Bölümler 18Şu an: SON MUHAFIZIN YEMİNİ
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
I. İşaretin Bedeli
Silvaren’de sabah, güneşin doğuşuyla değil, sarayın çanlarının sesiyle başladı.
Gece boyunca kuzeyden gelen karanlık bulutlar şehrin üzerine çökmüş, Aelthoria’nın yüksek kulelerini gölgeleri altında bırakmıştı. Halk sokaklara çıkmıyor, dükkânların kapıları açılmıyor, saray muhafızları surların üzerinde sessizce nöbet tutuyordu.
Şehrin kalbinde, Kadim Işık Ağacı’nın kurumuş gövdesi yükseliyordu.
Bir zamanlar Silvaren’in üzerine ışık saçan dallar artık çıplaktı. Köklerinin çevresindeki toprak çatlamış, dallarında asılı kalan son yapraklar çoktan kararmıştı.
Fakat gövdenin dibinde, toprağın arasından yükselen küçük beyaz kök hâlâ canlıydı.
Eryndor, ağacın önünde tek başına duruyordu.
Bileğindeki siyah iz gece boyunca büyümüştü. İnce bir çizgi olarak başlayan işaret, şimdi kolunun iç kısmına doğru ilerliyor, damarlarının arasından geçen karanlık bir damar gibi hareket ediyordu.
Kılıcını çıkardı.
Kılıcın üzerindeki ağaç motifi eskisi kadar parlak değildi. Ancak beyaz köke yaklaştırdığında kabzasından ince bir ışık yükseldi.
Tam o sırada arkasından bir ses duyuldu.
“Bu işaret seni tüketiyor.”
Eryndor arkasını döndü.
Maerthion, asasını iki eliyle tutarak ona yaklaşıyordu.
“Ne kadar zamanım var?”
Yaşlı bilge doğrudan cevap vermedi.
“Bunu kimse bilmiyor.”
“Bana bilmediğin şeyleri anlatma. Ne olduğunu söyle.”
Maerthion, Eryndor’un bileğine baktı.
“İlk kapı seni tanıdı. Artık seninle diğer kapılar arasında bir bağ var. Her kapı açıldığında bu işaret biraz daha güçlenecek.”
“Peki ya kapılar kapanırsa?”
“İşaretin neye dönüşeceğini bilmiyorum.”
Eryndor kılıcını kınına yerleştirdi.
“Öyleyse öğrenmenin zamanı geldi.”
II. Aetharion’un Son Sırrı
Sarayın altında bulunan eski arşiv odasında Maerthion, daha önce hiç açmadığı bir sandığın önünde duruyordu.
Sandığın üzerinde yedi çizgi ve kırık bir taç işareti vardı.
Eryndor yaklaşınca kilit kendiliğinden açıldı.
İçinden eski bir parşömen, gümüş bir yüzük ve küçük bir taş levha çıktı.
Maerthion parşömeni dikkatle açtı.
“Bunu Aetharion bana son savaşından önce verdi. Eğer bir gün yedinci mühür yeniden uyanırsa sana göstermemi istedi.”
Eryndor parşömeni aldı.
Babası kendi el yazısıyla birkaç satır yazmıştı:
Oğlum,
Eğer bu satırları okuyorsan mühürler yeniden uyanmış demektir. Sana bıraktığım mirasın bir güç olduğunu düşünme. Güç, insanın eline geçtiğinde onu değiştirebilir. Fakat vazgeçmeyi bilmeyen bir insan, elindeki gücün esiri olur.
Yedinci yemin, diğerlerinden farklıdır.
İlk altı muhafız kapıları korumak için yemin etti. Son muhafız ise kapıların ardındaki güce sahip olmama hakkından vazgeçmek zorundadır.
Bu yemin, gücü ele geçirmek için değil, gücün kimseye ait olamayacağını kabul etmek için verilir.
Eryndor yazıyı tekrar okudu.
“Gücün sahibi olmayacak…”
Maerthion başını salladı.
