Bölümler 18Şu an: MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Eldharyn’in taş duvarları, gecenin sessizliğinde derin bir iniltiyle sarsılıyordu.
Bir zamanlar kralların hüküm sürdüğü bu kayıp şehir, şimdi kendi geçmişinin ağırlığı altında eziliyordu. Sarayın yüksek pencerelerinden içeri süzülen kızıl ışık, kırık sütunların ve devrilmiş heykellerin üzerinde kan renginde gölgeler bırakıyordu.
Eryndor, Arvandor’un kendisine verdiği eski kılıcı elinde tutuyordu. Kılıcın kabzasına işlenmiş ağaç motifleri, zaman zaman soluk bir ışıkla parlıyor; sanki metalin içinde uyanmayı bekleyen eski bir güç nefes alıyordu.
Daren, yaralı omzunu tutarak duvara yaslanmıştı. Lyrielle, sessizce çevreyi gözlüyordu. Maerthion ise Arvandor’un son sözlerini zihninde tekrar ediyordu.
Yedinci yemin henüz verilmedi.
Bu söz, yaşlı bilgenin yüzündeki çizgileri daha da derinleştirmişti.
“Burada daha fazla kalamayız,” dedi Maerthion. “Bu şehir bizi çağırmıyor. Bizi tutmaya çalışıyor.”
Eryndor kılıcın kabzasını sıktı.
“Peki ya Arvandor?”
“Onun kaderi artık bizim elimizde değil.”
Lyrielle, karanlık koridorun sonuna baktı.
“Bizi izleyen bir şey var.”
Kimse cevap vermedi.
Çünkü hepsi aynı şeyi hissediyordu.
Eldharyn’in karanlığı, onların ayrılmasını bekliyordu.
Silvaren’in kuzeyindeki siyah kayalıkların arasında, haritalarda adı bulunmayan bir yapı yükseliyordu.
Burası ne bir kale ne de bir tapınaktı. Duvarları, taş yerine kararmış kemiklerden ve bilinmeyen bir madenin parçalarından örülmüştü. Yapının merkezinde, yerin derinliklerinden yükselen kızıl bir ışık vardı.
Morgath, bu ışığın önünde tek başına duruyordu.
Üzerindeki siyah zırhın yüzeyi, sanki ateşte dövülmüş gibi yer yer kızıl çizgilerle kaplıydı. Omuzlarından aşağı uzanan koyu pelerin, görünmeyen bir rüzgârla hareket ediyordu.
Bir süre hiçbir şey yapmadan ışığa baktı.
Ardından arkasından gelen ayak seslerini duydu.
“Efendim.”
Morgath başını çevirmedi.
“Konuş.”
Karanlık giysiler içindeki haberci diz çöktü.
“Eryndor, Eldharyn’den ayrılmaya hazırlanıyor. Yanında Lyrielle, Maerthion ve yaralı askerleri var.”
“Arvandor?”
“Onunla karşılaştıkları doğrulandı. Fakat yaşlı kralın onlara ne anlattığını bilmiyoruz.”
Morgath’ın yüzünde belirsiz bir gülümseme belirdi.
“Anlatmıştır.”
“Ne anlatmıştır, efendim?”
Morgath bu kez başını çevirdi.
“Gerçekleri.”
Haberci gözlerini kaldırmaya cesaret edemedi.
“Peki ya Eryndor? Onu durdurmamızı ister misiniz?”
“Hayır.”
“Fakat efendim, elindeki kılıç…”
Morgath’ın bakışları sertleşti.
“Biliyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Bırak gelsin. Her adımı onu bana biraz daha yaklaştırıyor.”
Haberci ayağa kalkmadan önce son bir soru sordu.
“Ya yedinci yemin?”
Morgath’ın yüzündeki ifade değişti.
İlk kez gözlerinde öfke değil, eski bir acının gölgesi belirdi.
“Yedinci yemin,” diye tekrarladı. “Silvaren’in üzerine kurulduğu yalanın son taşıdır.”
Morgath, yapının altındaki merdivenlerden aşağı indi.
