Bölümler 18Şu an: KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Taşdoruk Dağları’nda sabah, güneşin doğmasıyla başlamıyordu.
Önce karanlık biraz daha soluyor, ardından zirvelerin ardında biriken bulutlar griye dönüyordu. Işık, dağların arasına ulaşana kadar soğuk ve renksiz bir hâl alıyordu. Sanki bu topraklar güneşi kabul etmeyi çoktan unutmuştu.
Eryndor, kaya sığınağının girişinde durmuş, aşağıdaki geçidi izliyordu.
Gece boyunca doğru dürüst uyumamıştı. Gözlerini her kapattığında babasının sesini duyuyordu.
O kapıyı açma.
Bu sözün bir uyarı mı, yoksa onu geçitten uzak tutmak isteyen karanlığın bir oyunu mu olduğunu bilmiyordu.
Arkasında zırhların hafifçe birbirine çarpan sesleri duyuldu.
“Birliğin hazır.”
Lyrielle yanına geldi. Yüzünde uykusuzluğun izleri vardı. Gümüş yayını omzuna asmış, ok kılıfını yeniden doldurmuştu.
Eryndor gözlerini geçitten ayırmadı.
“Kaç kişi yürüyebilecek durumda?”
“On iki askerin dokuzu. Yaralı olanın durumu kötüleşmedi ama uzun süre yürüyemez. İki asker de gece boyunca nöbet tuttu.”
“Maerthion?”
“Haritayı inceliyor.”
Eryndor başını salladı.
“Öyleyse konuşalım.”
Maerthion, ateşin yanında diz çökmüş, önüne serdiği eski parşömenleri karşılaştırıyordu. Birinin üzerinde Taşdoruk Dağları’nın bugünkü haritası, diğerinde ise çok daha eski bir coğrafya çizimi vardı.
Eryndor yanına geldi.
“Dün gördüğümüz geçit bu haritada var mı?”
Maerthion cevap vermeden parşömeni çevirdi.
“Burada.”
Parmağını dağların kuzeyindeki geniş bir bölgeye götürdü. Bugünkü haritalarda yalnızca boş ve işaretsiz görünen bu alan, eski çizimde surlarla çevrili bir şehir, geniş bir vadi ve nehirlerle gösterilmişti.
Eryndor kaşlarını çattı.
“Burada bir şehir varmış.”
“Bir şehirden fazlası. Bir krallık.”
Lyrielle de haritanın üzerine eğildi.
“Adı ne?”
Maerthion, silinmeye yüz tutmuş yazıyı dikkatle inceledi.
“Eldharyn.”
İsim, ateşin çıtırtısı arasında bir süre asılı kaldı.
“Silvaren kayıtlarında böyle bir krallık yok,” dedi Eryndor.
“Çünkü Eldharyn, Silvaren’in kayıtlarından önce vardı.”
Maerthion eski haritayı dikkatlice düzeltti.
“Kadim muhafızların ilk dönemlerinde, Taşdoruk’un kuzey vadilerinde kurulmuş bağımsız bir krallıktı. Halkı dağların içindeki geçitleri korur, eski yolların güvenliğini sağlardı. Bazı kaynaklarda ilk muhafızların burada yaşadığı yazılıdır.”
“Peki neden yok oldu?”
Maerthion gözlerini haritadan kaldırdı.
“Çünkü bir gün, kendi krallarının verdiği emirle kapılarını açtılar.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Kapıyı mı?”
“Dün gördüğümüz geçidin ardındaki kapıyı.”
Lyrielle sessizce sordu:
“İçeride ne vardı?”
Yaşlı bilgin uzun süre konuşmadı.
“Bunu öğrenmek için Eldharyn’in son kayıtlarını bulmamız gerekiyor.”
Eryndor haritadaki şehre baktı.
“Öyleyse oraya gidiyoruz.”
Maerthion başını kaldırdı.
“Geçidin içinden geçmeden Eldharyn’e ulaşamayız.”
“Dün oradan gelen yaratığı gördük. İçeride bizi bekleyen başka şeyler de var.”
“Biliyorum.”
“Buna rağmen gitmemizi mi istiyorsun?”
Maerthion parşömenin kenarını katladı.