“Hatırlıyorsun. Yasaklı sayfalarda okuduğumuz söz buydu.”
Eryndor parşömeni masaya bıraktı.
“Peki neden birinin kapının ardında kalması gerekiyor?”
Maerthion taş levhayı gösterdi.
“Çünkü yedinci mühür yalnızca dışarıdan kapatılamaz. Onu kapatacak kişi, İlk Kök üzerindeki hak iddiasından vazgeçmeli. Eğer mühür kendi kendine kapanmazsa, son muhafızın kapının ötesinde kalması gerekebilir.”
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“Yani kendimi feda etmemi istiyorsun.”
“Hayır. Ben senden hiçbir şey istemiyorum.”
“Babam da bunu biliyordu.”
Maerthion gözlerini indirdi.
“Evet.”
“Öyleyse neden bana söylemedi?”
“Çünkü senin kaderini daha doğmadan belirlemek istemedi.”
Eryndor bir süre sessiz kaldı.
Sonra parşömeni katladı.
“Benim kaderime kimse karar vermeyecek.”
III. Lyrielle’in Sözü
Lyrielle, sarayın doğu balkonunda Eryndor’u bekliyordu.
Gümüş Yay sırtındaydı. Yayın üzerindeki eski işlemeler solmuş, orta kısmındaki küçük taş ise giderek kararmıştı.
Eryndor yanına geldiğinde Lyrielle onun yüzündeki değişikliği hemen fark etti.
“Bir şey öğrendin.”
“Yedinci yemini.”
Lyrielle sessizce bekledi.
“Son muhafızın İlk Kök üzerindeki bütün haklarından vazgeçmesi gerekiyor. Bazı durumlarda kapının ardında kalması da.”
Lyrielle’nin yüzü değişti.
“Bunu yapmayacaksın.”
“Henüz ne yapacağımı bilmiyorum.”
“Eryndor…”
“Beni dinle. Silvaren’i kurtarmak için kendimi feda etmem gerekiyorsa bunu düşüneceğim. Ama daha savaş bitmeden kendimi bir kapının arkasına bırakmayacağım.”
Lyrielle ona yaklaştı.
“Seninle birlikte savaşmayı seçtim. Bir gün geri dönemeyeceğin bir yere gitmeni izlemek için değil.”
Eryndor gözlerini ondan ayırmadı.
“Bunu sana yaşatmak istemiyorum.”
“Beni korumak için benden uzaklaşma.”
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Uzakta, kurumuş Işık Ağacı’nın dalları rüzgârla hafifçe sallandı.
Lyrielle elini Eryndor’un işaretli bileğinin üzerine koydu.
“Bu işaret seni senden almayacak. Buna izin vermeyeceğiz.”
Eryndor ilk kez o sabah hafifçe gülümsedi.
“Bazen senden daha inatçı biriyle karşılaşmak iyi geliyor.”
“Bazen de senin kadar inatçı biriyle uğraşmak yorucu.”
İkisi de kısa bir an güldü.
Fakat bu küçük huzur uzun sürmedi.
Sarayın alarm çanı yeniden çalmaya başladı.
IV. Kralın Çağrısı
Büyük salonda Tharion, ittifak komutanlarıyla birlikte bekliyordu.
Kuzey Kralı Vaelor’un gönderdiği haberci, haritanın önünde durmuştu. Doğu temsilcisi Lady Serath ve batı komutanı Lord Kaedrin de toplantıya katılmıştı.
Eryndor içeri girdiğinde herkes ona döndü.
Tharion söze başladı.
“Gece boyunca üç ayrı karakoldan haber aldık. Kuzeydeki geçitlerde karanlık hareketlilik var. Batı ordusundan kaybolan komutanın birlikleri de yer değiştirmiş.”
“İhanet eden komutanın kimliği belli mi?” diye sordu Eryndor.
Kaedrin öne çıktı.
“Komutanın adı Varkhen. Uzun yıllardır batı ordusunda görev yapıyordu. Onun kaybolmasıyla birlikte kırk iki asker de ortadan kaybolmuş.”
