Bölümler 18Şu an: MÜHRÜN BEDELİ
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Silvaren’in üzerine çöken karanlık, artık gökyüzünden değil, toprağın içinden yükseliyordu.
Sarayın temelleri sarsılıyor, taş sokaklar derin yarıklarla parçalanıyor, bir zamanlar gümüş ışıkla parlayan kulelerin pencerelerinden siyah dumanlar yükseliyordu. Şehrin üzerinde açılan kapı, gökyüzüne saplanmış devasa bir yara gibiydi. İçinden yayılan karanlık, önüne çıkan her şeyi yutuyor; alevleri söndürüyor, taşları çürütüyor, insanların yüreğine korku salıyordu.
Eryndor dizlerinin üzerinde, yıkıntıların arasında yatıyordu.
Bir eliyle kılıcına tutunmuş, diğer eliyle taşların altında kalan Kral Tharion’un omzunu kavramıştı.
“Majesteleri…”
Cevap yoktu.
Eryndor kralın yüzüne baktı. Alnındaki kan, gri sakalının arasından süzülmüş; gözleri kapalı, bedeni hareketsiz kalmıştı. Bir an için savaşın bütün sesleri uzaklaştı. Çığlıklar, kılıç sesleri, yıkılan duvarların gürültüsü… Hepsi sustu.
“Tharion!”
Eryndor bu kez daha sert seslendi.
Kralın göğsünde belli belirsiz bir hareket oldu.
“Yaşıyor!” diye bağırdı Eryndor.
Yakınlarında savaşan iki asker hemen yardıma koştu. Taşları kaldırıp kralı dikkatlice çıkardılar. Tharion gözlerini araladığında nefes almakta zorlanıyordu.
“Kapı…” diye fısıldadı.
“Biliyorum. Onu kapatacağım.”
Tharion, Eryndor’un bileğini tuttu.
“Hayır… Önce neyi kapatacağını anlamalısın.”
Eryndor eğildi.
“Şimdi bunun sırası değil.”
“Tam da şimdi sırası.” Kralın sesi zayıftı ama gözlerinde hâlâ eski hükümdarın kararlılığı vardı. “Bütün hayatım boyunca bir krallığı koruduğumu sandım. Oysa korumamız gereken şey, krallığın kendisinden çok daha eskiydi.”
Eryndor cevap vermedi.
Tharion, onun göğsündeki madalyona baktı.
“Aetharion bunu biliyordu. Ben de biliyordum. Ama ikimiz de gerçeği senden sakladık.”
“Artık sır istemiyorum.”
“Öyleyse dinle. Yedinci yemin, kapıyı kapatmak için gücünü vermek değildir. O güce sahip olma hakkından vazgeçmektir. İlk Kök, onu elinde tutmak isteyen herkesi sonunda kendisine bağlar.”
“Bunu biliyorum.”
“Hayır, Eryndor. Henüz bilmiyorsun. Çünkü vazgeçmekle kaybetmek aynı şey değildir. Sen gücü bırakmaya hazırsın. Peki ya gücün sana geri getirebileceği şeylerden vazgeçmeye hazır mısın?”
Eryndor’un bakışları bir anlığına değişti.
Tharion devam etti.
“Babanı… kaybettiklerini… kurtaramadıklarını… Hepsini geri getirebileceğini söyleseler, yine de o gücü reddedebilir misin?”
Bu soru, savaşın ortasında bir kılıç darbesinden daha ağır geldi.
Eryndor cevap veremedi.
Lyrielle, sarayın yıkılmış avlusunda son askerleri bir arada tutmaya çalışıyordu. Gümüş Yay’ın kirişi her gerildiğinde mavi-beyaz bir ışık saçıyor, karanlığın içinden çıkan yaratıkları geri püskürtüyordu.
Fakat her ok, onun gücünden biraz daha götürüyordu.
Daren, yaralı kolunu göğsüne bastırarak yanına geldi.
“Batı geçidi düştü.”
Lyrielle arkasına döndü.
“Kaç kişi kaldı?”
“Saymadım. Sayacak zaman da yok.”
“Eryndor nerede?”
“Yıkıntıların arasında. Kralı bulmuş.”
Lyrielle, kapının yükseldiği gökyüzüne baktı.
“Onu orada bırakamayız.”
Daren başını salladı.
“Bırakmayacağız. Ama önce bu askerleri buradan çıkarmalıyız.”