“Hayır, Eryndor. Sana gitmeni tavsiye etmiyorum. Fakat oraya gitmezsek bu dağların altında neyin uyandığını asla öğrenemeyeceğiz.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Öğrenmek zorundayız.”
Geçide yeniden ulaştıklarında güneş henüz zirvelerin üzerine çıkmamıştı.
Yedi taş heykel, önceki gece bıraktıkları yerde duruyordu. Fakat bir şey değişmişti.
Ortadaki büyük kapının üzerinde, daha önce fark etmedikleri ince çizgiler belirmişti. Çizgiler, kırık çemberin çevresinde dolaşıyor ve kapının alt bölümünde birleşiyordu.
Maerthion yaklaştı.
“Bunlar eski dilde yazılmış.”
Eryndor kılıcını çekmeden önce etrafı kontrol etti.
“Ne diyor?”
Maerthion yazıları okumaya başladı.
“Yedi kişi yemin etti. Altısı kapıyı korudu. Biri… birini içeride bıraktı.”
Lyrielle’in yüzü gerildi.
“Birini mi?”
Maerthion yazının devamını okudu.
“Adı silinmiş. Fakat yemini hâlâ burada.”
Eryndor kapının ortasındaki koyu lekeye baktı.
“Dün gece bu kapının arkasından bir ses duydum. Babamın sesiydi.”
Maerthion başını çevirdi.
“Bundan emin misin?”
“Sesini tanırım.”
“Eryndor, karanlık yalnızca korkularını değil, hatıralarını da kullanabilir. Bir sesin tanıdık olması, onun sahibinin orada olduğu anlamına gelmez.”
“Peki ya gerçekten oysa?”
Maerthion’un yüzünde ağır bir ifade belirdi.
“Öyleyse bile, onu kurtarmak için düşünmeden hareket edemezsin.”
Eryndor cevap vermedi.
Lyrielle kapının sağ tarafındaki taşlardan birine yaklaştı. Gümüş yayının ucunda soluk bir ışık belirdi.
“Burada bir işaret var.”
Taşın üzerine kazınmış küçük bir şekil, yaydan yayılan ışıkla belirginleşti. Kırık çemberin içinde bir ağaç figürü vardı. Fakat ağacın kökleri yukarı doğru uzanıyor, dallarıysa toprağın altına iniyordu.
Maerthion bunu görünce geriye çekildi.
“Bu mümkün değil…”
Eryndor ona döndü.
“Ne gördün?”
“Bu işaret, Eldharyn krallarının mührü.”
“Kadim Işık Ağacı’yla bağlantısı var mı?”
“Olmalı. Ama bu sembol, ağacın kendisini değil, onun ilk kökünü temsil ediyor.”
Lyrielle parmaklarını taşın üzerinden çekti.
“İlk kök nerede?”
Maerthion cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
“Eldharyn’de.”
Kapı, Maerthion’ın eski yazıları okumasından sonra ağır ağır açılmaya başladı.
Taşların arasından yükselen ses, dağın derinliklerinde yuvarlanan bir gök gürültüsünü andırıyordu. Yedi heykelin göğsündeki işaretler bir anlığına parladı. Ardından geçidin içindeki karanlık geri çekildi.
Önlerinde uzun, dar bir tünel uzanıyordu.
Eryndor elini kaldırdı.
“Düzeninizi bozmayın. Öndeki üç asker, ardından Lyrielle. Maerthion ortada kalacak. Ben arkayı kontrol edeceğim.”
Bir asker itiraz etti.
“Komutanım, önde sizin olmanız gerekmez mi?”
Eryndor ona baktı.
“Önde ne olduğunu bilmediğimiz bir geçit var. Orada hepimizin aynı anda ölmesine gerek yok.”
Asker başını eğdi.
Birlik tünele girdi.
İlk adımlarda yalnızca ayak sesleri duyuluyordu. Duvarların üzerinde eski savaşları anlatan kabartmalar vardı. Bazı figürler kılıç taşıyor, bazıları ellerini gökyüzüne kaldırıyordu. Bir duvarda ise yedi kişinin büyük bir kapının önünde diz çöktüğü resmedilmişti.
Lyrielle durdu.
“Şuna bakın.”