Lyrielle araya girdi.
“Bunlar kendi istekleriyle mi gitti?”
Kaedrin başını iki yana salladı.
“Bilmiyoruz.”
Maerthion haritaya yaklaştı.
“Vaelthor’un işareti yalnızca bir sembol değil. İlk muhafızların yeminlerinden biriydi. Varkhen bu işareti taşıyorsa, Vaelthor’un emirlerini yerine getiriyor olabilir.”
Eryndor haritayı inceledi.
“Bu askerler hangi bölgede kayboldu?”
“Taşdoruk’un batı geçidinde.”
Eryndor parmağını haritaya koydu.
“Orada eski bir geçit var. Eğer Morgath kapılardan birini açmak istiyorsa ordusunu oraya yönlendirmiş olabilir.”
Tharion ona baktı.
“Ne öneriyorsun?”
“İttifak ordusu şehirleri korumaya devam etsin. Ben küçük bir birlikle batı geçidine gideceğim.”
Vaelor’un habercisi itiraz etti.
“Bu kadar küçük bir kuvvetle karanlığın ordusuna karşı koyamazsınız.”
Eryndor başını kaldırdı.
“Ben oraya savaşmaya gitmiyorum. Ne aradıklarını öğrenmeye gidiyorum.”
Tharion bir süre düşündü.
Sonra kararını açıkladı.
“Eryndor’un emrinde seçilmiş bir birlik oluşturulacak. Fakat bu kez ittifakın her krallığından bir temsilci de onunla gidecek.”
Eryndor başını salladı.
“Öyleyse hemen hazırlanıyoruz.”
V. Eski Muhafızın Hatırası
Yolculuktan önce Maerthion, Eryndor’u yeniden arşiv odasına çağırdı.
Taş levhanın üzerindeki yedi çizgiden biri artık tamamen beyazdı.
“Bunu görmelisin.”
Eryndor levhaya yaklaştı.
“Bu ilk kapı mı?”
“Evet. Kapattığın kapının işareti.”
Diğer altı çizgi karanlık görünüyordu. Yedinci çizginin üzerinde ise henüz hiçbir işaret yoktu.
“Bu neden boş?”
“Çünkü yedinci yemin henüz verilmedi.”
Maerthion gümüş yüzüğü Eryndor’a uzattı.
“Bunu da Aetharion bıraktı.”
Eryndor yüzüğü eline aldı. İç kısmında küçük bir yazı vardı:
Güç, vazgeçebilenin elinde anlam kazanır.
“Babam bunu neden sakladı?”
“Çünkü bu yüzük, ilk muhafızların son toplantısında kullanılan bir işaretti. Onu taşıyan kişi diğerlerinin üzerinde hüküm kurmazdı. Sadece son kararı vermek zorunda kalırdı.”
Eryndor yüzüğü parmağına taktı.
O anda odanın içindeki hava değişti.
Taş levhadan beyaz bir ışık yükseldi.
Eryndor’un zihninde bir görüntü belirdi.
Yıllar önce, karanlık bir vadide altı muhafız bir araya gelmişti. Aralarında Aetharion da vardı.
Karşılarında Vaelthor duruyordu.
“Onları geri getirebiliriz,” diyordu Vaelthor. “Yalnızca kapıyı açmamız gerekiyor.”
Aetharion başını iki yana sallıyordu.
“Kapının ardındaki şey yaşamı geri getirmiyor. Yalnızca kaybın şeklini değiştiriyor.”
Vaelthor öfkeyle bağırdı:
“Senin kararların yüzünden sevdiklerimiz toprağın altında kalacak!”
Aetharion ona yaklaştı.
“Ölüleri geri getirmek için yaşayanları feda edemem.”
Görüntü değişti.
Bu kez Aetharion, Eryndor’un çocukluğunda gördüğü gümüş madalyonu bir sandığa yerleştiriyordu.
Arkasında Maerthion vardı.
“Bir gün geri dönecek,” diyordu Aetharion.
