Bölümler 18Şu an: KARANLIĞIN KAPILARI
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
I. Uyanan Ses
Silvaren’in kuzeyinde gece hiç bitmiyordu.
Gökyüzünü kaplayan kara bulutlar, yıldızların ışığını yutmuş; dağların arasına çöken sis, taş yolları görünmez hâle getirmişti. Bir zamanlar yolcuların güvenle geçtiği eski kuzey yolu artık yalnızca terk edilmiş arabaların, kırılmış silahların ve sessizliğe gömülmüş karakolların arasından uzanıyordu.
Dağların derinliklerinde, yüzyıllardır kimsenin yaklaşmadığı bir mezar bulunuyordu.
Mezarın üzerinde ne bir isim ne de bir krallığın arması vardı. Yalnızca taşın ortasına kazınmış kırık bir taç ve onun altında yedi çizgi…
Taş kapağın çevresinde siyah damarlar ilerliyordu.
Önce ince bir çatlak oluştu.
Ardından toprağın altından boğuk bir nefes yükseldi.
Mezarın içindeki el kıpırdadı.
Parmaklar taşın kenarına tutundu.
Ve yüzyıllardır karanlığın altında bekleyen Vaelthor gözlerini açtı.
İlk gördüğü şey karanlıktı.
İkinci gördüğü şey ise mezarının başında duran Morgath.
“Ne kadar zaman geçti?” diye sordu Vaelthor.
Morgath ona elini uzatmadı.
“Hatırladığından daha fazla.”
Vaelthor yavaşça doğruldu. Üzerindeki eski zırhın parçaları dökülüyor, yüzündeki derin çizgiler karanlığın içinde belirginleşiyordu.
“Diğerleri?”
“Öldüler.”
“Peki mühür?”
Morgath’ın bakışları değişti.
“Artık eskisi gibi değil.”
Vaelthor mezarından çıktı. Önce çevresine, sonra uzaklardaki dağlara baktı.
“Onu kim kırdı?”
“Bir krallık. Bir muhafız. Ve bir baba.”
Vaelthor’un gözleri Morgath’a çevrildi.
“Aetharion…”
Morgath cevap vermedi.
Vaelthor, mezarının üzerinde duran kırık taç işaretine baktı.
“Demek sonunda başardın.”
Morgath’ın sesi soğuktu.
“Hayır. Henüz değil.”
“Beni neden uyandırdın?”
Morgath ona yaklaştı.
“Çünkü kapılar açılıyor. Ve onları açmanın yolunu bilen tek kişi sensin.”
Vaelthor uzun süre sessiz kaldı.
Sonra sordu:
“Eryndor yaşıyor mu?”
Morgath’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Yaşıyor. Üstelik babasının mirasını taşıyor.”
Vaelthor başını eğdi.
“Öyleyse Aetharion’un yaptığı hata yeniden tekrarlanacak.”
Morgath arkasını döndü.
“Bu kez hata yapmayacağız.”
II. Kırık Mühür
Aelthoria’da sabah, sarayın avlusundaki alarm çanlarıyla başladı.
Kuzeyden gelen haberci, atından inemeden yere yığılmıştı. Zırhı parçalanmış, yüzü soğuktan ve yorgunluktan solmuştu.
Tharion, Eryndor ve diğer komutanlar kısa sürede büyük salonda toplandı.
“Konuş,” dedi kral.
Haberci güçlükle başını kaldırdı.
“Kuzeydeki eski mezarlık… Açılmış.”
Maerthion’un elindeki asa yere çarptı.
“Hangisi?”
“Askerlerimiz oraya ulaşamadı. Fakat dağın yamacında büyük bir yarık oluşmuş. İçinden siyah ışık yükseliyor.”
Eryndor masaya yaklaştı.
“Vaelthor.”
Maerthion gözlerini kapattı.
“Artık uyandı.”
Tharion, yaşlı bilgeye döndü.
