion başını kaldırdı.
“Yalnızca babanla ilgili değil. Onun taşıdığı mirasla ilgili.”
“Bana artık yarım gerçekler anlatma. Eldharyn’de onun son mühür muhafızı olduğunu öğrendim. Yasaklı sayfalarda kanımın kapıyı açabileceğini okudum. Şimdi de yedinci yeminin benimle ilgili olduğunu söylüyorsun.”
Yaşlı bilge bir süre sustu.
“Çünkü artık bilmen gereken şeyleri saklamanın bir anlamı kalmadı.”
Eryndor parşömeni masaya bıraktı.
“Öyleyse anlat.”
Maerthion, odadaki muhafızlara dışarı çıkmalarını işaret etti. Kapılar kapandığında yalnızca Eryndor, Lyrielle ve yaşlı bilge kaldı.
“Babanın sana bıraktığı miras bir kılıçtan ibaret değil.”
Eryndor eski kılıca baktı.
“Bunu biliyorum.”
“Hayır. Henüz bilmiyorsun.”
Maerthion, asasını kaldırarak parşömenin üzerindeki son işarete dokundu. İşaret bir anlığına parladı. Ardından odanın duvarında eski bir sembol belirdi: Kökleri yedi yöne uzanan bir ağaç.
“Bu, ilk muhafızların işaretidir. Yedi kişi, yedi yemin ve tek bir emanet.”
Lyrielle sembole yaklaştı.
“Kadim Işık Ağacı mı?”
“Hayır,” dedi Maerthion. “Ağacın kendisi değil. Ondan önce var olan şey.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“İlk Kök.”
Maerthion başını salladı.
“İlk Kök, ışığın kaynağı değildir. Işığın karanlığa karşı koyabilmesini sağlayan iradedir. Onu bir kişi yönetemez. Bir kralın, bir muhafızın veya bir büyücünün mülkü olamaz.”
“Peki Morgath neden onu istiyor?”
“Çünkü onu yönetebileceğine inanıyor.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Ve babam onu sakladı.”
“Evet.”
“Benden mi?”
Maerthion cevap vermekte gecikti.
“Belki de kendinden bile.”
O gece Maerthion, Eryndor’u sarayın en eski bölümüne götürdü.
Bu bölüm, kralların kullandığı odalardan çok daha önce inşa edilmişti. Duvarlarında hiçbir arma yoktu. Kapısında bir kilit bulunmuyordu. Yalnızca taşın üzerine kazınmış, birbirine bağlanan yedi çizgi vardı.
Maerthion elini çizgilerin üzerine koydu.
“Bu kapıyı baban açmıştı.”
Eryndor kapıya yaklaştı.
“Ne zaman?”
“Son kez buraya geldiğinde.”
“Ne arıyordu?”
“Bilmiyorum. Bana yalnızca bir gün bu kapının senin için açılabileceğini söyledi.”
Eryndor’un yüzü gerildi.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
“Çünkü o gün geldiğinde neyle karşılaşacağını bilmiyordum.”
Maerthion bir adım geri çekildi.
“Şimdi karar senin.”
Eryndor avucunu taş kapıya koydu.
İlk anda hiçbir şey olmadı.
Sonra kılıcının kabzasındaki ağaç motifi parladı. Eryndor’un avucunda ince bir çizik belirdi. Bir damla kan taşın üzerine düştü.
Kapının üzerindeki yedi çizgiden biri aydınlandı.
Ardından taş duvarın içinden derin bir ses yükseldi.
Kapı ağır ağır açıldı.
İçeride küçük bir oda vardı.
Odanın ortasında taş bir sehpa, üzerinde de gümüş işlemeli bir sandık duruyordu. Duvarlarda eski yazılar ve muhafızların isimleri bulunuyordu.
Eryndor ilk kez babasının adını bu kadar eski bir yazının üzerinde gördü.
AETHARION — SON MUHAFIZ.
Adın altında başka bir cümle kazılıydı:
Son emanet, sahibine değil; doğru seçimi yapacak olana bırakılır.