Maerthion soruyordu:
“Ya yedinci yemini kabul etmezse?”
Aetharion uzun süre cevap vermiyordu.
Sonunda şöyle diyordu:
“O zaman ilk kez kendi kaderini seçmiş olacak.”
Görüntü kayboldu.
Eryndor gözlerini açtığında nefes nefeseydi.
“Babam beni hiçbir zaman bu yemine zorlamak istememiş.”
Maerthion başını salladı.
“Hayır. Sana seçme hakkını bırakmış.”
VI. Batı Geçidindeki İhanet
Birlik, gün batımından önce Aelthoria’dan ayrıldı.
Eryndor, Lyrielle, Maerthion ve Daren’in yanında ittifakın üç krallığından seçilen askerler bulunuyordu. Toplam yirmi dört kişilik küçük bir kuvvet oluşturmuşlardı.
İlk geceyi eski bir gözetleme kulesinin yakınında geçirdiler.
Nöbetler paylaştırıldı.
Eryndor, kuledeki kırık merdivenlerden yukarı çıkıp çevreyi izledi. Batı geçidinin üzerinde ince bir sis tabakası vardı.
Bir süre sonra Daren yanına geldi.
“Uyumayacak mısın?”
“Birazdan.”
Daren, Eryndor’un bileğine baktı.
“İşaret büyümüş.”
Eryndor kolunu indirdi.
“Bunu düşünmek için zamanımız yok.”
“Ben de bunu söylemek için gelmedim.”
Daren bir süre sessiz kaldı.
“Eldharyn’de kaçtığım günü hatırlıyorum.”
Eryndor ona baktı.
“Hatırlamanı istemiyorum.”
“Ben istiyorum. Çünkü o gün korktum. Seninle birlikte savaşmak yerine arkamı dönüp kaçtım.”
“Sonra geri döndün.”
“Çünkü beni kurtardın.”
Eryndor başını iki yana salladı.
“Ben seni kurtarmadım. Sen kendi kararını verdin.”
Daren elini kılıcının kabzasına koydu.
“Bu kez kararımı vermiş olarak buradayım. Ne olursa olsun yanındayım.”
Eryndor ona elini uzattı.
“Öyleyse bu kez birbirimizi geride bırakmayacağız.”
İkisi el sıkıştı.
Tam o sırada aşağıdan bir çığlık duyuldu.
Eryndor ve Daren merdivenlerden hızla indi.
Kampın ortasında bir asker yere düşmüş, diğerleri kılıçlarını çekmişti.
İttifak askerlerinden biri, elindeki hançerle nöbetçiye saldırmıştı.
Lyrielle yayı gerdi.
“Silahını bırak!”
Asker başını kaldırdı.
Gözleri tamamen siyahtı.
“Kapılar açılacak,” diye fısıldadı.
Ardından kendi boğazına hançerini dayadı.
Eryndor ona doğru atıldı.
“Dur!”
Fakat asker hançeri kendine sapladı.
Yere yığıldığında göğsünde siyah bir işaret belirdi.
Maerthion diz çöküp işareti inceledi.
“Bu bir mühür.”
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“Hayır. Bu bir haber.”
“Ne haberi?” diye sordu Lyrielle.
Eryndor yerdeki askere baktı.
“Morgath artık bizi izliyor.”
VII. Yedinci Yeminin Sesi
Gece yarısına doğru birlik batı geçidine ulaştı.
Dağın içine oyulmuş eski kapının önünde durdular. Kapının iki yanında kırılmış muhafız heykelleri vardı. Ortasında ise diğer kapılarda gördükleri yedi halka bulunuyordu.
Maerthion yavaşça yaklaştı.
“Burası…”
Eryndor ona döndü.
“Tanıyor musun?”
“Evet. Burası ilk muhafızların son yeminini ettikleri yer.”
Lyrielle çevresine baktı.
“Yani yedinci yeminin verildiği yer?”
Maerthion başını salladı.
“Fakat burada bir tuhaflık var.”