Tam o sırada yerin altından gelen uğultu yeniden yükseldi. Avlunun ortasında bir yarık açıldı. Taşların arasından siyah kökler fırladı. Bir asker, ayak bileğine dolanan kök tarafından yere çekildi. Lyrielle okunu bıraktı. Işık kökü parçaladı, ancak yarık kapanmadı.
Daren kılıcını kaldırdı.
“Bunlar bitmeyecek.”
Lyrielle, gümüş yayını yeniden gerdi.
“Öyleyse biz de bitmeyeceğiz.”
Maerthion, sarayın eski mahzenine inen merdivenlerin başında Eryndor’u bekliyordu. Elindeki asa çatlamış, yüzündeki çizgiler daha derinleşmişti.
“Kapının kaynağı burada,” dedi. “Morgath yalnızca gökyüzündeki yarığı açmadı. Şehrin altındaki mühürleri de uyandırdı.”
Eryndor, Tharion’u güvenli bir yere taşıyan askerlere baktı. Kral hâlâ hayattaydı fakat bilinci yeniden kapanmıştı.
“Beni oraya götür.”
Maerthion bir süre sustu.
“Oraya inen herkes geri dönemeyebilir.”
“Bu şehirde kalanların da dönme ihtimali giderek azalıyor.”
“Yedinci yemini tamamlamadan kapıyı kapatamazsın.”
“Öyleyse tamamlayacağım.”
Maerthion’un bakışları Eryndor’un kılıcına kaydı.
“Aetharion’un kılıcı seni buraya kadar getirdi. Ama son adımı sen atacaksın. Kılıç, kanın ve mirasın kapıyı açabilir. Onu kapatacak olan ise bunların hiçbiri değil.”
“Bunu bana daha önce de söyledin.”
“Çünkü hâlâ anlamadığını düşünüyorum.”
Eryndor yaşlı bilgeye yaklaştı.
“Benden ne istiyor?”
Maerthion’un gözleri doldu.
“İlk Kök üzerinde hiçbir hak iddia etmemen. Onu kullanmayacağını, yönetmeyeceğini, kendi iradeni başkalarının hayatının üzerine koymayacağını kabul etmen. Onu kurtarmak için bile olsa bir daha kimsenin kaderini eline almayacaksın.”
“Bunun bedeli ne?”
“Bunu kapı belirleyecek.”
Eryndor kılıcını kavradı.
“Öyleyse öğrenmenin zamanı geldi.”
Mahzenin en altındaki oda, daha önce gördükleri hiçbir yere benzemiyordu.
Duvarlar taştan değil, birbirine geçmiş köklerden oluşmuştu. Ortadaki dairesel zeminde yedi sembol vardı. Altısı sönmüş, yedincisi ise Eryndor yaklaştıkça soluk bir ışıkla parlamaya başlamıştı.
Odanın merkezinde, beyaz bir kök parçası duruyordu.
Kadim Işık Ağacı’ndan kurtulan son canlı parça…
Eryndor ona yaklaştığında kılıcının üzerindeki ağaç biçimli işaret aydınlandı. Göğsündeki madalyon ısındı. Ardından duvarlardan bir ses yükseldi.
“Son muhafız…”
Ses ne erkek ne de kadındı. Yaşsız, derin ve eskiydi.
Eryndor diz çöktü.
“Yedinci yemini tamamlamaya geldim.”
“Ne için?”
“Silvaren’i kurtarmak için.”
“Bir şehir için mi?”
“İçinde yaşayanlar için.”
“Onları kurtarmak uğruna neyi alacaksın?”
Eryndor sustu.
“Gücünü mü? Özgürlüklerini mi? Kaderlerini mi?”
“Hiçbirini.”
“Öyleyse ne vereceksin?”
Eryndor’un zihninde babasının yüzü belirdi. Aetharion’un eski odasındaki mektup, elindeki yüzük, son kez duyduğu sözler…
Güç, vazgeçebilenin elinde anlam kazanır.
“İlk Kök üzerindeki hakkımdan vazgeçeceğim,” dedi. “Onu kendim için kullanmayacağım. Kimseyi geri getirmek, kimseyi yönetmek, kimseyi kurtarmak adına iradesini elinden almayacağım.”
Odanın içindeki ışık bir anlığına güçlendi.
“Ya kaybettiklerin?”
Eryndor gözlerini kapattı.
“Onları geri getirmek için dünyayı zincire vurmayacağım.”
“Ya baban?”