Eryndor sandığa yaklaştı.
Kapağını açtığında içinden üç nesne çıktı.
Gümüş bir madalyon.
Eski bir parşömen.
Ve küçük, beyaz bir taş.
Lyrielle madalyonu tanıdı.
“Bunu daha önce görmüştük.”
Eryndor başını salladı.
“Babamın sandığından çıkmıştı.”
Maerthion beyaz taşı eline aldı. Taşın yüzeyinde hiçbir işaret yoktu. Fakat avucuna değdiği anda odanın içindeki bütün yazılar parladı.
“Bu bir anahtar değil,” dedi.
“Öyleyse ne?”
“Bir hatıra.”
Eryndor parşömeni açtı.
Üzerindeki yazı Aetharion’un el yazısına aitti.
Oğlum,
Eğer bu satırları okuyorsan, sana anlatamadığım gerçeklerin artık saklanamayacağı bir zamana geldik demektir.
Benden sana kalan kılıcı taşıdığını biliyorum. Onu bir silah olarak görme. O, geçmişin yükünü taşıyanların elinde anlam kazanır. Fakat seni koruyacağına güvenme. Bir gün seni en zor seçiminle baş başa bırakacaktır.
Ben son muhafız olduğumda, önümde iki yol vardı. Birincisi, İlk Kök’ü kendi kanımla mühürlemekti. İkincisi, onun gücünü kullanarak karanlığı sonsuza kadar yok etmeye çalışmaktı.
İkinci yol bana güç vaat ediyordu. Fakat o gücü kullandığım anda, korumaya yemin ettiğim şeyin efendisi olacaktım.
Ben ilk yolu seçtim.
Bu yüzden Silvaren yaşadı. Ama mühür tamamlanmadı.
Yedinci yemin eksik kaldı.
Çünkü yemin, bir muhafızın ölümüyle tamamlanamaz. Onu tamamlayacak kişi, gücü elinde tutma hakkından kendi iradesiyle vazgeçmelidir.
Eryndor, senden bir kral olmanı istemedim. Bir kahraman olmanı da istemedim. Yalnızca kendi kararlarının arkasında durabilecek biri olmanı istedim.
Eğer bir gün İlk Kök’ün önünde durursan, sana sunacağı güce inanma.
Çünkü karanlığın en tehlikeli yanı, kendisini kurtuluş gibi göstermesidir.
Baban,
Aetharion.
Eryndor mektubu yavaşça indirdi.
Uzun süre konuşmadı.
Lyrielle yanına geldi.
“Baban seni korumaya çalışmış.”
Eryndor başını iki yana salladı.
“Beni korumakla gerçeği benden saklamak arasında fark var.”
Maerthion sessizce konuştu.
“Belki de sana güvenmediğinden değil, senin kendi seçimini yapmanı istediğinden sakladı.”
Eryndor beyaz taşı eline aldı.
“Yedinci yemin, gücü reddetmek mi?”
“Yalnızca gücü reddetmek değil,” dedi Maerthion. “Güç karşısında neyi koruyacağını unutmamak.”
Eryndor’un avucundaki küçük taş ısınmaya başladı.
Duvarın üzerindeki semboller yeniden parladı.
Bu kez yedi çizginin altısında eski isimler belirdi. Sonuncusu ise hâlâ boştu.
Eryndor’un önünde yeni bir yazı oluştu:
Yedinci muhafızın adı henüz yazılmadı.
Aynı saatlerde, ittifak ordularının konakladığı dış avluda bir tartışma yaşanıyordu.
Kuzey ordusunun komutanı, Tharion’un emirlerine karşı çıkmıştı.
“Birliklerimi Silvaren’in iç savunmasına göndermeyeceğim. Biz kuzey geçitlerini korumak için geldik.”
Tharion öfkesini bastırmaya çalıştı.
“Bütün savunma hatları birbirine bağlı. Bir noktayı kaybedersek diğerleri de düşer.”