Eryndor kapıya yaklaştı.
Yedinci halkanın üzerinde kendi yüzünü gördü.
Ardından taşın içinden bir ses yükseldi.
“Son muhafız…”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Buradayım.”
Ses yeniden duyuldu.
“Yeminini vermeden önce neyi koruduğunu bilmelisin.”
Kapının üzerinde görüntüler belirdi.
Silvaren’in yanan surları.
Aelthoria’nın yıkılan kuleleri.
Kadim Işık Ağacı’nın kuruyan kökleri.
Ardından Lyrielle’nin yerde hareketsiz yatan bedeni…
Eryndor öne atıldı.
“Yeter!”
Görüntü değişti.
Bu kez Eryndor kendisini karanlığın içinde tek başına gördü. Elinde İlk Kök’ün gücü vardı. Önünde bütün krallıklar diz çökmüştü.
Ses sordu:
“Gücü alırsan hepsini kurtarabilirsin. Neden vazgeçesin?”
Eryndor’un gözleri görüntüye kilitlendi.
“Çünkü onları kurtarmak için onların iradesini ellerinden alamam.”
Ses bir süre sustu.
Sonra sordu:
“Peki ya sevdiğin insanlar ölürse?”
Eryndor’un bileğindeki işaret yandı.
“Onları korumak için savaşırım. Ama onların yerine yaşamaya karar veremem.”
Kapının üzerindeki görüntüler dağıldı.
Maerthion şaşkınlıkla Eryndor’a baktı.
“Ne yaptın?”
Eryndor cevap vermedi.
Yedinci halka hafifçe parlamıştı.
Ancak kapı açılmadı.
Yalnızca taşın üzerine yeni bir cümle kazındı:
Yemin, vazgeçmekle değil; sahip olma arzusundan kurtulmakla tamamlanır.
Maerthion yazıyı okudu.
“Eryndor… İlk kez bir muhafız, yemin sorusuna cevap verdi.”
“Öyleyse yemin tamamlandı mı?”
“Hayır. Henüz değil.”
Eryndor kapıya baktı.
“Ne eksik?”
Maerthion’ın sesi titredi.
“Son karar.”
VIII. Morgath’ın Teklifi
Kapının ardındaki karanlık bir anda dalgalandı.
Herkes silahlarını kaldırdı.
Morgath’ın görüntüsü taş yüzeyinde belirdi.
“Güzel bir cevap verdin, Aetharion’un oğlu.”
Eryndor kılıcını ona doğrulttu.
“Buraya gel.”
“Henüz değil.”
“Benden ne istiyorsun?”
Morgath’ın yüzünde yorgun bir ifade vardı.
“Benden nefret etmeni anlıyorum. Fakat sana anlatacaklarımı dinlemeni istiyorum.”
“Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok.”
“Baban da böyle düşünüyordu.”
Eryndor’un çenesi gerildi.
Morgath devam etti:
“Benim kaybettiklerimi gördüğünde onun neden bana engel olduğunu anlayacaksın. Bir zamanlar Aetharion ile aynı safta savaştım. Aynı yeminleri ettim. Aynı insanları korudum.”
“Sonra onları karanlığa teslim ettin.”
“Hayır. Onları kurtarmak için karanlığa girdim.”
Morgath’ın görüntüsünün arkasında bir kadın ve küçük bir çocuk belirdi. Görüntü kısa sürdü, ardından dağıldı.
“İlk Kök, yalnızca dünyayı besleyen bir güç değil. O, var olan her şeyin hafızasını taşıyor. Bir gün onun tamamını ele geçirirsem kaybettiklerimi geri getirebilirim.”
Eryndor başını iki yana salladı.
“Bu bir kurtuluş değil. Bu, geçmişi zorla geri getirme arzusu.”
Morgath’ın yüzü sertleşti.
“Sen henüz kaybetmedin. Bu yüzden böyle konuşuyorsun.”
“Belki de kaybettiğim şeyleri geri getiremeyeceğimi kabul ediyorum.”