“Kim bu Vaelthor? Herkes adını duyuyor ama kimse bana ne olduğunu söylemiyor.”
Maerthion derin bir nefes aldı.
“İlk muhafızlardan biriydi. Diğer altısı gibi İlk Kök’ü korumak için yemin etmişti. Fakat zamanla korumakla yönetmek arasındaki çizgiyi kaybetti.”
Eryndor söze girdi.
“Eldharyn’de onun adının eski kayıtlarda geçtiğini gördük. Kayıp krallığın düşüşünde de onun payı vardı.”
“Evet,” dedi Maerthion. “Ama anlatılanların tamamı doğru değildi.”
Lyrielle kaşlarını çattı.
“Ne saklandı?”
Maerthion duvardaki eski haritayı işaret etti.
“Vaelthor, karanlığın kapılarını ilk açan kişi değildi. O kapıların ardında ne olduğunu öğrenmek isteyen ilk muhafızdı. Başlangıçta amacı karanlığı yok etmekti. Fakat orada gördüğü şey, aklını değiştirdi.”
“Ne gördü?” diye sordu Eryndor.
“Ölümün ötesinde bir güç. Kaybedilenleri geri getirebilecek bir ihtimal.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Morgath’ın istediği şey.”
Maerthion başını salladı.
“Vaelthor, Morgath’tan çok önce aynı hayalin peşine düştü.”
Tharion masaya yumruğunu vurdu.
“Öyleyse Morgath onu neden uyandırdı?”
“Çünkü Vaelthor kapıların yerini biliyor,” dedi Maerthion. “Ve her kapının ardında İlk Kök’ün başka bir parçası bulunuyor.”
Eryndor eski kılıcının kabzasını kavradı.
“Kaç kapı var?”
Maerthion cevap vermeden önce haritanın üzerine yedi işaret çizdi.
“Yedi.”
Salondaki herkes haritaya baktı.
“Kadim Işık Ağacı’nın ölümü ilk mührü zayıflattı,” diye devam etti Maerthion. “Diğer kapılar da artık uyanmaya başlayacak.”
Eryndor başını kaldırdı.
“Öyleyse onları biz bulacağız.”
III. Karanlığın İlk Kapısı
Öğleye doğru Eryndor, Lyrielle ve Maerthion sarayın altındaki gizli odaya indi.
Aetharion’un bıraktığı beyaz taş, taş sehpanın üzerinde duruyordu. Eryndor yaklaşınca taşın yüzeyinde ince çizgiler belirdi.
Önce bir dağ şekli oluştu.
Sonra dağın altında uzanan bir geçit.
Lyrielle dikkatle baktı.
“Bu kuzeydeki mezarın bulunduğu yer.”
Maerthion başını salladı.
“Hayır. Mezar yalnızca kapının bekçisiydi. Gerçek geçit, dağın içindeki eski tapınakta.”
Eryndor taşı eline aldı.
“Bunu neden şimdi gösteriyor?”
“Çünkü Vaelthor uyandı. Eski mühürler artık birbirlerini tanıyor.”
Taşın içindeki ışık bir kez daha parladı.
Bu defa duvarda bir görüntü oluştu.
Karanlık bir kapı.
Kapının üzerinde yedi halka vardı. Altısının ortası çatlamıştı. Sonuncusu ise henüz sağlam görünüyordu.
Görüntünün altındaki yazı yavaşça belirdi:
Kapıların ardında ölüler değil, unutulan yeminler bekler.
Lyrielle yazıyı okudu.
“Unutulan yeminler…”
Maerthion’un yüzü gerildi.
“Vaelthor’un geride bıraktığı yeminler.”
Eryndor taşı masaya bıraktı.
“Oraya gideceğiz.”
Maerthion itiraz etti.
“Bu kadar kolay değil. İlk kapı açılırsa diğerlerinin de yeri ortaya çıkabilir.”
“Zaten açılmalarını bekliyoruz.”