“Ben kendi askerlerimin hayatından sorumluyum.”
Eryndor avluya girdiğinde tartışma hâlâ sürüyordu.
“Komutan haklı,” dedi.
Tharion şaşkınlıkla ona döndü.
“Ne?”
Eryndor komutana baktı.
“Hiçbir komutan askerlerini ne uğruna savaştığını bilmeden başka bir bölgeye göndermez. Ama siz de şunu anlamalısınız: Kuzey geçitleri düşerse arkanızdaki topraklar savunmasız kalacak.”
Komutan kaşlarını çattı.
“Bana ne yapmam gerektiğini söyleme.”
“Sana emir vermiyorum. Önündeki gerçeği anlatıyorum.”
Eryndor haritayı gösterdi.
“Birliklerinizi kuzeyde tutun. Fakat batı kuvvetleriyle haberleşme hattı kurun. Tehlike yaklaştığında destek gönderin. Hiçbir ordu tek başına savaşmayacak.”
Komutan bir süre haritaya baktı.
Sonra başını eğdi.
“Bu kabul edilebilir.”
Tharion, Eryndor’u yanına çağırdı.
“Konseyde söylediklerin yeterliydi. Her tartışmaya müdahale etmek zorunda değilsin.”
Eryndor ona döndü.
“Birlik bozulursa hiçbir planın anlamı kalmaz.”
Kral genç adamı dikkatle süzdü.
“Baban da böyle konuşurdu.”
Eryndor’un yüzü değişti.
“Babamı tanıyordun.”
Tharion’un bakışları uzaklara kaydı.
“Sandığından daha iyi.”
Gece yarısına doğru Tharion, Eryndor’u özel odasına çağırdı.
Masasının üzerinde eski bir kılıç kını ve mühürlü bir mektup duruyordu.
“Bunları yıllardır saklıyorum,” dedi kral.
Eryndor mektuba baktı.
“Babama mı ait?”
Tharion başını salladı.
“Son seferinden önce bana verdi.”
“İçinde ne var?”
“Hiç açmadım.”
Eryndor şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü bana, yalnızca sen hazır olduğunda açmamı söyledi.”
Kral mektubu ona uzattı.
Eryndor mührü kırdı.
Parşömenin üzerinde tek bir cümle vardı:
Tharion, oğlum bir gün sana ulaşırsa ona gerçeğin tamamını anlat. Benim son savaşımda yalnız değildim.
Eryndor gözlerini kaldırdı.
“Kim vardı yanında?”
Tharion ağır bir nefes aldı.
“Morgath.”
Eryndor’un eli mektubun üzerinde dondu.
“Ne?”
“Babanın son mührü kapatmaya çalıştığı gece Morgath onun yanındaydı. O zamanlar henüz bugünkü düşmanın değildi.”
“Birlikte mi savaştılar?”
“Evet. Aynı tarafta.”
Eryndor’un zihninde Eldharyn’de gördüğü anılar canlandı. Morgath’ın geçmişte yaşadığı kayıp, Aetharion’la konuşmaları, karanlığın yükselişi…
“Sonra ne oldu?”
Tharion pencereye yöneldi.
“Bir anlaşmazlık yaşandı. Aetharion, İlk Kök’ün gücünün hiçbir insanın eline bırakılmaması gerektiğini savundu. Morgath ise bu gücün karanlığı sonsuza kadar yok edebileceğine inanıyordu.”
“Ve babam onu durdurdu.”
“Hayır,” dedi Tharion. “Baban onu öldürmedi. Onu kurtarmaya çalıştı.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Başaramadı.”
Tharion başını eğdi.
“Bazı düşmanlıklar, iki tarafın da vazgeçmediği bir acıdan doğar.”
Eryndor odadan çıktığında koridorda Lyrielle onu bekliyordu.
“Ne öğrendin?”
Eryndor mektubu ona uzattı.
Lyrielle okudukça yüzündeki ifade değişti.
“Morgath ve Aetharion… Birlikte mi savaşmışlar?”