Morgath bir süre ona baktı.
Sonra yavaşça konuştu:
“Bir gün kapının ardında seçim yapmak zorunda kalacaksın. O gün kimin haklı olduğunu göreceğiz.”
Görüntü kayboldu.
Fakat gitmeden önce son bir cümle duyuldu:
“Ve o gün, Lyrielle’nin kaderi senin elinde olacak.”
Eryndor’un eli kılıcının kabzasında sıkıldı.
Lyrielle yanına geldi.
“Onun sözleriyle karar verme.”
Eryndor başını salladı.
“Vermeyeceğim.”
IX. Son Muhafız
Gecenin son saatlerinde birlik, geçidin önünde kamp kurdu.
Eryndor tek başına kapının önüne oturdu.
Yüzüğünü çıkardı ve avucunda tuttu.
Aetharion’un yazdığı sözleri düşündü.
Güç, vazgeçebilenin elinde anlam kazanır.
Artık yedinci yeminin ne istediğini biliyordu.
İlk Kök’ün gücüne sahip olmayacaktı.
Onu kendi arzuları için kullanmayacaktı.
Ve Silvaren’i kurtarmak adına başkalarının hayatı üzerinde hüküm kurmayacaktı.
Fakat bütün bunların yeterli olup olmayacağını bilmiyordu.
Lyrielle sessizce yanına oturdu.
“Yine düşünüyorsun.”
“Düşünmeden karar verirsem hepimizin sonunu getirebilirim.”
“Her şeyi tek başına taşımak zorunda değilsin.”
Eryndor ona baktı.
“Bunu öğrenmem zaman alacak.”
Lyrielle elini tuttu.
“Öğrenmek için hâlâ zamanımız var.”
Eryndor başını gökyüzüne kaldırdı.
“Bazen babamın ne kadar ağır bir yük taşıdığını şimdi anlıyorum.”
“Belki de onun en büyük isteği, senin aynı yükü taşımaman.”
“Belki.”
Uzakta, dağın içinden ince bir ışık yükseldi.
Yedinci halka bir kez daha parladı.
Bu kez kapının üzerinde yeni bir yazı belirdi:
SON MUHAFIZ, GÜCÜN SAHİBİ OLMAYACAK.
Ardından ikinci satır ortaya çıktı:
FAKAT GEREKTİĞİNDE HER ŞEYİNİ BIRAKMAYA HAZIR OLACAK.
Eryndor ayağa kalktı.
“Yeminimi vereceğim.”
Maerthion ona yaklaştı.
“Bunun geri dönüşü olmayabilir.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Ben bu yemini ölmek için etmeyeceğim. Silvaren’in yaşayabilmesi için edeceğim.”
Kapının üzerindeki yedi halka aynı anda ışıldadı.
Fakat yedinci halka henüz tamamlanmamıştı.
Çünkü yemin, sözle değil, seçimle tamamlanacaktı.
X. Karanlığın Yaklaşan Ordusu
Güneş doğarken birlik, geçidin önünden ayrılmaya hazırlandı.
Tam o sırada batı yamacında bir hareketlilik başladı.
Önce birkaç gölge göründü.
Ardından yüzlercesi.
Karanlığın ordusu dağın eteklerinden yükseliyordu.
En önde, siyah zırhının üzerinde kırık taç işareti taşıyan bir komutan ilerliyordu.
Varkhen.
Yanında yüzü örtülü askerler vardı.
Eryndor kılıcını çekti.
“Savunma hattı kurun!”
Daren askerleri topladı.
Lyrielle yüksek bir kayaya çıkarak yayını gerdi.
Maerthion asasını yere vurdu.
“Bu kadar erken gelmelerini beklemiyordum.”
Eryndor gözlerini düşmandan ayırmadı.
“Bizi burada durdurmak istiyorlar.”
Varkhen atından indi.
“Eryndor!”
“Buradayım.”
“Vaelthor sana bir mesaj gönderdi.”