Her basamakta duvarların içinden fısıltılar yükseliyordu. Bu fısıltılar ona yabancı değildi. Yıllardır duyduğu, bazen susturamadığı, bazen de kendi düşüncelerinden ayıramadığı seslerdi.
Merdivenlerin sonunda geniş, yuvarlak bir oda vardı.
Odanın ortasında siyah taşlardan yapılmış bir havuz bulunuyordu. Havuzun yüzeyi su gibi değildi. İçinde yıldızsız bir gece hareket ediyor, zaman zaman bilinmeyen yüzler belirip kayboluyordu.
Morgath elini yüzeye yaklaştırdı.
Kızıl ışık söndü.
Ve geçmiş geri döndü.
Yıllar önce…
Silvaren henüz bugünkü ihtişamına kavuşmamıştı.
Kadim Işık Ağacı’nın dalları gökyüzünü kaplıyor, kökleri krallığın dört bir yanına uzanıyordu. Aelthoria’nın surları yeniydi. Kuzeydeki karakollar doluydu. İnsanlar, ormanların ve dağların kendilerini sonsuza kadar koruyacağına inanıyordu.
O gün, Işık Ağacı’nın önünde yedi muhafız toplanmıştı.
Aralarında genç bir Morgath da vardı.
Zırhı henüz kararmamıştı. Yüzünde bugünkü sertliğin izi yoktu. Gözlerinde hırs değil, umut taşıyordu.
Yanında duran kadın, elini onun elinin üzerine koydu.
“Bittiğinde her şey düzelecek,” dedi kadın. “Bize söz verdiler.”
Morgath ona baktı.
“Kimse geride kalmayacak.”
Kadın gülümsedi.
“Biliyorum.”
O gün muhafızlar, karanlığın yükseldiği kuzey geçidini kapatmak için yemin etmişlerdi. Fakat geçidin ardında yalnızca karanlık yoktu. Orada, yüzyıllardır unutulmuş bir halkın kalıntıları ve eski bir gücün esir aldığı binlerce ruh bulunuyordu.
Morgath bunu biliyordu.
Onları kurtarmak istiyordu.
Ancak konsey başka bir karar vermişti.
Geçit kapatılacak, içeride kalan herkes feda edilecekti.
“Buna izin veremeyiz!” diye bağırmıştı Morgath.
Karşısında duran yaşlı muhafız, soğukkanlılıkla cevap vermişti.
“Bir krallık, birkaç hayat için tehlikeye atılamaz.”
“Birkaç hayat mı?” Morgath’ın sesi titremişti. “Orada çocuklar var. Aileler var. Onları biz gönderdik!”
“Karar verildi.”
Morgath, Işık Ağacı’nın gövdesine baktı.
Ağacın kökleri, geçidi kapatacak gücü taşıyordu. Fakat bunun bedeli, içeride kalanların yaşamı olacaktı.
“Başka bir yol bulabiliriz.”
Yaşlı muhafız başını iki yana salladı.
“Her gücün bir bedeli vardır.”
Morgath o gün ilk kez bu cümleden nefret etmişti.
Çünkü bedeli ödeyecek olanlar, kararı verenler değildi.
Geçit kapatıldığında gökyüzü kararmıştı.
Morgath, yasaklanan bölgeye ulaşmak için muhafızların arasından sıyrılmış, fakat geçidin son ışığı sönmeden oraya varamamıştı.
Kadının sesini hâlâ duyabiliyordu.
“Morgath!”
Sonra sessizlik.
Ne bir çığlık kaldı ne de bir iz.
Yalnızca karanlığın içinde kaybolan binlerce hayat…
O gün Morgath, Silvaren’in kendisini koruduğunu değil, kendi varlığını korumak için başkalarını feda ettiğini düşünmüştü.
Ve o günden sonra hiçbir yemin ona kutsal görünmemişti.
Morgath elini havuzdan çekti.
Geçmişin görüntüsü dağıldı.
Odanın karanlığı yeniden yerini aldı.
“Beni canavar yaptılar,” diye fısıldadı.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra başını kaldırdı.
“Hayır… Beni yalnız bıraktılar.”