“Eryndor, kapıların ardında ne olduğunu bilmiyoruz.”
“Bilmiyorsak öğreniriz. Morgath bizden önce ulaşırsa öğrenmek için fırsatımız kalmayacak.”
Lyrielle yayını omzuna yerleştirdi.
“Ben geliyorum.”
Eryndor ona baktı.
“Bunu söyleyeceğini biliyordum.”
“Öyleyse itiraz etme.”
Maerthion iç çekti.
“Bu yolculukta yalnızca üç kişi olmamalıyız.”
Eryndor başını salladı.
“Daren’i ve kuzey birliğinden güvenebileceğimiz askerleri seç. Ama kimseye kapının gerçek amacını anlatma.”
“İttifak ordusuna güvenmiyor musun?” diye sordu Lyrielle.
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Güvenmek istiyorum. Fakat içimizdeki ihaneti bulmadan hiçbir sırrı paylaşmayacağım.”
IV. Birliğin İçindeki Gölge
Aynı saatlerde sarayın dış avlusunda gerginlik büyüyordu.
Kuzey ordusunun askerleri, gece yaşanan saldırının ardından kendi komutanlarıyla konuşmak istiyordu. Nöbetçi askerlerden biri, karanlık tarafından ele geçirilen yabancının cesedini inceleyen hekimlerin yanından geçerken durdu.
Cesedin gözleri açıktı.
Gözbebekleri yoktu.
Asker eğilip yüzüne baktı.
Tam o sırada cesedin dudakları kıpırdadı.
“Birlik…”
Asker geriye sıçradı.
Ceset yeniden konuştu.
“Birlik… kapıyı açacak.”
Asker kılıcını çekti.
Ancak cesedin göğsündeki siyah işaret bir anda parladı. Odanın duvarlarına yayılan gölge, askerin ayaklarına dolandı.
Bir çığlık duyuldu.
Sonra sessizlik.
Bir süre sonra odanın kapısı açıldı.
İçeri giren kişi, ittifak ordusunun batı birliklerinden bir komutandı.
Cesede baktı.
Ardından askerin yere düşen kılıcını aldı.
“Henüz zamanı değil,” diye fısıldadı.
Ve kapıyı yeniden kapattı.
V. Taşın Hafızası
Yolculuk hazırlıkları gece tamamlandı.
Eryndor, sarayın avlusunda eski kılıcını kontrol ederken Tharion yanına geldi.
“Bu kez seni durdurmayacağım,” dedi kral.
Eryndor başını kaldırdı.
“Beni durdurabileceğini mi düşünüyorsun?”
Tharion hafifçe gülümsedi.
“Hayır. Fakat kral olarak senden bir şey isteyebilirim.”
“Dinliyorum.”
“Bana bir söz ver. Ne bulursan bul, yalnızca intikamın peşinden gitme.”
Eryndor’un yüzü ciddileşti.
“Morgath’ın yaptıklarını unutmayacağım.”
“Unutmanı istemiyorum. Ama öfkenin kararlarını vermesine izin verme. Babanın yaptığı hataları tekrarlamanı istemem.”
Eryndor bir süre sustu.
“Babamın hatalarının ne olduğunu hâlâ tam olarak bilmiyorum.”
Tharion gözlerini kaçırdı.
“Belki de bunu öğrenmenin zamanı geldi.”
Kral, zırhının içinden küçük bir mühür çıkardı.
“Bunu Aetharion bana verdi. Yalnızca bir kez kullanmamı söyledi.”
Eryndor mührü aldı.
Üzerinde aynı yedi çizgi vardı.
“Ne işe yarıyor?”
“Bir kapıyı açmaz. Bir kapıyı kapatır.”
Eryndor mührü dikkatle inceledi.
“Bunu neden bana veriyorsun?”
“Çünkü bir gün kapatman gereken şeyin ne olduğunu anlayacaksın.”