Eryndor’un nefesi kesildi.
“Onun yokluğunu kabul edeceğim.”
“Ya kendin?”
Eryndor gözlerini açtı.
“Benim için geriye ne kalırsa kalsın, onu kabul edeceğim.”
Yedinci sembol parladı.
Fakat aynı anda odanın duvarları sarsıldı.
Morgath mahzenin girişinde belirdi.
Zırhının üzerinde kırmızı ışık damarları dolaşıyor, elindeki parçalanmış kırmızı kök karanlıkla titreşiyordu. Arkasında Vaelthor vardı. Eski muhafızın yüzünde ne öfke ne de sevinç vardı; yalnızca uzun zamandır beklediği bir sonun soğuk ifadesi.
“Ne kadar da dokunaklı,” dedi Morgath. “Aetharion’un oğlu, babasının yapamadığını yapmaya hazırlanıyor.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Bu kapıyı sen açtın.”
“Ben yalnızca kilidi kırdım. Kapının ardında ne olduğunu görmek isteyenler çok daha önce vardı.”
“Bunun için bir şehri yok ettin.”
Morgath’ın yüzü sertleşti.
“Bir şehir mi? Sen hâlâ taşlardan ve duvarlardan söz ediyorsun. Benim kaybettiklerim için bütün krallıklar bir hiçti.”
“Onları geri getirebileceğine inanıyorsun.”
“İnanmıyorum. Biliyorum.”
Morgath kırmızı parçayı kaldırdı.
“İlk Kök, zamanı hatırlar. Yaşayanların hafızasını, ölülerin izlerini, kaybolan her şeyi… Onun gücüyle geçmişi yeniden kurabilirim.”
“Geçmişi geri getirmek, ölüleri diriltmek değildir.”
“Bunu bana Aetharion da söylemişti.”
Morgath’ın sesi ilk kez çatladı.
“Bana onları unutmamı söyledi. Acımı kabullenmemi… Dünyanın düzenini bozmamamı… Peki ya o düzen, sevdiklerimi benden aldıysa? Neden onu korumalıydım?”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Çünkü acın, başkalarının hayatını elinden alma hakkı vermez.”
Morgath bir an sessiz kaldı.
Sonra kırmızı kökü zemine vurdu.
Oda karanlığa gömüldü.
Vaelthor, Eryndor’un önüne geçti.
“Yeter,” dedi.
Morgath ona döndü.
“Bunca zamandır beklediğin an geldi. Şimdi neden duruyorsun?”
Vaelthor’un gözleri yedinci sembole çevrildi.
“Çünkü ilk muhafızların hatası yeniden tekrarlanıyor.”
“Sen de onların arasındaydın!”
“Evet. Ve bunun bedelini yüzyıllarca ödedim.”
Vaelthor elini kaldırdı. Duvarlardaki kökler hareket ederek Morgath’ın etrafını sardı. Morgath kırmızı parçayı yeniden kaldırınca kökler parçalandı. Vaelthor geriye savruldu.
Eryndor, Morgath’a doğru ilerledi.
İki kılıç çarpıştığında mahzenin tavanından taşlar döküldü. Morgath’ın gücü her darbede Eryndor’u geriye itiyordu. Eryndor’un kılıcı ışık saçıyor, fakat ışık karanlığı tamamen dağıtamıyordu.
“Baban da böyle savaşmıştı!” diye haykırdı Morgath. “Sonunda ne oldu? O öldü, ben kaldım!”
Eryndor bir darbeden kaçındı ve kılıcını Morgath’ın zırhına savurdu.
“Babamın ölümünü senin zaferin sanıyorsun.”
Morgath onu yere savurdu.
“Çünkü öyle!”
Eryndor ayağa kalkmaya çalışırken kılıcının ışığı zayıfladı. Morgath, kırmızı parçayı beyaz köke doğru uzattı.
“Artık yeter. Bu güç benim olacak.”
Tam o sırada Lyrielle’in oku karanlığı yararak geldi.
Ok, Morgath’ın elindeki kırmızı parçaya çarptı. Parça havada savruldu ve taş zemine düştü.
Lyrielle, mahzenin girişinde belirdi. Yüzünde kan, omzunda derin bir yara vardı. Arkasında Daren ve birkaç asker duruyordu.
“Eryndor!” diye seslendi.
Eryndor ayağa kalktı.
“Buraya gelmemeliydin.”
Lyrielle yayını yeniden gerdi.