Havuzun içinden bir ses yükseldi.
“Sen de onların yaptığını yapıyorsun.”
Morgath’ın yüzü sertleşti.
“Ben kimseyi geride bırakmayacağım.”
“Bütün bir krallığı karanlığa gömerek mi?”
“Eğer başka yol yoksa.”
“Peki ya Eryndor?”
Morgath’ın bakışları havuzun derinliklerine indi.
“Eryndor, babasının yaptığı hatayı tekrarlamayacak.”
“Ya senin yaptığın hatayı tekrarlarsa?”
Morgath cevap vermedi.
Çünkü bu ihtimal, onu düşündüğünden daha fazla rahatsız ediyordu.
Aynı saatlerde, Eldharyn’in kuzey kapısında Eryndor ve yanındakiler yola çıkmaya hazırlanıyordu.
Daren’in yarası kötüleşmişti. Maerthion, yaraya sardığı bezleri yeniden kontrol etti.
“Yol boyunca dinlenmen gerekecek.”
Daren başını kaldırdı.
“Beni geride bırakmayın yeter.”
Eryndor ona baktı.
“Kimseyi geride bırakmayacağım.”
Bu söz, Daren’in yüzünde kısa bir şaşkınlık yarattı.
Lyrielle, Eryndor’un yanına geldi.
“Arvandor’un anlattıkları seni değiştirdi.”
“Beni değiştiren onun anlattıkları değil.”
“Öyleyse ne?”
Eryndor, elindeki kılıca baktı.
“Babamın yıllar önce verdiği kararların bedelini hâlâ ödüyoruz. Şimdi aynı seçimlerin önümüze konulmasını istemiyorum.”
Maerthion konuşmaya katıldı.
“Bazen bir krallığı kurtarmak için bir şeylerden vazgeçmek gerekir.”
Eryndor gözlerini ona çevirdi.
“Bunu biliyorum. Ama kimin vazgeçeceğine yalnızca tahtta oturanlar karar veremez.”
Yaşlı bilge bir süre onu izledi.
Sonra başını hafifçe eğdi.
“Belki de Silvaren’in ihtiyacı olan şey tam olarak budur.”
Eryndor cevap vermedi.
Çünkü artık yalnızca bir mirasın peşinde değildi.
Bir kararın sorumluluğunu taşıyordu.
Yolculuklarının ikinci gecesinde, grup dar bir geçitte konakladı.
Ateş yakmamışlardı. Karanlığın onları bulmasını istemiyorlardı.
Lyrielle nöbet tutarken, uzakta bir ışık gördü.
Önce yıldız sandı.
Sonra ışık hareket etti.
“Eryndor.”
Eryndor hemen ayağa kalktı.
“Ne gördün?”
“Bizi takip ediyorlar.”
Maerthion gözlerini kapattı. Parmaklarıyla eski bir işaret çizdi.
“Bu sıradan bir karanlık değil.”
“Ne demek istiyorsun?” diye sordu Eryndor.
“Bizi bulmak için gönderilmişler. Fakat bedenleri yok.”
Geçidin iki yanında gölgeler belirmeye başladı. İnsan biçimindeydiler ama yüzleri seçilmiyordu. Her birinin göğsünde, kırık bir daireyi andıran işaret parlıyordu.
Daren kılıcına uzandı.
“Kaç kişi?”
“Sayılmıyorlar,” dedi Lyrielle.
Gölgeler ilerledi.
Eryndor eski kılıcını kaldırdı. Kabzadaki ağaç motifi parladı. Kılıcın üzerinden yayılan gümüş ışık, ilk gölgeye çarptığında yaratık geri savruldu.
Fakat diğerleri durmadı.
“Daren, arkaya geç!” diye bağırdı Eryndor.
Lyrielle yayını gerdi. Gümüş okun ucunda beyaz bir alev doğdu. Ok, gölgelerden birinin göğsüne saplandı ve yaratık sessizce dağıldı.
Maerthion asasına dayanarak eski sözleri fısıldadı. Geçidin taşları titredi, gölgelerin önünde ince bir ışık duvarı yükseldi.