Tharion genç savaşçının omzuna dokundu.
“Dönüş yolunu unutma.”
VI. Dağın İçindeki Tapınak
Üç gün sonra Eryndor’un birliği Taşdoruk Dağları’nın kuzey yamacına ulaştı.
Yanlarında on iki asker vardı. Daren de yarasına rağmen gruptaydı. Bu kez kimse geri dönmekten söz etmiyordu.
Dağın yamacında, karların altında gizlenmiş eski bir merdiven buldular. Basamaklar toprağın içine doğru iniyor, her adımda hava biraz daha soğuyordu.
Maerthion önde ilerliyordu.
“Bu merdivenler ilk muhafızların döneminden kalma.”
Lyrielle duvarlardaki işaretleri inceledi.
“Bunlar bizim daha önce gördüklerimize benzemiyor.”
“Çünkü bunlar birer uyarı,” dedi Maerthion. “İçeri girenlerin geri dönemeyebileceğini anlatıyor.”
Daren arkasına baktı.
“Bunu biraz daha önce söyleyemez miydiniz?”
Eryndor hafifçe gülümsedi.
“Geri dönmek isteyen var mı?”
Kimse cevap vermedi.
Merdivenlerin sonunda büyük bir taş salon açıldı.
Salonun ortasında siyah bir kapı vardı.
Kapının üzerinde yedi halka bulunuyordu. Altı halka kırılmış, sonuncusu ise karanlık bir ışıkla çevrelenmişti.
Eryndor kapıya yaklaştı.
Kılıcının üzerindeki ağaç motifi parladı.
Bir anda kapının arkasından bir ses duyuldu.
“Sonunda geldin.”
Eryndor geri çekilmedi.
“Vaelthor.”
Kapının üzerinde bir yüz belirdi.
Yaşlı, yorgun ve öfkeli bir yüz.
“Babanın oğlusun.”
“Onu tanıyordun.”
“Tanımak mı?” Vaelthor’un sesi taş duvarlarda yankılandı. “Onunla aynı yemini ettim. Aynı savaşa girdim. Aynı kaybı yaşadım.”
“Öyleyse neden ona ihanet ettin?”
Vaelthor’un yüzü karardı.
“Çünkü o, kurtarabileceğimiz insanları ölüme terk etti.”
Maerthion öne çıktı.
“Bu doğru değil.”
Vaelthor’un bakışları yaşlı bilgine döndü.
“Maerthion. Hâlâ başkalarının kararlarını savunuyorsun.”
“Senin kararların yüzünden bir krallık yok oldu.”
“Bir krallık mı?” Vaelthor acı acı güldü. “Ben bir krallıktan çok daha fazlasını kaybettim.”
Eryndor kapıya yaklaştı.
“Ne kaybettin?”
Vaelthor cevap vermedi.
Bunun yerine kapının üzerinde bir görüntü belirdi.
Bir kadın.
Kollarında küçük bir çocuk taşıyordu.
Kadının yüzü korkuyla doluydu. Arkasında yanan bir şehir yükseliyordu.
Vaelthor’un sesi yavaşladı.
“Ben de bir zamanlar bir babaydım.”
Görüntü kayboldu.
“Ve bir gün, korumaya yemin ettiğim güç, ailemi benden aldı.”
Eryndor’un yüzündeki sertlik bir anlığına değişti.
“Bu yüzden herkesi karanlığa mı sürükledin?”
Vaelthor’un gözleri parladı.
“Hayır. Onları geri getirmek için.”
Maerthion asasını kaldırdı.
“Ölüleri geri getirmek, yaşamı kurtarmak değildir.”
Vaelthor’un sesi yükseldi.
“Bunu bana söylemek kolay! Sen hiçbir şeyini kaybetmedin!”
Maerthion’un gözleri doldu.
“Kaybettiklerimin sayısını bilmiyorsun.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Vaelthor kapıya elini koydu.