“Bunu bana daha önce de söylemiştin.”
Daren kılıcını kaldırdı.
“Şimdi tartışmanın sırası değil!”
Morgath öfkeyle elini kaldırdı. Mahzenin içindeki karanlık dalga hâlinde yayıldı. Askerler duvarlara savruldu. Lyrielle dizlerinin üzerine düştü. Daren onu korumak için önüne geçti.
Eryndor, yerdeki kırmızı parçaya baktı.
Morgath’ın gücü o parçadan geliyordu. Fakat parça, beyaz kökle birleşmediği sürece kapıyı tamamen açamayacaktı.
Eryndor kılıcını kaldırdı ve Morgath’ın önüne geçti.
“Bunu bitireceğiz.”
“Sen bitiremezsin. Çünkü hâlâ kaybetmekten korkuyorsun.”
“Evet,” dedi Eryndor. “Korkuyorum. Ama korkumun başkalarını yönetmesine izin vermeyeceğim.”
Yedinci sembol yeniden parlamaya başladı.
Eryndor, kılıcını zemindeki dairenin merkezine yerleştirdi. Ardından göğsündeki madalyonu çıkardı. Aetharion’dan kalan son hatıra, avucunda ağırlaştı.
Bir an için babasının sesini duydu.
Kan kapıyı açabilir. Ama onu kapatacak olan, kanın sahibi değildir.
Eryndor madalyonu beyaz kökün yanına bıraktı.
“İlk Kök üzerinde hiçbir hakkım yok,” dedi. “Ne benimdir ne de benden sonra gelecek olanın. Güç, birinin elinde tutulmak için değil, hayatın özgürce devam edebilmesi için vardır.”
Odanın zemini ışıkla doldu.
Morgath geri çekildi.
“Hayır!”
Karanlık, Eryndor’un bedenine doğru atıldı. Onu sardı, zihnine girdi. Bir anda kendisini başka bir yerde buldu.
Aelthoria’nın bahçesinde, Kadim Işık Ağacı yeniden yeşermişti. Aetharion karşısında duruyordu. Yüzünde yıllardır özlediği o sakin ifade vardı.
“Baba…”
Aetharion elini uzattı.
“Gel, oğlum.”
Eryndor’un gözleri doldu. Bir adım attı.
“Sen misin?”
Aetharion cevap vermedi.
Ardından bahçenin diğer ucunda Lyrielle’i gördü. Yaraları yoktu. Tharion tahtında oturuyor, Silvaren’in kuleleri yeniden yükseliyordu. Daren gülüyordu. Savaşta kaybolan askerler geri dönmüştü.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Bir ses fısıldadı:
“Bunların hepsi senin olabilir.”
Eryndor’un eli havada kaldı.
“Yalnızca bir kez,” dedi ses. “Yalnızca bu kez gücü al. Her şeyi kurtar.”
Eryndor, Aetharion’a baktı.
Sonra babasının gözlerinde bir şey fark etti.
Bu bir hatıra değildi. Bir arzuydu. Kendi özleminin karanlık tarafından biçimlendirilmiş bir sureti…
Eryndor elini indirdi.
“Babamı geri getirmek için onun öğrettiği her şeyi yok edemem.”
Bahçe çatladı.
Aetharion’un sureti ışığa dönüşerek dağıldı.
Eryndor gözlerini açtığında yeniden mahzendeydi.
Yedinci sembol tamamen yanıyordu.
Mahzenin duvarları parçalanmaya başladı.
Beyaz kökten yükselen ışık, yerin altındaki bütün mühürlere yayıldı. Gökyüzündeki kara kapı küçülmeye başladı. Şehrin üzerinde dolaşan karanlık geri çekiliyor, fakat her geri çekilişinde Silvaren’in temellerini de beraberinde götürüyordu.
Maerthion’un sesi uzaktan duyuldu:
“Eryndor! Mühür tamamlanıyor ama şehir dayanamayacak!”
Eryndor kılıcını zeminden çekti. Artık kılıcın üzerindeki ağaç işareti parlamıyordu. Madalyon da beyaz kökün yanında sessizce yatıyordu.
Morgath dizlerinin üzerine çökmüştü. Kırmızı parça elinden düşmüş, çatlamıştı.
“Hayır…” diye fısıldadı. “Bunca yıl… Bütün bunlar…”
Eryndor ona yaklaştı.
“Henüz bitmedi.”
Morgath başını kaldırdı. Gözlerinde ilk kez öfkenin yanında korku da vardı.