“Bizzat kendisi söylemeye cesaret edemedi mi?”
Varkhen gülümsedi.
“Bir sonraki kapı açıldığında yedinci yeminin gerçek bedelini göreceksin.”
Ardından elini kaldırdı.
Karanlığın ordusu harekete geçti.
Eryndor kılıcını iki eliyle kavradı.
“Bugün buradan geçemeyeceksiniz!”
İlk oklar havayı yardı.
İlk çarpışma başladı.
Daren kalkan hattını kurarken Eryndor düşman saflarına doğru ilerledi. Kılıcının her darbesinde beyaz ışık yükseliyor, karanlığın askerleri geriye savruluyordu.
Lyrielle’nin okları düşman komutanlarının arasına düşüyordu.
Maerthion, geçidin taşlarını harekete geçirerek ordunun ilerlemesini yavaşlattı.
Fakat düşmanların sayısı giderek artıyordu.
Bir anda Varkhen, Eryndor’un karşısına çıktı.
Kılıçları çarpıştı.
Varkhen’in silahından siyah kıvılcımlar yükselirken Eryndor’un kılıcı beyaz ışıkla parladı.
“Sen muhafız değilsin!” diye bağırdı Varkhen.
Eryndor onu geriye itti.
“Buna sen karar veremezsin.”
Varkhen yeniden saldırdı.
Eryndor darbeyi savuşturdu, ardından rakibinin zırhına güçlü bir darbe indirdi.
Varkhen yere düştü.
Fakat ölmedi.
Yerde sürünerek geri çekildi ve sisin içinde kayboldu.
Tam o sırada dağın içindeki kapı büyük bir gürültüyle sarsıldı.
Yedinci halka tamamen aydınlandı.
Eryndor başını çevirdi.
Kapının taş yüzeyinde tek bir kelime belirmişti:
SEÇ.
Ardından bütün ışık söndü.
Savaşın ardından Eryndor, geçidin önünde durdu.
Yaralı askerler tedavi ediliyor, Daren kalan birlikleri toparlıyordu.
Lyrielle, Eryndor’un yanına geldi.
“Yaran var.”
Eryndor koluna baktı. Zırhının altından kan sızıyordu.
“Önemli değil.”
“Bunu ben söylemeden önce sen söyleme.”
Eryndor hafifçe gülümsedi.
Sonra yüzündeki ifade yeniden ciddileşti.
“Kapıda bir şey gördüm.”
“Ne?”
“Bir seçim.”
Lyrielle onun bileğine baktı. Siyah işaretin ortasında küçük, beyaz bir çizgi oluşmuştu.
Maerthion yanlarına geldi.
“Yedinci yemin seni çağırıyor.”
Eryndor başını salladı.
“Biliyorum.”
“Bir sonraki kapıya ulaştığımızda karar vermen gerekecek.”
“Ne kararı?”
Maerthion cevap vermeden önce uzun süre düşündü.
“İlk Kök’ün gücünü tamamen bırakmak mı, yoksa onu kullanarak karanlığı sonsuza dek yok etmeye çalışmak mı?”
Eryndor gözlerini kapattı.
Morgath’ın sesi zihninde yankılandı.
Bir gün kaybettiklerini geri getirmek isteyeceksin.
Eryndor gözlerini açtı.
“Ben gücü istemiyorum. Benim istediğim şey, bu dünyanın bir daha kimsenin hırsı yüzünden karanlığa gömülmemesi.”
Maerthion başını eğdi.
“Öyleyse son muhafızın ne demek olduğunu anlamaya başlamışsın.”
Uzakta, kuzey gökyüzünde yeni bir karanlık yarık açıldı.
Eryndor kılıcını kınına yerleştirdi.
“Hazırlanın. Daha bitmedi.”
Ve Silvaren’in üzerinde, karanlığın gölgesi bir kez daha büyüdü.
Yedinci yemin henüz tamamlanmamıştı.
Son muhafızın seçimi ise bütün dünyanın kaderini değiştirecekti.
Bölüm etkileşimi