“Eryndor… Babanın sana bıraktığı mirasın tamamını bildiğini sanıyorsun. Ama o sana en önemli şeyi söylemedi.”
“Ne?”
“İlk Kök’ün kapısını kapatmak için yedinci yemin yeterli değil.”
Eryndor’un eli kılıcına gitti.
“Öyleyse ne gerekiyor?”
Vaelthor’un yüzünde karanlık bir gülümseme belirdi.
“Birinin kapının ardında kalması gerekiyor.”
VII. İlk Kapı
Taş salon sarsılmaya başladı.
Kapının üzerindeki altı kırık halka siyah ışıkla doldu. Yedinci halka ise Eryndor’un kılıcından yayılan beyaz ışığa karşılık verdi.
Maerthion bağırdı:
“Geri çekilin! Kapı açılıyor!”
Lyrielle yayını gerdi.
“Eryndor, uzaklaş!”
Fakat Eryndor yerinden kıpırdamadı.
Kapının ortasında büyük bir çatlak oluştu.
İçeriden buz gibi bir rüzgâr yayıldı. Rüzgârın içinde yüzlerce fısıltı vardı. Kimi ağlıyor, kimi yardım istiyor, kimi de isimler söylüyordu.
Eryndor, kendi adını duydu.
Ardından babasının sesini.
“Eryndor…”
Bir an için gözlerini kapattı.
“Baba?”
Kapının ardında Aetharion’un silueti belirdi.
“Beni dinle.”
Eryndor bir adım attı.
Maerthion kolundan tuttu.
“Bu o değil!”
Aetharion’un görüntüsü başını kaldırdı.
“Beni burada bırakma, oğlum.”
Eryndor’un yüzü gerildi.
Lyrielle onun önüne geçti.
“Bu bir tuzak. Babanın anısını kullanıyorlar.”
Kapının içindeki siluet değişti.
Aetharion’un yüzü eridi. Yerine karanlıktan oluşan başka bir varlık belirdi.
Ve o varlık, Eryndor’un sesiyle konuştu:
“Sen de bir gün onları kurtarmak için herkesi feda edeceksin.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Benim yerime karar veremezsin.”
Kılıçtan yayılan ışık kapının yüzeyine çarptı.
Bir patlama oldu.
Taş salonun tavanından parçalar düşmeye başladı.
Daren iki askeri geriye çekti.
“Burada kalırsak hepimiz gömüleceğiz!”
Maerthion asasını yere vurdu.
“Eryndor! Kapıyı tamamen açmadan kapatmalıyız!”
“Nasıl?”
“Babanın mührü!”
Eryndor, Tharion’un verdiği mührü çıkardı.
Mührün üzerindeki yedi çizgi parladı.
Onu kapının ortasına yerleştirdi.
Bir anda bütün salon beyaz ışıkla doldu.
Kapının arkasından korkunç bir çığlık yükseldi.
Vaelthor’un sesi karanlığın içinden duyuldu:
“Henüz bitmedi, Aetharion’un oğlu!”
Kapı yavaşça kapanmaya başladı.
Fakat tam kapanacağı sırada siyah bir el aralıktan dışarı uzandı.
El, Eryndor’un bileğini yakaladı.
Kılıcı elinden düştü.
Lyrielle yayını bırakarak ona koştu.
“Eryndor!”
Maerthion bütün gücüyle asasına yüklendi.
Daren ve iki asker Eryndor’u geriye çekti.
Siyah el, son bir kez daha sıkıldı.
Ardından kapı kapandı.
El, karanlığın içinde kayboldu.
Eryndor yere düştü.
Bileğinde siyah bir iz vardı.
VIII. Kapının Ardında Kalan
Bir süre kimse konuşmadı.
Maerthion, Eryndor’un bileğini inceledi.
“Bu iz…”
“Ne olmuş?”
“Kapı seni tanıdı.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Bu ne anlama geliyor?”