“Sen ne yaptın?”
“Gücün bana ait olmadığını kabul ettim.”
Morgath acı bir kahkaha attı.
“Öyleyse neyi kurtardın? Bak etrafına!”
Eryndor başını kaldırdı.
Mahzenin tavanından taşlar düşüyordu. Uzakta Silvaren’in kuleleri birer birer yıkılıyor, sarayın büyük salonu çökmeye hazırlanıyordu. Mühür kapıyı kapatıyordu ama şehri kurtarmaya yetmiyordu.
Morgath ayağa kalktı. Kırık parçayı yerden aldı.
“Sen kapıyı kapatabilirsin, Eryndor. Ama benim başlattığım şey artık yalnızca bu kapının ardında değil.”
Karanlığın içinde bir geçit açıldı.
Vaelthor, Morgath’a doğru atıldı fakat geçit ikisini de yuttu. Bir an sonra geriye yalnızca sessizlik kaldı.
Lyrielle, Eryndor’un yanına geldi.
“Gitti.”
“Evet.”
“Peşinden gitmeli miyiz?”
Eryndor, çökmekte olan mahzenin çıkışına baktı.
“Önce yaşayanları buradan çıkarmalıyız.”
Daren yaralı kolunu tutarak yaklaştı.
“Peki kral?”
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“Onu bulacağız.”
Sarayın avlusuna çıktıklarında Silvaren artık tanınmaz hâldeydi.
Gökyüzündeki kapı küçülmüş, geriye yalnızca kızıl bir çatlak kalmıştı. Ancak şehrin altında açılan yarıklar kapanmamıştı. Duvarlar yıkılıyor, kuleler eğiliyor, meydanlar çökmeye devam ediyordu.
Tharion, askerlerin taşıdığı sedyede yatıyordu. Gözleri açıktı. Eryndor’u gördüğünde elini kaldırmaya çalıştı.
“Kapı…”
“Kapandı, Majesteleri.”
Tharion derin bir nefes aldı.
“Peki Silvaren?”
Eryndor cevap veremedi.
Kral, yıkılan şehre baktı. Gözlerinde öfke yoktu. Yalnızca büyük bir keder vardı.
“Demek sonunda…” diye fısıldadı. “Krallığımın sonunu göreceğim.”
“Hayır. Silvaren henüz düşmedi.”
Tharion hafifçe gülümsedi.
“Bir kral, taşları krallık sanırsa onları kaybettiğinde her şeyini kaybettiğini düşünür. Ama krallık, halkı nereye giderse oraya gider.”
Eryndor diz çöktü.
“Size söz veriyorum. Onları buradan çıkaracağım.”
Tharion onun elini tuttu.
“Artık bana değil, onlara söz ver.”
Kralın eli yavaşça gevşedi. Gözlerini kapattı ama bu kez nefes almayı sürdürüyordu. Yorgunluğu ağır basmış, bilinci yeniden kapanmıştı.
Lyrielle, Eryndor’un omzuna dokundu.
“Gitmeliyiz.”
Eryndor ayağa kalktı.
Arkasında, bir zamanlar dünyanın en güçlü krallıklarından biri olan Silvaren’in sarayı yanıyordu. Önünde ise karanlığın henüz ulaşmadığı dar bir yol uzanıyordu.
Uzakta, yıkılmış kulelerin ötesinde, gökyüzünün rengi değişti.
Kara kapı kapanmıştı.
Fakat ufkun ardında, kızıl ayın altında başka bir ışık yükseliyordu. Ne beyazdı ne de kırmızı… Bilinmeyen, soğuk ve yabancı bir ışıktı.
Maerthion o yöne baktığında yüzündeki bütün renk çekildi.
“Bu mümkün değil…”
Eryndor ona döndü.
“Ne gördün?”
Yaşlı bilge cevap vermeden önce uzun süre sustu.
“Kapı kapanırken bir şey dışarı çıktı.”
“Ne?”
Maerthion’un sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Bir dünya.”
Eryndor ufka baktı.
Silvaren’in üzerinde son kule de yıkılırken, toprağın derinliklerinden gelen uğultu yeniden yükseldi.
Ve karanlık, bu kez gökyüzünden değil, çok uzaklardan gelen bir dünyanın içinden onlara doğru ilerlemeye başladı.
Silvaren kurtulmamıştı. Yalnızca son nefesini ertelemişti.
Bölüm etkileşimi