Kabartmanın merkezinde, başı örtülü bir adam vardı. Diğer altı kişi onun önünde duruyordu.
Eryndor yaklaştı.
“Bu kişi kim?”
Maerthion kabartmanın altındaki yazıyı inceledi.
“Vaelthor.”
İsim duyulduğunda tünelin derinliklerinden hafif bir uğultu yükseldi.
Maerthion elini duvardan çekti.
“Burada onun adını anmamalıyız.”
Eryndor gözlerini kabartmadan ayırmadı.
“Bize ne saklandığını anlatmadan hiçbir yere gitmeyeceğim.”
“Vaelthor, ilk muhafızlardan biriydi. Diğerlerinden farklı olarak kapının sonsuza kadar kapalı kalmasına karşı çıktı.”
“Neden?”
“Çünkü içeridekilerin de bir zamanlar bu dünyanın parçası olduğuna inanıyordu.”
Lyrielle’in sesi alçaldı.
“İçeridekiler kimdi?”
Maerthion cevap vermek üzereydi ki tünelin sonundan bir ışık belirdi.
Bu kez ışık, karanlığın içinden değil, sanki başka bir dünyanın göğünden geliyordu.
Tünelin sonunda Eldharyn vardı.
Bir zamanlar yüksek surlarla çevrili olan şehir, şimdi geniş bir vadinin ortasında sessizce yatıyordu. Kuleleri parçalanmış, meydanları taş ve külle dolmuştu. Evlerin çoğunun çatısı çökmüş, sokakları yabani kökler kaplamıştı.
Fakat şehir tamamen ölü değildi.
Uzakta, büyük sarayın üzerinde soluk bir ışık yanıp sönüyordu.
Eryndor bir süre konuşamadı.
“Burası kaç yıldır terk edilmiş?”
Maerthion haritayı çıkardı.
“Eski kayıtlar en az bin yıldan söz ediyor.”
Lyrielle şehrin girişindeki taş kemere baktı.
“Bin yıl boyunca kimse buraya gelmedi mi?”
“Belki geldi,” dedi Maerthion. “Ama geri dönemedi.”
Eryndor birliğe döndü.
“İkişerli gruplar hâlinde ilerleyeceğiz. Hiç kimse gözden kaybolmayacak. Bir ses duyarsanız cevap vermeyeceksiniz. Bir şey görürseniz önce bana haber vereceksiniz.”
Bir asker, şehrin boş sokaklarına bakarak sordu:
“Ya birileri yardım istiyorsa?”
Eryndor’un cevabı kısa oldu.
“Önce onun kim olduğunu anlayacağız.”
Şehre girdiler.
Sokakların iki yanında taş evler sıralanıyordu. Kapılar açıktı. Bazı evlerin içinde devrilmiş masalar, yerde kalmış kap kacaklar ve duvarlara asılmış eski kumaşlar vardı. Her şey, insanların bir anda ortadan kaybolduğu izlenimini veriyordu.
Meydana ulaştıklarında Lyrielle bir çeşmenin önünde durdu.
Çeşmenin suyu kurumuştu. Mermer havuzun ortasında, ellerinde kırık bir kılıç tutan genç bir kral heykeli vardı. Heykelin yüzü parçalanmıştı.
Maerthion, kaidenin üzerindeki yazıyı okudu.
“Eldharyn’in son kralı. Arvandor.”
Eryndor etrafına baktı.
“Burada bir savaş yaşanmış.”
“Evet,” dedi Maerthion. “Fakat düşman şehrin surlarından girmemiş.”
“Öyleyse nereden?”
Maerthion gözlerini çeşmenin arkasındaki saraya çevirdi.
“İçeriden.”
Tam o sırada meydanın altından bir çığlık yükseldi.
Askerler kılıçlarını çekti.
Lyrielle yayını kaldırdı.
Eryndor elini kaldırarak herkesi durdurdu.
Çığlık yeniden duyuldu.
Bu kez bir kadının sesiydi.
“Yardım edin…”
Ses, meydanın altındaki eski taş merdivenlerden geliyordu.
Eryndor öne çıktı.
“Kim var orada?”
Maerthion hemen kolunu tuttu.
“Cevap verme.”
“Birisi yaşıyor olabilir.”
“Ya da senin cevap vermeni bekleyen bir şey.”