Maerthion cevap vermekte zorlandı.
“Kapıların her biri bir muhafızın yeminini taşıyor. Sen ilk kapıyı kapattın. Fakat kapı da senden bir parça aldı.”
Lyrielle, Eryndor’un bileğini sardı.
“Bu iz geçecek mi?”
“Bilmiyorum.”
Daren çevresine baktı.
“Peki şimdi ne olacak?”
Maerthion kapının üzerine baktı.
“İlk kapı kapandı. Ama diğerleri hâlâ açık.”
Eryndor kılıcını yerden aldı.
“Öyleyse diğerlerini de bulacağız.”
Yaşlı bilge başını salladı.
“Bunun kolay olacağını sanma. İlk kapı yalnızca bir uyarıydı.”
Eryndor ona döndü.
“Ne için?”
Maerthion’ın sesi alçaldı.
“Gerçek savaş için.”
IX. Morgath’ın Beklediği
Aynı saatlerde Morgath, kuzeydeki karanlık tapınağın içinde duruyordu.
Önündeki taş havuzda kapının kapanışını izlemişti.
Vaelthor, gölgelerin arasından çıktı.
“İlk kapıyı kapattı.”
Morgath başını salladı.
“Beklediğim gibi.”
“Beyaz taşı kullandı. Aetharion’un mührü hâlâ çalışıyor.”
“Bir süre daha.”
Vaelthor, Morgath’a yaklaştı.
“Eryndor’u hafife alıyorsun.”
Morgath’ın yüzü değişmedi.
“Hayır. Onu tanıyorum.”
“Onu tanımıyorsun. Aetharion’un oğlunu tanıyorsun. Bu ikisi aynı şey değil.”
Morgath ilk kez sessiz kaldı.
Vaelthor devam etti:
“Kapı onu işaretledi. Artık diğer kapılar da onu hissedecek. Onu kullanabiliriz.”
Morgath başını kaldırdı.
“Hayır.”
Vaelthor şaşırdı.
“Hayır mı?”
“Eryndor’u kullanmayacağız. Onun kendi isteğiyle bize gelmesini sağlayacağız.”
“Bunun için ne yapacaksın?”
Morgath taş havuzun üzerine eğildi.
Suyun yüzeyinde bir şehir belirdi.
Aelthoria.
Ardından şehrin surları, saray ve kararmış Işık Ağacı’nın gövdesi…
“Onun korumak istediği her şeyi elinden alacağız.”
Vaelthor’un gözleri karardı.
“Ya yine de gelmezse?”
Morgath yavaşça doğruldu.
“Öyleyse ona bir seçim bırakmayacağız.”
X. Yedinci Çizgi
Eryndor ve beraberindekiler sabaha karşı tapınaktan çıktılar.
Dağların üzerinden solgun bir ışık yükseliyordu. Fakat bu ışık güneşten gelmiyordu.
Uzak kuzeyde, gökyüzünün altında siyah bir yarık açılmıştı.
Maerthion bunu gördüğünde durdu.
“Bu mümkün değil.”
Lyrielle ona baktı.
“Ne oldu?”
“İlk kapı kapandı. Ama başka bir kapı kendiliğinden açılıyor.”
Eryndor kuzeye baktı.
Yarığın içinden yedi ayrı ışık yükseliyordu. Altısı siyah, biri ise beyazdı.
Bileğindeki iz yeniden yanmaya başladı.
Eryndor acıyla elini tuttu.
Tam o sırada kılıcının kabzasında yeni bir yazı belirdi.
“Bir kapıyı kapatan, diğerlerinin çağrısını duyar.”
Maerthion yazıyı okudu.
“Eryndor… Artık kapıların yerini hissedebileceksin.”
“Bu iyi bir şey mi?”
Yaşlı bilge cevap vermedi.
Çünkü uzaktaki yarığın içinden gelen ses, hepsinin duyabileceği kadar açık konuşmuştu:
“Yedinci muhafız…”
Eryndor başını kaldırdı.