Ancak duvar çatlamaya başladı.
Eryndor, karşısındaki karanlığın içinden bir yüz gördü.
Bir anlığına…
Morgath.
Kızıl gözleriyle ona bakıyordu.
“Beni tanımak istiyorsun, Eryndor,” dedi ses.
Eryndor kılıcını daha sıkı kavradı.
“Çık karşıma!”
Gölgenin yüzünde soğuk bir gülümseme belirdi.
“Henüz değil.”
“Benden ne istiyorsun?”
“Babanın sakladığı şeyi.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Babamı karıştırma.”
“Sen onun bıraktığı mirassın. Onun günahlarını taşıyorsun. Onun kapattığı kapıyı açacaksın.”
“Ben kimsenin emriyle hareket etmem.”
Morgath’ın görüntüsü biraz daha yaklaştı.
“Bunu göreceğiz.”
Bir anda bütün gölgeler aynı anda saldırdı.
Eryndor kılıcını savurdu. Gümüş ışık geçidin içini doldurdu. Lyrielle’in son oku, ışık duvarını aşmaya çalışan yaratığı parçaladı. Maerthion’un büyüsü son bir kez yükseldi ve karanlığı geri itti.
Saldırı sona erdiğinde geçitte yalnızca soğuk bir rüzgâr kalmıştı.
Eryndor nefes nefese duruyordu.
Kılıcın ışığı yavaşça söndü.
Lyrielle yanına geldi.
“Onunla konuştun.”
Eryndor başını salladı.
“Evet.”
“Ne söyledi?”
Eryndor, karanlığın kaybolduğu yere baktı.
“Benden babamın sakladığı şeyi istiyor.”
Maerthion’un yüzü bembeyaz kesildi.
“Öyleyse artık biliyor.”
“Ne biliyor?”
Yaşlı bilge cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
“Eryndor… Morgath yalnızca mührü kırmak istemiyor. Mührün ardında saklanan gücü kendi iradesine bağlamak istiyor.”
“Peki bunu başarırsa?”
Maerthion gözlerini karanlığa çevirdi.
“Silvaren’de hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.”
Siyah kayalıkların üzerindeki yapı yeniden kızıl ışığa büründü.
Morgath, Eryndor’la kurduğu bağı sonlandırdıktan sonra havuzun başında hareketsiz kaldı.
Haberci yeniden içeri girdi.
“Efendim, gölge birlikleri geri çekildi. Eryndor hayatta.”
“Biliyorum.”
“Emirlerinizi bekliyoruz.”
Morgath, havuzun üzerinde beliren eski işarete baktı.
Kırık daire.
Yedi çizgi.
Ve ortasında, henüz tamamlanmamış bir mühür.
“Hazırlıkları başlatın.”
Haberci başını eğdi.
“İlk kök için mi?”
Morgath’ın gözleri kızıl bir ışıkla parladı.
“Hayır. Önce Silvaren’in neye inandığını hatırlatacağız.”
“Nasıl, efendim?”
Morgath yavaşça arkasını döndü.
“Onlara kurtarıcılarının bile kendilerini kurtaramayacağını göstereceğiz.”
Haberci uzaklaştı.
Morgath bir kez daha havuza baktı.
Bu kez yüzeyde genç hâlini gördü. Yanında, yıllar önce kaybettiği kadın duruyordu.
Elini uzattı.
Görüntü dağıldı.
Morgath’ın yüzünde ne zaferin sevinci vardı ne de intikamın huzuru.
Yalnızca çok eski bir acı…
“Bu kez kimseyi geride bırakmayacağım,” diye fısıldadı.
Ardından gözlerini kapattı.
“Gerekirse bütün dünyayı yakacağım.”
Uzaklarda, Kadim Işık Ağacı’nın köklerinden biri çatladı.
Ve Silvaren’in derinliklerinde, henüz kimsenin adını bilmediği bir kapı ilk kez aralandı.
Karanlık artık yalnızca yükselmiyordu.
Bir zamanlar ışığa inanmış bir adamın iradesiyle ilerliyordu.
Bölüm etkileşimi