Eryndor kolunu kurtardı.
“Bunu öğrenmeden buradan ayrılmayacağım.”
Merdivenlerden aşağı indiler.
Yeraltı geçidi, şehrin altında uzanan geniş bir salona açılıyordu.
Duvarlarda yüzlerce isim kazılıydı. Bazıları silinmiş, bazılarıysa tırnakla kazınmış gibi derin izler bırakmıştı. Salonun ortasında taş bir masa, masanın üzerinde de küçük bir kristal bulunuyordu.
Kristalin içinde soluk bir ışık vardı.
Eryndor yaklaştığında ışık güçlendi.
Ardından salonun duvarlarından sesler yükselmeye başladı.
Önce fısıltılar…
Sonra ağlayan çocuklar, bağıran askerler, birbirini çağıran kadınlar…
Ve en sonunda tek bir ses.
“Bizi unutmayın.”
Eryndor durdu.
Maerthion’un yüzü bembeyazdı.
“Bunlar Eldharyn halkının anıları.”
Lyrielle kristale baktı.
“Bunca insanın anısı nasıl tek bir yerde tutulabilir?”
“Bir mühür aracılığıyla. Kral, halkının son hatıralarını bu kristale bağlamış olabilir.”
Eryndor elini kristale uzattı.
Maerthion bağırdı:
“Dokunma!”
Fakat Eryndor’un parmakları kristale değmişti.
Salon bir anda karardı.
Eryndor kendisini başka bir yerde buldu.
Eldharyn yeniden ayaktaydı.
Sokaklarda insanlar yürüyor, pazar yerlerinde tüccarlar bağırıyor, çocuklar çeşmenin çevresinde oynuyordu. Sarayın kulelerinde bayraklar dalgalanıyordu. Gökyüzü açıktı.
Şehrin meydanında, taş basamakların üzerinde bir adam duruyordu.
Başında sade bir taç vardı. Üzerinde savaş zırhı taşıyordu. Yüzünde korkuyla karışık bir kararlılık vardı.
Arvandor.
Eryndor onun konuşmasını duydu.
“Kapının ardındakiler düşmanımız değil. Onları karanlığa terk edemeyiz.”
Karşısında yedi muhafız duruyordu. İçlerinden biri öne çıktı.
“Majesteleri, kapıyı açarsanız yalnızca onları değil, bu dünyayı da serbest bırakırsınız.”
Arvandor başını salladı.
“Onları oraya biz hapsettik. Bunu unutmayın.”
Bir başka muhafız kılıcını çekti.
“Onları kurtarmak uğruna milyonları ölüme gönderemeyiz.”
Arvandor’un yüzü değişti.
“Öyleyse bir krallık, suçunu kabul etmek yerine halkını mı kurban edecek?”
Gökyüzü karardı.
Meydandaki insanlar kaçışmaya başladı. Sarayın üzerinden siyah bir ışık yükseldi. Toprak yarıldı. Uzakta devasa bir kapının gölgesi belirdi.
Eryndor, Arvandor’un son kez yedi muhafıza baktığını gördü.
“Bana yardım etmeyecekseniz çekilin.”
Muhafızlardan biri kılıcını kaldırdı.
“Bu kapı açılmayacak.”
Sonra savaş başladı.
Eryndor, meydanın kanla dolduğunu, muhafızların birbirine saldırdığını ve Arvandor’un saraya doğru koştuğunu gördü. Şehirdeki insanlar kaçışırken taş binalar birer birer çöktü.
Arvandor sarayın büyük salonuna ulaştı.
Orada, taş bir kapının önünde durdu.
Kapının ardında yüzlerce ses vardı.
Kral ellerini kapıya koydu.
“Beni affedin.”
Kapı açıldı.
Ve karanlık, Eldharyn’e girdi.
Eryndor gözlerini açtığında yeniden yeraltı salonundaydı.
Dizlerinin üzerinde duruyordu. Nefes almakta zorlanıyordu.
Lyrielle hemen yanına geldi.
“Eryndor!”
Eryndor elini kaldırdı.
“Gördüm…”
Maerthion ona yaklaştı.
“Ne gördün?”
“Eldharyn’in düşüşünü. Kral kapıyı kendi isteğiyle açmış.”