“Kim var orada?”
Ses yeniden duyuldu.
“Yeminini hatırla.”
Ardından yarık kapandı.
Silvaren’e döndüklerinde onları kötü bir haber bekliyordu.
Batı ordusunun komutanı kaybolmuştu.
Onunla birlikte ittifakın mühürlerinden biri de ortadan kaldırılmıştı.
Tharion, Eryndor’u sarayın kapısında karşıladı.
“Geri döndün.”
“İlk kapıyı kapattık.”
“Peki Vaelthor?”
“Uyandı. Morgath’ın yanında.”
Tharion’un yüzü karardı.
“Demek artık ikisi birlikte hareket ediyor.”
Eryndor başını salladı.
“Ve başka kapılar da açılıyor.”
Kral, avucundaki kırık mührü gösterdi.
“Bir de bunu bulduk.”
Eryndor mührü aldı.
Üzerindeki krallık işareti parçalanmıştı. Ancak arkasına kazınmış küçük bir sembol hâlâ duruyordu.
Kırık taç.
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“İhanet eden komutan bu işareti taşıyordu.”
Maerthion mührü inceledi.
“Bu, Vaelthor’un eski işareti.”
Lyrielle çevresine baktı.
“Demek ki ittifakın içindeki gölge onunla bağlantılı.”
Eryndor mührü masaya bıraktı.
“Bundan sonra kimseye körü körüne güvenmeyeceğiz.”
Tharion başını salladı.
“Peki sıradaki adımımız ne?”
Eryndor haritanın başına geçti.
Kuzeydeki kapıyı, ardından diğer altı işareti gösterdi.
“Kapıları bulacağız. Vaelthor’dan önce ulaşacağız. Morgath’ın planını tamamlamasına izin vermeyeceğiz.”
“Ya kapıları kapatmak için bir bedel gerekiyorsa?”
Eryndor’un bileğindeki siyah iz hafifçe parladı.
“Önce başka bir yol bulacağız.”
O gece, Silvaren Sarayı’nın en yüksek kulesinde Eryndor tek başına duruyordu.
Uzakta karanlık dağlar görünüyordu.
Bileğindeki iz, sanki canlıymış gibi hareket ediyordu. Kılıcının üzerindeki ağaç motifi ise her geçen dakika biraz daha sönüyordu.
Eryndor elini gökyüzüne kaldırdı.
“Baba,” diye fısıldadı. “Bana ne bıraktığını artık anlıyorum.”
Rüzgâr cevap vermedi.
Ama karanlığın içinden başka bir ses yükseldi.
“Hayır, Eryndor. Henüz anlamadın.”
Eryndor arkasını döndü.
Kulenin taş duvarında bir gölge belirmişti.
Gölgenin içinde Vaelthor’un yüzü vardı.
“Bir gün kapıların ardında benim gördüğüm şeyi göreceksin. O zaman babanın neden başarısız olduğunu anlayacaksın.”
Eryndor kılıcını çekti.
“Ben senin gibi olmayacağım.”
Vaelthor’un yüzünde acı bir gülümseme oluştu.
“Bunu söyleyen herkes, henüz seçim yapmamıştır.”
Gölge kayboldu.
Eryndor uzun süre karanlığa baktı.
Artık biliyordu:
Morgath yalnız değildi.
Vaelthor yalnızca eski bir muhafız değildi.
Ve kapılar, dışarıdaki karanlığı içeri almak için değil, içeride saklanan gerçekleri serbest bırakmak için açılıyordu.
Silvaren’in kaderi artık yalnızca bir krallığın savaşı değildi.
Yedi kapı.
Yedi eski yemin.
Ve henüz adını bilmediği bir bedel…
Karanlık kapılarını açmıştı.
Şimdi sıra, onları kimin kapatacağını öğrenmeye gelmişti.
Bölüm etkileşimi