“Evet.”
“Öyleyse Morgath’ın bütün bunları neden yaptığını daha iyi anlamalıyız.”
Eryndor başını salladı.
“Onu anlamak, yaptıklarını affetmek değil.”
Lyrielle mektubu geri verdi.
“Peki şimdi ne yapacağız?”
Eryndor bir süre düşündü.
“Babamın son savaşını araştıracağız. O gece ne olduğunu öğrenmeden Morgath’ın asıl planını anlayamayız.”
“Maerthion bu konuda yardımcı olabilir.”
“Yardımcı olacak. Ama bu kez yalnızca eski yazıtlara bakmayacağız.”
Lyrielle kaşlarını kaldırdı.
“Nereye gideceğiz?”
Eryndor, sarayın en eski bölümünü işaret etti.
“Babamın son kez geçtiği yere.”
Sarayın altındaki gizli oda, gece boyunca sessiz kaldı.
Eryndor’un açtığı sandığın içinde beyaz taşın bulunduğu yer artık boştu.
Ancak taşın altında, daha önce fark edilmeyen ince bir yazı ortaya çıkmıştı.
İlk Kök uyandığında, eski dost düşman olacak. Eski düşman ise son kez seçim yapacak.
Yazının hemen altında küçük bir işaret vardı.
Bir taç.
Üzerinden geçen kırık bir çizgi.
Maerthion o işareti gördüğünde yüzündeki bütün renk çekildi.
“Bu mümkün değil…”
Lyrielle ona yaklaştı.
“Nedir o?”
Yaşlı bilge cevap vermedi.
Eryndor, Maerthion’un baktığı yere eğildi.
“Konuş.”
Maerthion sonunda başını kaldırdı.
“Bu, ilk muhafızların kayıtlarında geçen bir işaret. Bir zamanlar İlk Kök’ü koruyan yedi kişiden birine ait.”
“Kim?”
Maerthion’un sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
“Vaelthor.”
Eryndor’un yüzü gerildi.
“Eldharyn’de adını duymuştuk.”
“Evet. Fakat onun hikâyesi düşündüğümüzden daha eski.”
“Ne demek istiyorsun?”
Maerthion, kırık taç işaretine baktı.
“Vaelthor yalnızca eski bir muhafız değildi. O, Aetharion’un son savaşında da vardı.”
Eryndor’un gözleri daraldı.
“Peki şimdi nerede?”
Maerthion cevap vermedi.
Çünkü odanın içindeki beyaz taş, uzakta olmasına rağmen yeniden parlamaya başlamıştı.
Ve duvarların arasından bir ses yükselmişti.
“Aetharion’un oğlu… Sonunda kapıyı açtın.”
Silvaren’in kuzeyindeki karanlık bir vadide Morgath, önünde diz çökmüş bir gölgeye bakıyordu.
“Eryndor sandığı buldu,” dedi gölge.
Morgath başını kaldırdı.
“Beyaz taşı da?”
“Evet.”
Morgath bir süre sessiz kaldı.
Sonra yüzünde eski bir acının izleri belirdi.
“Demek Aetharion son ana kadar umudunu kaybetmemiş.”
“Emriniz nedir?”
Morgath, karanlığın içinden yükselen kırık taç işaretine baktı.
“Vaelthor’u uyandırın.”
Gölge tereddüt etti.
“Onun uyanması mühürleri daha da zayıflatabilir.”
Morgath’ın gözleri parladı.
“Biliyorum.”
“Peki ya Eryndor?”
Morgath arkasını döndü.
“Onu babasının geçmişine götürün.”
Bir an durdu.
“Bazı gerçekler, kılıçtan daha derin yaralar açar.”
Uzaklarda, karanlığın altında gömülü eski bir mezarın taş kapağı ağır ağır hareket etti.
Ve yüzyıllardır uyuyan bir el, toprağın altından dışarı uzandı.
Aetharion’un mirası ortaya çıkmıştı.
Fakat o mirasın peşindeki tek kişi Eryndor değildi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…