Maerthion’un yüzü ağırlaştı.
“Demek kayıtlar doğruymuş.”
“Hayır. Kayıtlar gerçeği saklamış. Arvandor dünyayı yok etmek istememiş. İçeridekileri kurtarmaya çalışmış.”
“Belki de ikisi aynı şeydi,” dedi Maerthion.
Eryndor ona sertçe baktı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Yaşlı bilgin cevap vermedi.
Eryndor ayağa kalktı.
“Bildiğin başka şeyler var.”
“Eryndor…”
“Bana anlatmadığın şeyler var.”
Maerthion gözlerini kaçırdı.
“Bu hikâyenin tamamını bilmiyorum.”
“Peki ne kadarını biliyorsun?”
Maerthion kristale baktı.
“Eldharyn’in son kralı, kapıyı açtıktan sonra bir mühür oluşturdu. Bu mühür, karanlığın tamamını değil, yalnızca bir bölümünü içeride tuttu. Fakat bedeli ağırdı.”
“Ne bedeli?”
“Krallığın kendisi.”
Lyrielle fısıldadı:
“Bütün halk mı?”
Maerthion başını eğdi.
“Şehir, halkıyla birlikte bu vadinin içine hapsedildi. Zaman burada bizim bildiğimiz gibi akmadı. Onların anıları, kristalin içinde kaldı.”
Eryndor yeniden kristale baktı.
“Peki neden şimdi uyanıyorlar?”
Maerthion’un cevabı gecikmedi.
“Çünkü eski mühür zayıflıyor.”
Kristalin içindeki ışık bir kez daha güçlendi.
Bu kez salonun ortasında bir insan silueti belirdi.
Genç bir kadın…
Üzerinde eski krallığın işlemeli giysileri vardı. Saçları omuzlarına dökülüyor, yüzünde derin bir keder taşıyordu.
Lyrielle yayını kaldırdı.
Kadın ona bakmadı.
Gözleri doğrudan Eryndor’a çevrildi.
“Sen…”
Eryndor bir adım attı.
“Sen kimsin?”
Kadının sesi titredi.
“Ben Arvandor’un kızıyım. Son prenses… Elenara.”
Maerthion şaşkınlıkla geri çekildi.
“Bu mümkün değil.”
Elenara’nın silueti bir anlığına dağıldı, sonra yeniden birleşti.
“Bizi buraya mahkûm edenler, gerçeği tarihten sildiler.”
Eryndor yaklaşmak istedi.
“Bana ne olduğunu anlat.”
“Babam kapıyı açtı. Ama onu açmaya zorlayan şey, kendi iradesinden daha eskiydi.”
“Kim zorladı?”
Elenara’nın gözleri karardı.
“Vaelthor.”
Maerthion’un elindeki asa yere çarptı.
“Hayır…”
Elenara devam etti.
“Vaelthor, kapının ardındakilerin sesini duydu. Onların acısını gördü. Babamı ikna etti. Fakat kapı açıldığında içeri girenler, kurtarılmayı bekleyenler değildi.”
Eryndor’un yüzü gerildi.
“Öyleyse Vaelthor ihaneti başlattı.”
“Hayır,” dedi Elenara. “O da kandırılmıştı.”
Salonun duvarları titremeye başladı.
Kristalin içindeki ışık hızla karardı.
Elenara’nın sesi aceleci bir hâl aldı.
“Dinle beni, muhafızın varisi. Morgath kapıyı aramıyor. O, mührün içinde saklanan şeyi arıyor.”
Eryndor bir adım daha yaklaştı.
“Neyi?”
Elenara’nın yüzünde korku belirdi.
“İlk kökü…”
Kristal çatladı.
“İlk kökü bulursa, Kadim Işık Ağacı’nı yalnızca öldürmeyecek. Onun yerine başka bir şey yetiştirecek.”
Eryndor’un zihninde yasaklı arşivde gördüğü yazı yankılandı.
Kan kapıyı açacak.
Elenara’nın silueti dağılmaya başladı.
“Ve senin kanın…”
Sesi kesildi.
“Senin kanın, o kökün anahtarı.”
Kristal parçalandı.
Salon karanlığa gömüldü.
İlk saldırı tavandan geldi.
Taş parçaları yere düşerken karanlık siluetler duvarların arasından çıktı. İnsan biçimindeydiler ama yüzleri yoktu. Kolları gereğinden uzun, hareketleri ise bozulmuş birer gölge gibiydi.
Eryndor kılıcını çekti.
“Birliği koruyun!”
İlk yaratık askerlere saldırdı. Bir asker kalkanını kaldırdı fakat darbe onu duvara savurdu. Lyrielle yayı gerdi. Gümüş ok, yaratığın göğsüne saplandığında beyaz bir ışık patladı.
Maerthion asasını yere vurdu.
Taş zeminde mavi çizgiler belirdi ve yaratıkların bir bölümü geri çekildi.
“Bunlar anıların içinden doğmuş varlıklar!” diye bağırdı. “Kristal parçalandı. Burada kalırsak hepimizi sararlar!”
Eryndor iki yaratığı art arda yere serdi. Fakat her düşen gölgenin ardından yenileri ortaya çıkıyordu.
“Çıkış nerede?”
Maerthion salonun diğer ucunu gösterdi.
“Eski kralın odasına açılan geçit!”
Birlik, taş sütunların arasından ilerledi. Lyrielle son askerin geçmesini beklerken bir yaratık üzerine atıldı. Eryndor geri dönüp yaratığın kolunu kesti. Siyah dumanın içinden bir çığlık yükseldi.
Lyrielle ona baktı.
“Git!”
“Önce sen!”
“Eryndor!”
“Emir değil, Lyrielle. Git!”
Lyrielle dişlerini sıktı ve geçide doğru koştu.
Eryndor geri çekilerek onu takip etti. Maerthion, asasını kaldırıp salonun girişine son bir büyü gönderdi. Taş kapı büyük bir gürültüyle kapandı.
Ardından hepsi karanlık koridorda durdu.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra uzaktan, çok derinden gelen bir ses duyuldu.
“Eryndor…”
Bu kez ses ne Aetharion’a ne de başka birine benziyordu.
Daha yaşlıydı.
Daha güçlüydü.
Ve sanki dağların kendisi konuşuyordu.
“İlk kök seni bekliyor.”
Eldharyn’in sarayına ulaştıklarında şehirdeki bütün ışıklar sönmüştü.
Sarayın büyük kapıları yarı açıktı. Taş merdivenlerin üzerinde eski krallığın askerlerine ait zırh parçaları bulunuyordu. Eryndor, kapının önünde durdu.
“İçeri giriyoruz.”
Maerthion yorgun bir sesle konuştu.
“Burada aradığımız cevapların hepsini bulamayabiliriz.”
“En azından neyin peşinde olduklarını öğrendik.”
Lyrielle ona döndü.
“Morgath ilk kökü bulursa ne olur?”
Eryndor’un bakışları sarayın karanlık salonuna çevrildi.
“Bunu öğrenmesine izin vermeyeceğiz.”
Tam içeri girecekleri sırada sarayın duvarında bir yazı belirdi. Harfler, taşın içinden yükselen soluk bir ışıkla şekillendi.
Maerthion onları okudu.
“Bir krallık, kendi günahını sakladığında… geriye yalnızca çığlığı kalır.”
Eryndor yazının altındaki küçük sembole baktı.
Kırık çember.
Fakat bu kez çemberin ortasında bir ağaç değil, bir kılıç vardı.
Maerthion’un yüzü değişti.
“Bu işaret…”
Eryndor ona döndü.
“Ne anlama geliyor?”
Yaşlı bilgin cevap vermedi. Çünkü sarayın içinden gelen bir ses, konuşmasını engellemişti.
Bir taht gıcırdadı.
Ardından bir adamın sesi duyuldu.
“Eldharyn’in kapıları yeniden açıldı.”
Sarayın büyük salonunda, kırık tahtın üzerinde bir siluet oturuyordu.
Başında eski bir taç, elinde çatlamış bir kılıç vardı.
Arvandor.
Kayıp krallığın son kralı, bin yıllık uykusundan uyanmıştı.
Ve Eryndor’a bakıyordu.
“Sonunda geldin,” dedi kral.
“Babanın kanını taşıyan çocuk.”
Bölüm etkileşimi
